Shi Hun (2013)

Heerlijk.

Ik vond The Fourth Portrait al geweldig, hier gaat Mong-hong Chung nog wat meer in mijn straatje. Een mix van arthouse en genre elementen, ijzig drama en thriller clichés worden op originele wijze door de mangel gehaald wat een best onvoorspelbare film oplevert.

Visueel verbluffend. Chung heeft een perfect oog voor mooie plaatjes en elke vijf minuten viel m'n mond wel een keertje op de grond. Sterke soundtrack en goed acteerwerk (vooral Yu Wang zet een geweldige prestatie neer) maken het plaatje compleet.

De Taiwanese regisseurs hebben moeite om hun plotse opgewaardeerde status te bevestigen, maar Chung laat zien dat hij absoluut geen eendagsvlieg is. Shi Hun is een geweldige film, al zullen gewinterde arthouse liefhebbers het iets makkelijker hebben om door de ijzige facade te prikken dan thriller liefhebbers.

4.5* en een uitgebreide review

Hehe, ik dacht al dat dit echt iets voor jou zou zijn, Onderhond. Zelf had ik graag een hoger cijfer willen geven (zit ongeveer op 3,75*), maar ik vond het wat onevenwichtig. De opening vond ik bijvoorbeeld fantastisch, beetje zo'n Enemy (2013) sfeertje met van die gespiegelde gangen. Later krijg je ook enkele experimentele trippy stukjes met cool gebruik van licht. Verder mooie mistige bosserige beelden, fijne moody soundtrack, enkele verrassende wendingen. Maar ik vond het overal op de een of andere manier niet helemaal lekker werken. Wel had ik na afloop meteen zin om de film weer op te zetten. Het sfeertje zou je misschien kunnen vergelijken met Invisible Waves (2006). De vorige films van Chung staan al een hele tijd op de lijst, maar vooral Di Si Zhang Hua (2010) wil ik wel in goede kwaliteit zien. Tsai regular Shiang-chyi Chen herkende ik in eerste instantie hier trouwens niet, terwijl ik wist dat ze erin speelde. Opeens een stuk verouderd, zo lijkt het.

Precies ja, meestal is het manco meer dat de films zo obscuur zijn dat ze nergens in fatsoenlijke kwaliteit te vinden zijn (voor mij althans), maar dat was hier gelukkig niet het geval.

Weet verder niet zo goed wat ik er van moet denken. Stilistisch zeer fraai filmpje, dat zeker. Met een toffe, mysterieuze setting. Maar er waren uiteindelijk net iets teveel zaken die ik niet kon plaatsen om écht meegesleurd te worden. De beweegredenen van de personages, eventuele achterliggende Oosterse mythologie... het ging vaak net langs me heen had ik het idee. Daardoor misschien ook dat de uiteindelijke ontknoping me iets te generiek was.

3,5* dan maar.

Visueel een bijzonder mooie film. De opening is werkelijk adembenemend en maakt dat de verwachtingen voor de rest van de film hoog zijn. In het vervolg zijn de beelden niet altijd net zo mooi als tijdens de opening, maar evengoed zeer goed verzorgd. Was het maar zo dat de gemiddelde film er zo mooi uitzag als deze film tijdens de "mindere" momenten. Maar de hoogtepunten zijn toch wel de seinscène en de vele prachtige natuurbeelden.

De soundtrack is passend, rustig, maar haalt niet het niveau van de beelden. Daar valt veruit de meeste winst te behalen voor de regisseur. Wat plot betreft heb ik een beetje hetzelfde probleem dat het me niet heel erg weet te grijpen. Apart allemaal, en ik heb geen idee welke kant het op gaat, maar uiteindelijk heb ik er niet heel veel feeling mee.

Voorganger The Fourth Portret is behoorlijk weggezakt, maar wat ik ervan herinner is dat beide films niet alleen visueel in hetzelfde straatje passen, maar ook wat plot betreft. Kort door de bocht voelen beide films aan als een zoektocht naar iemand die er niet meer is. Van wat ik me ervan kan herinneren sprak The Fourth Portret me wat meer aan, maar ik vrees dat Soul wat plot betreft ook een beetje in de vergetelheid zal wegzakken. Maar dat het visueel een bijzonder mooie film is, zal ik niet snel vergeten. 4*.