Stella (1955)

de beste rol van melina mercouri, schitterende film.

Zorba meets Carmen.Deze film maakte van MM het idool van hoornen brillen dragend Europa,al kun je je nu natuurlijk afvragen waarom.

Hoe dan ook :Stella speelt smerige spelletjes in een driehoekje met burgerlijke intellectueel Aleko,natuurlijk een neurotische zwakkeling,en de ruigbehaarde,ongeremde voetknaller Milto.Kan dat goed aflopen?Wie de 1e zin van mijn recensie heeft gelezen,zal vermoeden van niet.

Hoewel Kakogiannis de intrige heeft opgezet als een karaktergedreven tragedie,zorgt de alomtegenwoordigheid van zang,dans en de onvermijdelijke bouzouki ervoor dat deze film toch tamelijk hoog scoort qua feel-goed factor.Vergelijk het met een zomerhitje:als het maar in een Zuidelijke setting wordt gebracht klinkt het allemaal leuk,ook al gaat het b.v. over incest of zelfmoord.

Het huwelijk, voor de één het ultieme doel, voor de ander een bedreiging van haar vrijheid. In Stella wordt de eerste categorie belichaamd door Anneta, de tweede uiteraard door de titelheldin. Ik had in eerste instantie wat moeite met Mercouri in de hoofdrol. Charisma heeft ze zeker maar het is toch niet echt een aantrekkelijke vrouw. Toch moet ze een verrukkelijke prachtvrouw voorstellen, en net als in Pote tin Kyriaki (1960) lopen alle mannen met haar weg. Het zal aan mij liggen maar ik zie het in elk geval niet. Toch speelt ze haar rol goed en naarmate de film vordert geloofde ik meer in haar personage.

Het begin van de film met de degelijke Aleko is wat saai maar vanaf het wat knullig in beeld gebrachte ongeluk van Aleko wordt het wel boeiender, en als Stella de voetballer Miltos dumpt om op pad te gaan met een jonge knul wordt het zelfs even meeslepend, met een extatische dansscène als hoogtepunt- het is alleen jammer dat er steeds van muziek wordt geswitched in die scène: had alleen die opzwepende bouzouki muziek laten horen en het was intenser geweest.

Stella kon natuurlijk maar op één manier eindigen, en zo eindigt ze dan ook.