Stephen Fry: Out There (2013)

Homofobie is een belangrijk onderwerp om onder de aandacht te brengen, maar het is niet veel meer dan een bevestiging van iets dat je eigenlijk gewoon hoort te weten. Het meest vermakelijke zijn de confrontaties à la Michael Moore die Fry aangaat met een aantal homofobe randdebielen. Toch wel dapper om een controversieel statement te maken in landen waar je serieuze problemen ermee kunt krijgen.

De grote vraag is of Fry's aanpak nu veel zoden aan de dijk zet. Wellicht in zijn eigen land (en andere westerse landen), maar daarbuiten ... tja... Zelfs zijn ondiplomatieke gedrag bij de Oegandese regering zal aldaar opgevat worden als neo-kolonialisme. Ach, als er maar gelachen kan worden? Hetzelfde flikt ie dan weer in Rusland, maar daar heeft hij wél de pers (en fans) op de hand.

Ja, het is allemaal erg en verschrikkelijk, maar deze documentaire voelt toch meer een samenvatting van allerlei andere verhalen uit tig andere reportages en documentaires. De wenkbrauwen gingen omhoog als wederom Stosh (zie still) nogmaals haar verhaal mag vertellen, alhoewel dit beter tot haar recht komt in de veel betere documentaire Call Me Kuchu (2012) die Canvas een week later zal uitzenden.

Maar het is vooral zuchten om de brave veren in de reet die Fry uitdeelt. Vooral het bezoek bij Elton John is té dramatisch voor woorden.

Fry deelt rake klappen uit met zijn cynische opmerkingen in allerlei discussies, maar het voelt zeker niet oké.

Niet alles uit deze docu is even spannend of boeiend, maar als geheel vond ik het toch zeker de moeite waard, en als je bedenkt wat de mensen die in homofobe landen proberen de vervolgden te helpen te wachten zou kunnen staan rijzen de haren je te berge – en toch doen ze het. Dapper om je zo aan de kant van de underdog te plaatsen.