Flammes (1978)

Wat zie ik, nog geen scherpe observaties van de underground/fantasy/auteurscinema buffs voor een fantasy romkom van auteur Arrieta die wel wordt vergeleken met auteurs als Cocteau, Warhol, Eustache, Anger, Duras en Bunuel en van wie de 5 delige box door de kerstman bij menig auteurscinema buff onder de kerstboom is gedropt ? Ach nee, dat interesseert hier natuurlijk weer niemand...

Eerste 35 mm film van Arrieta trouwens en voor zijn doen bijna mainstream, doet eigenlijk veelal denken aan de typisch Franse neuzelfilms uit die tijd maar dan met een vleugje fantasy. En romkom: we zijn immers getuige van de tamelijk bizarre romance tussen een bakvisje en haar boogeyman- die vlees wordt als een stoere pompier. Meer bepaald Grandès, holmaatje van de regisseur die voor deze gelegenheid niet zelf de cameravoering verzorgde maar dit overliet aan de gekende Arbogast. 1 van de weinige films buitendien die hij voorzag van een uitgebreid scenario, en waarvoor hij financiële steun kreeg van de INA. Underground is dit dus niet.

Cast ook niet bestaande uit Arrieta''s trannie/ relnichten kringetje rondom de "Gasolines ", maar min of meer normale lieden, van wie Loeb geen introductie behoeft : zat immers ook in meerdere Eustache films, net als haar papa hier Mascolo. Zelfs een piepjonge Pascal Greggory als haar broer. Allen hadden zij van de regisseur opdracht gekregen om zo theatraal en geaffecteerd als mogelijk over te komen, waarschijnlijk een Cocteau eerbetoon.

Intrige is simpel en in feite een uitwerking van het door Duras geroemde chateau de Pointilly, waar Arrieta voor de lol een pompier aan toevoegde. Een coming of age fantasy dus waar in de beginsequentie des nachts bij volle maan in het slaapkamertje van Barbara een pompier verschijnt in de schaduw- een zeer treffend beeld- die bij haar onbewust sexuele verlangens oproept. Een jaar of 10 later en na een grand tour met nanny Claire besluit Barbara dat het tijd is om op verwrongen wijze volwassen te worden, en dat de pompier/ boogeyman/ Grote Liefde Grandès moet zijn, die ze spot voor de kazerne. Het begin van een twisted idylle waarin de pompier op een gegeven moment in de kast van Barbara's slaapkamer woont ! En papa zich afvraagt of dochter gek is geworden...

Ook erg jaren 70 en erg discrete charmes van de bourgeoisie, maar hun perversies worden hier omgebogen in het komische en de humor is "wit " zou je kunnen zeggen. Terwijl het thema eigenlijk teruggaat op de Sade ! Zou je niet zeggen afgaande op het slot ook, dat pure übercamp is.

Fotografisch goed, enkele aardige composities zoals het reeds vermelde eerste optreden van de pompier, later gecopieerd op nog treffender wijze, met een opzettelijk heel erg theatrale enscenering en in beeld gebracht als een serie tableaux, zoals jullie weten is Arrieta eigenlijk schilder. Geen camerabeweging ook practisch. Verder iets te quirky om me geheel te bevallen, maar vooral wat te babbelziek. Misschien voor de fantasy buffs te weing fantasy. Het betreft hier trouwens Arrieta's langste FF film to date.

Tenslotte dient het goede gebruik van ma mère l'oye van Ravel in de soundtrack genoemd te worden, zeer toepasselijk ook.

De box lag hier niet onder de kerstboom, toevallig genoeg wel een biografie over Jean Eustache, maar ik had de eer om Flammes te zien op slechts twee zitjes verwijderd van de (inmiddels hoogbejaarde) avant-garde grootheid himself.

De beste brandweermanfetisjfilm die ik tot nu toe zag!