Auandar Anapu (El Que Cayó del Cielo) (1975)

Wat zie ik, nog geen scherpe observaties van de fantasy/ auteurscinema buffs voor een fantasy van auteur Corkidi die ze ook kennen als huisfotograaf van auteur Jodorowsky en die ze nota bene zelf ( niet zo heel ) incognito hebben laten toevoegen ? . Hij draaide in 74 nog wel in Locarno en Cannes !

Enfin, eerste deel uit de officieuze revolutionaire trilogie van Corkidi schijnbaar die hij zelf produceerde en opnam in Michoacan onder de rook van een vulkaan en tussen de gebruikelijke ruïnes, met scenario dat hij in mekaar flanste i.c.m. vaste medewerker Ilescas. Al hadden ze voor de dialogen in het Purepecha waarschijnlijk hulp nodig. De maffe kostuums weer van mevr. Tere Corkidi en de alomtegenwoordige muziek van Hector Sanchez. Het vaste team dus met Corkidi zelf als fotograaf, gezien het bescheiden budget wellicht zelf ook achter de camera regelmatig.

Visueel eigenlijk niet zo spannend, zeker als je het vergelijkt met Rocha wat tamelijk onvermijdelijk is gezien de combi van seventies politieke retoriek en autochtone folklore. Narratief simpeler ook: een rechttoe rechtaan hervertelling van het evangelie , omgebogen natuurlijk naar revolutionaire Che/ bevrijdingstheologie/ indiaanse mythologie enz. snit, echt een film van zijn tijd dus.

Vergelijkingen met Rocha pakken sowieso ten gunste van laatstgenoemde uit die eigenlijk in alles beter is, wat je hier ook mist zijn de montagespelletjes van de Braziliaan. Die kunnen mij verder gestolen worden, maar wat wel jammer is : de afwezigheid van flitsende choreografieeen. Er waren sowieso te weinig figuranten om die te verzorgen schijnbaar, maar de statische manier waarop Corkidi de indiaanse riten en andere folklore in beeld brengt geeft het allemaal een hoog amateurgezelschap doet lekker gek in het weekend gehalte.

Inhoudelijk dus simpeler dan je misschien zou denken en beslist niet surrealistisch : er wordt een Kindeke geboren, gezonden uit de Hemel, vandaar Zijn naam. Zijn wederwaardigheden doen denken aan die van een ander Kindeke 2000 jaar eerder en spreken voor zich. Net als zijn voorganger is hij een proletariër die dit kenbaar maakt via zijn overall en werkschoenen ( GEEN klompen ) , al zien we hem eigenlijk vooral lanterfanten en praten - stiekem een intellectueel dus.

Hij doet verder wat messiassen zoal geacht worden te doen : het opwekken van dode kindertjes, het reinigen en vergeven van een zondares die van de duivel is bezeten- verrassend Magdalena geheten- die hij vervolgens in blue lagoon setting afwerkt bij een waterval die het paradijs moet suggereren. Hij maakt een kind met haar, raakt haar kwijt en begint te ruziën met een stel fasjisten olv. Robles- Robles, die om mij onduidelijke redenen de "profesantes "worden genoemd. Deze fasjisten werken samen met een indiaanse cacique Don Pedro.

Deze Robles nu heeft een vriendin en deze Pedro een dochter : Patricia- Luke, een best lekker wijf van een jaar of 18 dat rondhupst in minirok en dat ook prima kon hebben, net als het FF nude dat ze later mag verzorgen ! Al was het wat overdreven om haar caca en pipi te laten doen onscreen. Zij zal hier de rol van zowel Eva, de Satan als Judas ( incl. kus met ratel op de achtergrond ! ) overnemen, maar dan zijn we al bij het laatste avondmaal aanbeland waarin de held een marksistiese variant geeft op de famous last words van Jesse tegen zijn discipelen- onder wie hier nog 1 chick met Leninpet.

Deze telenovela die de film dan inmiddels geworden is, wordt besloten met "volveremos siempre ", uitgesproken door de stem van het Volk die de stem van God is.

Kortom : erg seventies en eerder een tijdsdocument dan een surreele trip oid. Afgaande op IMDB moet deze film in Holland te zien zijn geweest en door veel mensen zijn bekeken hier. Waarom zie ik dan geen stemmen ?

Pippo, wat een quasi leuke, maar vervelend negatieve weergave van een film die mij, na die in plm 1976 twee keer gezien te hebben, tot in details is bijgebleven als een verrassend, ontroerend, en jazeker: (nog steeds) actueel kunstwerk! Inderdaad: een tijdsbeeld van de jaren zeventig - periode van strijd, hoop en verwachting. De film is indertijd uitgebracht door VNFI (Hilversum, f 160,00) maar heeft vermoedelijk niet in bioscopen gedraaid; misschien wel in kerkelijk en/of vormingswerkcircuit.

UITVOERIGE BESCHRIJVING:

Stoet zingende vrouwen, ouderpaar met lam, zeer sterke wind. "Waar is de pasgeboren baby?"; ossenkar, huilende baby op een troontje. "Mijn kind gaat dood". Er wordt een kruis naar boven gedragen, opgericht, er staat op: Auandarii Anapu. Tegenover het kruis een huilend kind.

Cartoon: grote militair met getrokken pistool tegen kruis en weglopende figuurtjes. Gregoriaanse muziek. Titel, lijst van medewerkers.

Huilende vrouw met stervend kind bij kruis, wordt getroost. Ze vraagt: Roep Auandar Anapu, de wonderdoener; het kind, huilend, wordt vastgebonden; murmelende vrouwen. "Mijn kind is stervende!".

Jonge vrouw brengt koffie aan haar vader, die zegt: "mijn kind gaat dood he?". Poliieman komt binnen met gevangengenomen rebellen, maar de vader is nu niet geïnteresseerd, stuurt allen weg. Verneemt dat zijn vrouw wil dat AA erbi gehaald zal worden. "Die herrieschopper?"

Over dampend, nevelig land loopt dansend, fluitend, een man in overall: AA. - In bos en veld gezocht door een stoet soldaten, o.l.v. officier te paard (kapitein Robles).

AA ontmoet een stoet die een vrouw voortdrijft, gebonden, met stokken geslagen. (Onderweg slaat AA ergens water uit de rots, om te kunnen drinken, hij is dan nog alleen). AA bevrijdt de vrouw, geneest haar, reinigt haar met kussen.

AA in nogal verlaten dorp, middag; alleen een vrouw in een deuropening. Als hij gaat zitten komt ze nader en gaat met het geld dat ze van hem krijgt iets te eten halen. Vraagt hoe zij heet; "Magdalena". Huilende kinderen in de buurt.

Ze zien een ruzie tussen landeigenaartje en landarbeider; AA komt tussenbeide: "zalig zijn de zachtmoedigen, ze zullen het land beërven", "maar als we vechten, dan samen tegen de uitbuiters; je moet je aaneensluiten". Steekt eigentijdse Bergrede af. - Magdalena wil met hem mee; omhelzing en daar gaan ze.

Bij bron, in rivier, eten, drinken, vrijen en strelen ze elkaar, bloot, staande. In stenen aldaar zijn tekens van heel vroeger gebeiteld. Hij wast haar, doopt haar, kust haar - tekens in steen opnieuw te zien - en tenslotte paart hij met haar. (Het heeft ook iets van een ritueel).

In een krottendorp, M. als prachtig geklede bruid, AA komt lachend naar buiten. Dorp in, naar vrienden, kijken naar een dansgroep, drinken een pilsje met ze, M. krijgt een huilend kind op schoot. Het is op een dorpsplein, met een kruis. AA en M. dansen mee, gaan daarna dansend weg, iedereen roept ze na: dag! tot ziens!

Patrouille, op zoek naar AA, maar niemand van de bevolking wil vertellen waar die is.

AA en M. in nog smeulend, platgebrand dorp, huilende mensen, ook M. huilt. AA knielt en bidt, slaat kruis over de rokende ruïne.

Elders, AA alleen op tocht. Op leeg pleintje, in stadje, wordt hij tegemoet gedanst door dansgroepje, ze dansen hem ook achterna, er is geen publiek bij.

Elders, arme woning, gezin, AA gastvrij onthaald. "Wat kun je vertellen over de wevers?" "Ze wilden zich niet schikken naar de macht van Don Pedro, en kapitein Robles is niet te vertrouwen, heeft dorp platgebrand." AA waarschuwt Enriques.

AA weer terug naar de ruïnes, alleen. Vindt er vrouw met dood kind, wekt het ten leven.

De patrouille die op AA jaagt doet een boerderij aan; de kapiein laat een paar liederen zingen die daar meestal gezongen worden. Hij wil horen: "Ik zou willen weten waar Hij is, want ik zie Hem niet"; terwijl Robles naar ze loert zingen de vrouwen, op bevel, een lang [helaas niet vertaald] lied. "Ik zal je pakken als je hem niet aangeeft!".

AA en M. terug onder vriende: een bar/dnacing. "Hai, hippie!" begroeten ze hem en: "M. is terug!". Er wodt spontaan voor ze gedanst en gemusiceerd; ze doen allebei mee. - AA even apart met M., afscheid; daarna gaat hij weg. De patrouile komt eraan, buiten; hij gaat met hen mee, gebonden aan touwen, tussen paarden. "God vergeef ze". Naar plaats waar kruisen staan waar mensen aan hangen. AA valt af en toe.

Bij de moeder van het dode kind, die hem vraagt het kind weer levend te maken. Hij doet een aantal profetische uitspraken (o.m: doven zullen horen) en zegt dan: "Lazarus, sta op!" Het dode kind begint te huilen, Robles, die erbij staat, breekt iets doormidden. - Processie naar kerk, kaarsen, AA met kind op de arm.

AA bij vuurtje en warmwaterbron, tandenpoetsen, zich wassen. - Daarin de buurt, kennelijk? blote vrouwen die zich wassen en met kind in water spelen. AA komt voorbij en roept ze toe: "Het is tijd om naar de hete bronnen te gaan." Met stoet en kinderen naar de warme bron, AA gaat vóór de stoet (nu geklede) vrouwen uit, neemt het kind van hen over en speelt er mee. "Het is gered, kijk naar hem!" zegt hij opgewonden; de vrouwen knielen, danken, zingen, bidden; AA zelf erg opgetogen.

AA zit met Don Pedro, landeigenaar, afzichtelijke oude man, aan datzelfde water, er is bewaking, en er staan afgodsbeelden; vrouwen kijken toe hoe de bevolking, onder bedreiging van de soldaten, danst voor de oude viezerik. AA heeft hem gewaarschuwd: "Je bent gemeen, Don Pedro, ze zullen je wel krijgen, ze zullen je doden, en je vrouw en kinderen." AA is nu weer weg, voor Don Pedro wordt gedanst.

Tijdens het dansen worden schapen weggedreven. De pachter/boer wordt ondanks afspraken weggestuurd. Die protesteert: "je hebt ons vermoord" maar omdat hij hinderlijk blijft wordt hij doodgeschoten.

Patricia, dochter van Don Pedro, op de markt. Robles wil haar mee hebben, zegt dat hij haar vader niet

meer wil dienen; ze wil met hem naar bioscoop.

AA zit ergens naar muziek te luisteren en ziet Patricia een plas doen. Hij gaat er naar toe, geen van beiden geneert zich; zij zegt: mijn moeder wacht op je. Hij er heen.

In weelderig, hoewel leeg vertrek zit/ligt blote, oudere vrouw, de echtgenote van Don Pedro, moeder van Patricia. AA zal haar reinigen. "Ze hebben ons volk aangerand... de huurlingen doden voor de grap... Robles is dood en vernietiging en heeft van Pedro een Kain gemaakt... denkt heerser van de wereld te worden..." Ondertussen helpt hij haar: liefkoost haar, kust diverse plaatsen van haar lichaam, terwijl zij zegt: "Wij houden van je, je bent een zegen voor ons lichaam, je geeft warmte en je handen liefkozen ons." AA schildert tekens op haar lijf.

AA met grond die een goede oogst kan geven, met boeren. "Maar dan moeten we hard werken." Een andere groep komt erbij, onder aanvoering van een meisje; vertellen het oude verhaal: sinds de komst van kapitein Robles gaat alles verkeerd, klachten over afpersing, AA moet helpen. "Zijn jullie bereid om onenigheid op te geven? Eenheid maakt kracht; wat is het nut van één geweer als zij er twintig hebben? Onze kracht zit in stakingen, brigades vormen."

Militair bewaakt weg; aan een tafeltje zitten twee belangrijke figuren, een van hen een man met kruisje en zonnebril. "AA is een hoerenlopen!"", "Wat zullen we met die z.g. leider doen? Hij geeft een slecht voorbeeld". Ze roepen Robles ter verantwoording, die moet AA pakken en zich niet door de zwakkeling Don Pedro in de wielen laten rijden. Dwangarbeiders.

Wassende vrouwen, rivier, Don Pedro. Robles komt erbij, vetelt dat de hogere bazen met hem gepraat hebben en ontevreden zijn over gebrek aan orde en discipline. Hij vraagt om volmachten. Pedro's vrouw waarschuwt voor Robles: die heeft het volk tegen je opgezet.

Patricia in bos met Robles. "Jij moet me helpen om van deze valse heilige af te komen", als AA drinkt moet ze gif in zijn glas doen.

Pedro vlucht met zijn mensen voor Robles, zoekt Patricia.

Robles gaat weverij binnen; confrontatie met AA die van achter zijn bureau een lijst van tien eisen voorleest. Robles woedend weg. Een van de eisen luidt: recht om revolutie te verdedigen, Amen.

AA drinkt pils aan maaltijd [beeld doet sterk aan Da Vinci's Laatste Avondmaal denken]. Feest, muziek. Aanwezig: de guerillastrijdster en ook Patricia [met de Judasrol]. Zij is somber, maar AA erg vrolijk en aardig. "De kameraden willen je vaarwel zeggen, et is een lange reis". Toasten op toekomst en revolutie. AA houdt toespraak: "niet voor de vrede gekomen, maar voör het zwaard" en andere eigentijdse vertalingen van evangeliewoorden, plus de opdracht om dit aan anderen door te geven. Daarna neemt iedereen afscheid, kussend.

Kus door Patricia - wordt 5 x herhaald.

De guerrillastrijdster kijkt toe. Ze eten en drinken samen. AA zal niet met de strijdster mee de bergen ingaan: "slechts dood krijgen ze mij hier weg". Lied: 'Gij die de loop der wolken bepaalt', later: Onzevader-lied (Victor Jara).

Schieten, aanranden, lijken. Don Pedro tussen de doden; sterke wind.

Rivieroever, grope guerillastrijders bewerkt de grond, o.l.v. de strijdster. Planten, zaaien. - Ondertussen bereiden soldaten van de patrouille aanval voor, de strijdster wordt gedood, Gregoriaanse muziek.

Onder Gregoriaanse muziek maakt AA iets voor zichzelf klaar aan een fornuis. Dan komt Paticia en biedt hem iets te drinken aan. Vraagt: "hou je van me, Auandar Anapu?" Hij drinkt. "Kijk" zegt ze, en ontbloot een borst: "ze zijn zo klein." Hij strompelt naar haar toe, zij kleedt zich helemaal uit, roept hem, en is steeds een eind verder: "Ik ben hier AA, kom!" Hij wankelt haar achterna, valt drie keer. "Kom, wil je het?" Gregoriaans, Robles staat klaar met het geweer en schiet. Veel schoten. AA valt heel langzaam, in kruisvorm.

Marsmuziek, leeg stadion, feestelijke stoet, krijgsdans op middenveld, musici lopen in cirkel rond de arena achter elkaar aan, daarna stadion uit, stad door. Zingen:"Wij zullen altijd terugkomen" [lang lied, refrein wordt wel vertaald in de ondertiteling]. Veel mensen, arbeiders, spandoeken; AA is er ook bij, loopt met de armen om de schouders van kameraden. "Nooit meer afval eten... wij zullen altijd terugkomen" (etc.)

Opnieuw het beeld van AA, lopend, bijna dansend over dampende aarde. Lijst van medewerkers; muziek: Victor Jara [1932-1973, vermoord door Chileense junta]. - Mexico 1974

De muziek gaat nog heel lang door terwijl er geen beeld meer is, en het doek rood is gekleurd.