El Desierto (2013)

Een Argentijnse zombiefilm zowaar. Nouja, zombiefilm, als er eentje in voorkomt, zijn ze geteld. En dan nog. De zombies en de apocalyps zijn de context van de film, niet het verhaal op zich. Je komt er dus erg bekaaid vanaf als je The walking dead in gedachten had. De idee van de film is de claustrofobische sfeer en het drietal dat met elkaar opgescheept zit in een klein huis. Met elkaar communiceren lukt moeizaam en doen ze via een dagboekkamer. Er zijn nochtans emoties tussen hen. Een koppel, een jaloerse derde, bedrog, geheimen… dat komt niet goed natuurlijk.

Een psychologisch drama dus met intermenselijke emoties en gedachten. Iets te weinig peper om echt aan te spreken. De personages konden me ook gestolen worden. Mosselen noch vis. Zat meer in volgens mij.

The failed story of a love triangle in a post-apocalyptic world !

Dit soort films zijn voor mij niet meer weggelegd. Toch weer een kans gegeven, maar wat krijg je te zien. Een post-apocalyptische geïnfecteerde wereld waar je eigenlijk weinig of niks van ziet. Eén infecteerde zie je, dat is alles. Het draait hier om een driehoeksrelatie waarbij de drie personages in een kleine ruimte vertoeven en een privékamer gebruiken om hun verdrongen dromen, liefde en gevoelens te kunnen uiten waarbij telkens de individuele gesprekken opgenomen worden die de anderen later terug kunnen afspelen. Gevolg voor de kijker veel saaie momenten. Helaas zijn ook de personages niet boeiend en actie moet je helemaal niet verwachten.

Een draak van een film ! 1/10