Il Était une Fois... Louis de Funès (2012)

Louis de Funès en de documentaire

Het laatste jaar ben ik me meer en meer beginnen interesseren in de Franse film. De interesse was er altijd al wel met onder Brigitte Bardot en Catherine Deneuve (niet toevallig de mooiste actrices uit de Franse cinema) maar ik besloot me ook te wagen aan de komische film. Ik begon met de meest bekende acteur uit dat genre, namelijk Louis de Funès. Ondertussen heb ik al zo'n 28 films van de man gezien en begint hij zich tot één van mijn favoriete komieken te ontwikkelen.

Hoog tijd dus voor een documentaire en aangezien het 30 jaar geleden is dat de Funès overleed aan een hartaanval, haalde de VRT deze documentaire nog eens van schap. Ze hadden hem ergens in april al eens uitgezonden maar in de zomerperiode kun je wel vaker herhalingen verwachten. Soit, de tweede keer dus dat ik Het Verhaal van zie en dit blijft toch een interessante documentaire over een even interessant persoon. Alleen jammer dat er besloten wordt om een verknipte versie uit te zenden want de originele documentaire heeft een speelduur van 98 minuten, wat bijna het dubbele is van de televisie-uitzending! Beide versies zijn trouwens integraal op Youtube te vinden (de korte versie in 4 delen: hier, hier, hier en hier en de lange versie hier) maar de langere versie heeft geen ondertiteling waardoor je al vrij geoefend moet zijn in het Frans om goed te kunnen volgen. Bon, terug naar de documentaire zelf.

Met een gigantisch oeuvre als dat van de Funès valt er heel wat te vertellen en de documentaire probeert dat te doen door chronologisch te werken. Zo krijgen we in het begin wat archiefmateriaal te zien van een de Funès die nog niet in de film zat en nadien wordt er wat meer gefocust op zijn eerste bijrolletjes. Er is echter (veel) te weinig tijd om dieper op al die rollen in te gaan en wordt er een sprong gemaakt naar zijn grote doorbraakperiode in 1964-1965 met Le Gendarme de St. Tropez, Le Corniaud en Fantômas. Beeldfragmenten worden afgewisseld met floating heads die wat extra informatie bij de film geven (voornamelijk welke dingen niet in het script stonden) en het is een geslaagde combinatie. Het enthousiasme van biograaf Bertrand Dicale is aanstekelijk en het is tof om onder andere Michel Galabru nog in levende lijve te zien. Nadien wordt er nog wat meer ingegaan op zijn latere films (La Folie des Grandeurs met de dood van Bourvil en de wissel met Montand of L'Avare, de enige film die de Funès zelf regisseerde) en eindigt het op dezelfde manier als de documentaire is gestart, met het nieuwsbulletin rond de dood van de acteur.

Moelijk te beoordelen dit omdat de korte versie bij vlagen gerusht en geknipt aanvoelt. Dit zal hoogstwaarschijnlijk te wijten zijn aan de VRT die de documentaire in verknipte vorm heeft uitgezonden maar zeker weet ik het niet. In ieder geval een vermakelijke zit die voor de doorgewinterde fan als de leek de moeite waard is. Mocht ik me ooit eens aan de versie van 98 kunnen wagen dan komt er waarschijnlijk wel een halfje bij.

3.5*