Waga Haha no Ki (2011)

Fijn drama.

Valt ergens tussen het werk van Yamada en Koreeda in, dan weet je ongeveer al wat je kan verwachten. Een eerder kleine, rustige familiekroniek over een redelijk doorsnee Japan gezin. Dat zijn meestal wel kwalitatieve films, maar ze steken er zelden echt uit.

Deze Harada is geen uitzondering. Sowieso is Harada een best sterk regisseur die nogal wat genres aankan, het verwonderde mij dan ook niet dat hij het hier best goed vanaf brengt. Al moet hij daarvoor natuurlijk ook wel z'n cast danken, want met Yakushi, Kirin en Miyazaki aan boord moet je al aardig je best doen om de film nog te laten falen.

Het ziet er verder ook fijn uit, de film heeft een kalm, rustig en zonnig sfeertje, met hier en daar wat klassiek gekibbel op de achtergrond. Het kabbelt ook allemaal rustig voort zonder te vervelen, maar echt memorabel of volop pakkend wordt het jammer genoeg niet. Erg fijn tussendoortje dus.

3.5*

Een gevierde schrijver heeft een moeizame relatie met zijn dementerende moeder en evenzo met zijn gedweeë vrouw en zijn minder volgzame kinderen. De film is een familiekroniek vol barsten en scheuren, die meestentijds oppervlakkig toegedekt worden. Terwijl van begin af aan helder is waar de dominant aanwezige rancune van de schrijver jegens zijn moeder vandaan komt, wordt pas tegen het einde duidelijk wat er destijds in zijn jeugdjaren werkelijk gespeeld heeft.

Hoewel de film in enige mate herinneringen oproept aan de prachtige familiedrama’s van Yasujirō Ozu uit de jaren 50 –maar daar kwalitatief ver van verwijderd blijft– en ondanks de sterrenbezetting (Kōji Yakusho, Kirin Kiki en Aoi Miyazaki), wist de film mij niet echt te bekoren. Ik verwachtte vooraf dat de film mij veel meer zou raken.