Mogura no Uta - Sennyû Sôsakan: Reiji (2013)

Eigenlijk weer een standaard Miike, in zoverre dat ook dit weer een compleet geschift werkje is. In elke film die ik van hem zie, verbaas ik me over Miike z'n bizarre vondsten en in The Mole Song is dat niet anders (The Gutterfly, hoe kóm je erop ).

Maar net zoals in z'n andere films die ik gezien heb worden sommige stukken veel te ver uitgerekt, waardoor de film op momenten doodsaai is. Onbegrijpelijk dat ie er niet gewoon een half uur uit knipt. Dan had er voor mij een hoog cijfer uitgerold, nu kom ik niet verder dan 3*.

Leukste Miike in jaren.

Echt genoten van begin tot einde. Af en toe vertraagt het temp inderdaad, maar omdat de kwaliteit in het algemeen sterk gestegen is wordt het nooit vervelend of saai. Niet dat Miike geen leuke films meer maakte, maar de laatste 4.5* was Nintama Rantaro en die is toch voor een jonger publiek bedoeld.

Niet dat dit geweldig volwassen cinema is, maar het hele Yakuza gebeuren is toch wat anders dan een kinderschool voor ninjas. Leuke cast in ieder geval (met Shinichi Tsutsumi!), visueel érg fijn (veel spielerei, toch opvallend voor een film met een hoog budget) en gewoon erg grappig. Idiote personages, bazookas, mensen die van daken springen ... vintage Miike dus.

Ik blijft gewoon lekker genieten van deze regisseur. Het is jammer dat het even duurt alvorens zijn films te kijken zijn buiten Japan (of op één of ander film fest), maar vaak is het het wachten meer dan waard. Blijft toch een unieke vent die zichzelf in een unieke positie gevochten heeft.

4.5* en een uitgebreide review

Een liefhebber van de films van Miike zal ik nooit worden. Visueel is het allemaal best mooi, dat wel, maar waarom moeten die Japanners in zijn films toch allemaal zo schreeuwen en moet alles zo eindeloos herhaald en ver uitgerekt worden. Ik vind het allemaal zo extreem macho waar Miike je elke keer weer mee opzadelt. Mooiste scènes in deze opnieuw teleurstellende film van Miike zijn voor mij daarom ook die met de niet onaantrekkelijke Junna Makaki (Riisa Naka) en vooral de scène met de met drugs beladen honden die vanaf het schip naar de oever zwommen. Zeer origineel dat laatste, dat moet gezegd worden. Ik had zoiets nog nooit eerder in een soortgelijke misdaadfilm gezien.

3,0*

Vooral een leuke eerste helft. Het begin is helemaal knotsgek, met de scènes op de motorkap, en met de gedeformeerde lichamen. Het ziet er erg creatief uit, en het is ook best geestig met al die testen, en onverwachte wendingen, met de al eerder genoemde Gutterfly. Het mol-liedje mag er overigens ook zijn qua mafheid.

De tweede helft is een stuk minder, veel minder gekte, de sfeer wordt serieuzer, en dat doet de film geen goed, want het wordt al snel behoorlijk langdradig. Voor deze film in ieder geval 3,5*.

Zoals in de alle latere films van Miike, ziet het er weer visueel erg verzorgd uit, met zeker in het begin aardige visuele vondsten. Toch opvallend hoe hij in de jaren vooruitgegaan is. De soundtrack was in het geheel onopvallend, wat als voordeel heeft dat het tenminste niet storend is.

De laatste tijd vond ik Miike een beetje commercieel worden, maar hier is er eindelijk weer ruimte voor echte gekte. Jammer alleen dat het niet de hele film wordt volgehouden, maar ik kijk uit naar meer werk. Overigens nog genoeg oudere films die ik nog niet gezien heb.

Miike doet een Tarrantino-tje?

Vooral het stuiterende begin, met de papierknipsel scenes, sex grapjes en de hoge snelheid voelt nog erg Miike. Leuk en maf, een aantal grapjes worden geïntroduceerd die dan nog erg fris aanvoelen en het stukje musical is ook duidelijk van zijn hand. Toch frons ik ook hier al een paar keer mijn wenkbrauwen: in het bijzonder bij de motorkap scene, wat een ode lijkt te zijn aan het Australische filmpje Fair Game (1986) , maar dan in een mannelijke variant. Tarrantino bracht aan deze film ook al ode in zijn Death Proof (2007), trouwens.

Of dat moment de zeikerd in mij wakker heeft gemaakt? Wie zal het zeggen. Even later zie ik namelijk vooral een ode/parodie aan het adres van de Amerikaanse 80's misdaadthriller met Neo-noir trekjes. De comicbook stijl is dan wel erg Miike en manga, in deze context roept het ook de stijl van Walter Hill op. Nog opvallender is de art direction van de film, met een soort sleazy sfeertjje en veel aandacht voor kleurrijke neon. Dit zorgt er voor dat ook Robby Mullers werk van To Live and Die in L.A. (1985) niet ver weg is. Mij is wel vaker verweten dat ik uit mijn nek lul, dus ga je gang. Just my 2 cents!

Blijft er een erg vermakelijke film over, met een visuele stijl die mij uiteraard 100% ligt en wat dat betreft maakt het niet uit dat ik naar een ode zit te kijken. De sfeer blijft lekker maf en er valt genoeg te lachen gelukkig. Zo stuiterend druk als in het begin wordt het nooit meer en pogingen tot echt drama slaan natuurlijk ook dood. Gelukkig is er niet al teveel ruimte voor drama, maar het blijft jammer. Wel is het zo dat de film steeds een beetje minder werd en zichzelf ging herhalen dat katten taaltje vond ik op den duur vervelend worden . Op het eind schakelt het gelukkig toch weer een tandje bij, met wat leuke vondsten (de honden, een Russisch smokkelschip Crime and Punishment noemen, bulletproof vest met hartjes).

Fijn, maar het kan gekker, vreemder en vooral origineler.