Codice Privato (1988)

Wat zou het toch mooi zijn als ze ook echt bestonden : Ornella Muti buffs...het probleem met Ornella Muti buffs is echter dat we niet weten of Ornella Muti buffs ook echt bestaan, en als Ornella Muti buffs echt bestaan dan weten we nog niet hoeveel Ornella Muti buffs er precies zijn omdat Ornella Muti buffs de gewoonte hebben om niet op haar films te stemmen en Ornella Muti buffs al evenzeer niet geneigd zijn om het over haar films te hebben. Verlegen lieden, die Ornella Muti buffs. Het is dus in theorie mogelijk dat iedereen een Ornella Muti buff is, het is echter ook mogelijk dat niemand een Ornella Muti buff is...ik stel voor dat u mensen van wie u redelijkerwijs mag vermoeden dat het Ornella Muti buffs zijn terplekke en terstond uit de kast trekt zodat ze publiekelijk als Ornella Muti buffs geout kunnen worden. Het is inmiddels 2014 en we moeten gewoon accepteren dat Ornella Muti buffs in ons midden zijn, en Ornella Muti buffs moeten in het reine komen met hun geaardheid.

Ziedaar mijn mening omtrent het Ornella Muti buff vraagstuk en de oplossing van het Ornella Muti buff vraagstuk.

Ach ja: er is ook nog de film. Dat zou de natte droom van iedere Ornella Muti buff kunnen en moeten zijn immers : ze is hier continu in beeld, en wel als enige ! Echt waar: 90 minuten kijken we permanent naar Ornella, vaak in close up. Dat zou Ornella Muti buffs over de streep moeten trekken zou je zeggen...maar helaas : ze is slechts in een vlaag en bij wijze van teasing eventjes naakt te zien, dat wil zeggen we zien tersluiks een appetijtelijk bloot reetje ...en dat is alles. Later wordt gesuggereerd dat ze even aan d'r kut frunnikt om stoom af te blazen, maar bij die suggestie blijft het helaas. En daar moeten wij het mee doen. Toch kreeg Ornella hier nog een NDA en DDD nominatie voor de moeite.

Regisseur Maselli echter kreeg wat minder lof voor deze pretentieuze draak die hij opdroeg aan Jean Cocteau, en wel de Cocteau die het gekende eerste segment uit l'amore met Magnani van RR schreef, dit zou dan een eerbetoon daaraan moeten zijn. Mij deed het echter eerder denken aan de camp van Fassbinder in Petra von K. , met het gruwelijke seventies interieur dan vervangen door een al even gruwelijk postmodern eighties decor. Hoe dan ook: de telefoon is gebleven, maar heeft- zie still- gezelschap gekregen van een paleolithisch monster dat toen voor een computer doorging. Appel wordt in de credits bedankt.

Nadat Ornella het appartement waar alles zich afspeelt in realtime heeft betreden, blijkt dat we vervolgens gaan kijken en luisteren naar...niets. Ja, een chick die is gedumpt door haar schijnbaar 100 jaar oudere lover die keurig getrouwd blijkt te zijn en een gevierd prulschrijver is. Hem zien we niet, we zien echt alleen maar Muti hier. Die de tijd vult met zich offscreen omkleden, girls talk over de telefoon en - zoals gebruikelijk bij gedumpte chicks- het wroeten in de correspondentie en personalia van haar voormalige grote liefde. Is dat interessant? Nee, natuurlijk niet.

Zal wel bedoeld zijn als een fenomenologische analyse van post- industriële relaties oid., met zelfs wat- echt waar- Pygmalion connotaties ! Het zal me een reet roesten verder en het werd een lange zit. Dit ondanks het goede camerawerk van de gekende Kuveiller en de minimalistische score van Giovanna Marini.

Ik hoopte hiermee Ornella Muti buffs uit de kast te trekken, maar ik vrees dat ik juist het tegenovergestelde bereikt heb...niet het startschot voor de Ornella Muti buff awareness community waarschijnlijk, maar ik heb het toch geprobeerd.

Hallo, mijn naam is beavis, en...ik...ben wel fan van ornella muti

Hoi. Interessante mededeling, maar...er lopen hier wel meer Ornella buffs rond en die sprak ik - met enige nadruk - gecodeerd aan. U zou ik een Maselli buff genoemd hebben, was me even ontschoten.

Ah, ik dacht toch echt bij de Muti zelf-hulp groep te zijn beland

Dan pak ik mijn 13 stappenplan wel weer in