Heli (2013)

Op Cannes stond dit misdaaddrama bekend als 'de film met de brandende piemel'. Want er zit een brandende piemel in. Best een heftig filmpje dit. Snap wel waarom Escalante de prijs voor regie kreeg, die is namelijk rotsvast. Thematisch natuurlijk afgrijselijk. Een gezin draait op voor de fout van een naïeve puber en betaalt voor die fout een extreme prijs. Naar het einde toe laat Escalante zijn daarvoor zo realistisch ingezette toon helaas wel een beetje varen, of ik kon in ieder geval wat minder begrip opbrengen voor de keuzes die hij zijn personages liet maken. Zo zit er een wat absurd momentje in tussen hoofdpersoon Heli en een incompetente politieagente, dat qua toon los staat van de werkelijke absurditeiten die in de eerste helft plaatsvinden. Het benadrukt wel de gekte en de machteloosheid die een arme burgerman moet ervaren in een door drugsgeweld geregeerde wereld. Beklemmende en heftige film die je niet in de koude kleren gaat zitten.

Broodnodige cinema. Geweldig zal ik dergelijke films nooit gaan vinden maar nodig is het zeker. Geeft een veel getrouwer beeld en biedt veel meer impact dan elk nieuwbulletin ooit zal doen. Rauw en confronterend. Ik word vaak met dergelijke actualiteiten geconfronteerd, met alle ongemak die daar mee gepaard gaat. Ook heel sterk geregisseerd hoor.

Erg veel films over de Mexicaanse drugsoorlog zijn er nog niet. Escalante maakt er wel een. En hij houdt zich bepaald niet in. Heli is een soort noodlotsdrama waar een familie slachtoffer wordt van wat een heel land nu in zijn greep heeft. Je krijgt nogal wat voor je kiezen. Dat was ook bij Los Bastardos al zo. Maar waar de vorige film van Escalante veel te veel dreef op effectbejag en makkelijke plotdingetjes, slaagt hij er bij Heli een stuk beter in. Hij schuurt nog steeds regelmatig tegen de rand aan, maar door de veel sterkere context trekt het me minder uit de film. Op een moment na de vrijpostige agente op het laatst, dat is echt een kras op een blij vlagen echt heel erg goede film. Bij zo'n scene weet ik ineens weer precies waar het misging bij die vorige film.

3.5* (maar ik had hier best graag een 4 aan willen geven).

Wel een heftige film inderdaad. Het effectbejag waar starbright boy over sprak vind ik ook hier wel op een paar momenten aanwezig (heb zijn vorige films nog niet gezien), vooral hoe de in het huis aanwezige moeder en kinderen rond het martelen worden weergeven. Ik weet niet in hoeverre dit realistisch is, maar ik vond het aan de ongeloofwaardige kant. Ook is het gewoon onvergeeflijk dom dat Heli de pakjes cocaïne weggooit in plaats van ze ergens anders te verstoppen, alsof hij de grootse moraalridder op aarde moet voorstellen. Het zusje zag er trouwens wel érg jong uit, waardoor ik haar relatie met Beto nogal weerzinwekkend vond eigenlijk, aan Beto's kant dan (over moraalridders gesproken ). Maar overal heerst wel de positiviteit - positieve negativiteit zeg maar - en is de film naast rauw op je dak ook ambigu en wordt er cinematografisch vakwerk geleverd. De zwarte humor mocht er overigens ook wezen, zo lag ik bij dat lieve hondje tijdens de inval bijna dubbel (oké, een kleine gniffel kwam er meer bij in de buurt). Het gezicht van die 'vrijpostige' agente was trouwens ook onbetaalbaar. Escalante suggereerde in eerdere scènes al wat zou gaan komen (door haar gezicht iets langer vast te houden in combinatie met de gelaatsuitdrukking), dus zo uit het niets en onverklaarbaar was dat moment niet.

Geen drugsfilm in de letterlijke zin van het woord. Heli zoomt in op de zware impact op een doodgewoon arbeidersgezin, zoals er velen zijn in Mexico en relateert wat er voor en na een brutale kidnapping door een drugskartel gebeurt. Niks vrolijks dat kun je wel raden : gebroken mensen en mensen die op zoek zijn naar wat menselijke warmte in deze troosteloze realiteit en waarbij de vrouwelijke detective die plots haar borsten te voorschijn haalt misschien nog het meest tekenend is . McSavah hierboven vindt een relatie tussen een 12-jarige en een 17-jarige vreemd, maar in latino landen is dit al eeuwenlang een vrij normale zaak Zwangerschappen op 13 of 14 jarige leeftijd zijn geen uitzondering in die landen, en zeker niet op het platteland. Rauw gefilmd, zonder muziek en compromisloos. Niet alle scènes zijn even goed, maar de beelden blijven wel nazinderen op het netvlies.

Dat hakte er dus af en toe stevig in. Daar is die andere film over de Mexicaanse drugsmaffia "Miss Bala" niks bij. Hoewel...ik "Miss Bala" toch wel beter vind. Niet zo zeer om de heftige martelscènes in Heli, maar omdat deze film van Escalante bijna niets positiefs liet zien. Alsof het in Mexico alleen maar gaat over de "war on drugs". Het enigste opbeurende wat we in deze film te zien kregen waren die beelden van de kermis, voor de rest was het nihilisme in het kwadraat. Niet bepaald om vrolijk van te worden dus. Dat maakt "Heli" zeker niet tot een slechte film. Integendeel zelfs. De scène waarin Beto niet op een bepaald zachtzinnige manier gemarteld werd, dit in het bijzijn van de familieleden van de beul met op de achtergrond op het grote TV scherm de constante beelden van een gladiator mag best wel geloofwaardig genoemd worden. Als we de nieuwsmedia mogen geloven, dan gaat het er in de drugsoorlog in Mexico nu eenmaal gewoon wreed aan toe.

3,5*

Redelijk goede film die toch wel nog beter had kunnen zijn geweest. Het effectbejag wat hier al besproken is vind ik ook weldegelijk aanwezig, sommige scènes hebben duidelijk een choquerend doel, wat eigenlijk botst bij de rustige stijl van de rest van de film. Het is in die zin een vreemde combinatie, een rustige stijl maar met een enkele keer mensonterend grof geweld. En die blote borstenscène sloeg werkelijk nergens op, prima wegknipmateriaal, geen film zonder blote borsten zal de maker wel gedacht hebben.

Het is juist het gebrek aan een goed uitgewerkt verhaal waardoor deze film niet het topniveau weet te bereiken die wel voor het grijpen lag. Iets minder focus op al dan niet geslaagd choqueren en iets meer op inhoud was niet erg geweest, want als je de film eenmaal laat bezinken dan vallen de gaten in het verhaal op, zoals waarom vertelt Heli opeens wel het volledige verhaal aan de politie terwijl hij dat eerst niet deed (en waarom deed hij het eerst niet)? En als hij eenmaal meewerkt verzwijgt hij het nummer van de patrouille die bij hem op bezoek komt en met koeieletters van de truck af te lezen valt. Waarom lieten zijn belagers hem gaan, ook dat past niet echt bij zulke criminelen. Zo zijn er wel meer dingetjes die vragen oproepen, zoals de drugs vernietigen en het soort van open einde, want af lijkt het verhaal me niet.

Op zich wel een goede film, maar eentje die wat mij betreft niet het niveau weet te behalen van andere Mexicaanse toppers.

Hij was daar geen moraalridder. Het was geen anti-drugsstatement van Heli, of zo. Hij weet simpelweg dat deze drugs hem in de problemen gaan brengen en daarom probeert hij ze te vernietigen, zodat ze niet met hem in verband worden gebracht. Hij hoopt zo zijn familie te beschermen. Waarom zou hij overigens de drugs ergens anders verstoppen? Voor wie en waarom? Dan zou de maffia alsnog binnenvallen, de drugs vinden of anders wel hem dwingen de drugs aan te wijzen, zoals ze nu al doen.

Anyway, Heli is nu vooral berucht om zijn nietsontziende blik op de Mexicaanse drugsmaffia. Zover ik kan zeggen is dat beeld hier heel accuraat en het voelt realistisch aan. Het komt allemaal vooral hard aan juist doordat Escalante een grote afstand neemt en de meest gruwelijke scènes filmt zoals hij ook de meest banale filmt: zo objectief mogelijk. Het werkt en het voelt in ieder geval voor een groot deel aan als een geloofwaardig portret van een land en een bepaald milieu.

Helaas wordt het ook wat tegengewerkt door een gevoel dat het allemaal niet zo objectief is. Sommige momenten zijn toch te geregisseerd, zoals bijvoorbeeld constant die gewelddadige game in het frame houden tijdens de martelscènes. Hoe geloofwaardig de gevoelloze reacties van de jongens en de moeder is daar is ook wat twijfelachtig, maar daarvoor ken ik het milieu te slecht, gelukkig. Verder zitten er ook vreemde scènes in, zoals de al vaker genoemde verleiding van de agente of zo'n tank die ineens voor Heli's huis staat. Zelden zag ik een film met zo'n terughoudende stijl die zo graag uit zijn voegen lijkt te willen barsten. Is deze afstandelijke aanpak wel degene die het dichtst bij Escalante's hart ligt.

Ik was gewoon niet zo onder de indruk als zou moeten. Iets voelt verkeerd aan en het is Verhoeven die hier de vinger op de zere plek legt: de personages zijn echt pionnen waar Escalante niets om geeft. Niet alleen de gangsters, die blijven redelijk gezichtsloos, maar ook de onschuldige familie. De troosteloosheid van hun bestaan wordt zo in beeld gebracht alsof Escalante met de spot, alsof hij ze veracht. Dat slik ik moeilijk. Heli's familie is niet perfect, maar in ieder geval hij en zijn vader werken hard om een bestaan te hebben en doen hun best om niet meegesleept te worden door de allesoverheersende maffia. Waarom ze dan door Escalante als zo laag als de criminelen afgebeeld moeten worden weet ik niet. Inderdaad te veel een geheven vingertje. Ook makkelijker dan compassie tonen.

Half geslaagd dus. Als een gitzwarte film over de Mexicaanse maffia kan ik de waardering goed begrijpen, maar de rest eromheen is beduidend zwakker.
3*

Kale film van een dorre Mexicaanse bodem die mij heeft weten te boeien maar geen diepe indruk gemaakt heeft. Ben bang dat dit toch een aardig goed beeld geeft van hoe je in Mexico geconfronteerd kunt worden met drugscriminaliteit.

Redelijk tot goed.

Een beetje arthouse begint zonder muziek, met een beeld dat niet alles zegt maar toch wel iets, kent sowieso weinig muziek in de film, de stijl vestigt de aandacht op zichzelf en je hebt zeker wat scènes die niet direct duidelijk zijn maar ongetwijfeld de meeste zeggingskracht hebben. Oké, dat is allemaal wat dik aangezet, maar als je deze film ziet vraag je je af waarom deze film de regieprijs in Cannes won; er zit geen greintje originaliteit in. Soms dacht ik een kopie van Después de Lucía te zien (al is het maar dat beide uit Mexico komen), ook met lange statische shots, ook een begin in een auto kennen en thematisch en qua opbouw ook redelijk gelijkend zijn. En natuurlijk: beter goed gejat dan... En de stijl werkt wel degelijk. Maar toch.

De film valt toch wel in twee delen uiteen, waarvan de eerste een stuk beter is dan de tweede. Nu is die eerste helft opbouw, sfeerzetting en het plaatsen van personages, maar dat alles is interessanter dan wat de regisseur er in het tweede deel mee heeft gedaan. Al was het maar dat de drugsoorlog (de reden dat de film is gemaakt) voor mijn gevoel zo een kleine rol speelde. Ja, er gaat een gezin kapot, en ja, er gaat een persoon psychisch aan onderdoor, maar voor mijn idee was dat meer van een ontvoering die overal kan plaatsvinden, dan dat dit stond voor de Mexicaanse burgerij die hinder ondervind van bendegeweld en drugscriminaliteit. Daarnaast was het voor mij niet duidelijk dat de politie achter die mishandeling zat (zoals ik overal lees - ik dacht gewoon dat het boeven waren in flikkenkostuums), dus ik heb ergens iets gemist. Of dat voor mijn score uitmaakt? Nee, niet echt, maar het was wel iets dat ik wilde benoemen.

Is het dan slecht, de film? Nee, niet per se, want sommige losse scènes mogen er best zijn maar als geheel is het gewoon tegenvallend. Dat neemt dan weer niet weg dat de film eigenlijk nooit verveelt (al duurt hij net iets te lang), enkele goede scènes bezit, soms fraai camerawerk kent en een stijl heeft die weliswaar bekend is, maar ook best past met statische serene shots die juist bij geweld extra tot hun recht komen, doordat het rustig tonen van geweld geen gimmick op zich is maar voortvloeit uit de rest van de film (ook dat foefje werkte overigens uitstekend bij Después de Lucía.) De acteurs ten slotte doen het best fraai, al wordt het nergens heel bijzonder. 3,0*.

Mexicaans misdaad drama die met serieuze bedoelingen de meedogenloze drugscriminaliteit tot uitbeelding brengt. Deze film kent een zeer somber en deprimerend karakter en schuwt zeker geen geweld. In een door en door corrupt land als Mexico is dit orde van de dag, maar is het verhaal omtrent Heli wel zeer nadrukkelijk zielloos. Deze film is hiermee zeker geen grote publiekstrekker, maar met goede cinematografie en sterk acteerwerk van een redelijk onbekende cast toch zeker niet slecht.

Een eigentijdse Mexicaanse film, dan weet je al van tevoren het is er vast niet pluis!

En dat blijkt al vanaf het eerste shot. Wat we hier zien is een dystopie, gebakken in de realiteit van het huidige Mexico, waar er geen ontsnappen mogelijk is voor de protagonisten en werkelijk alles niet deugt.

Tamelijk suffige film, op zo'n beetje al zijn facetten. Sowieso niet zo m'n ding denk ik; Miss Bala viel ook al niet in goede aarde. De personages komen dusdanig zielloos over dat empathie opwekken niet zonder slag of stoot verliep, de zandbak-esthetiek kan mij niet echt smaken, en voor de rest is het vooral open deuren intrappen. Goh, ze zijn corrupt in Mexico, wat had dat gedacht..

1,5* voor een (kinder)handjevol sterke scenes.

Erg rauwe film over de macht van de misdadigheid over een maatschappij, het onbetrouwbaar, lichtzinnig politie-apparaat inbegrepen, en de meer dan dramatische weerslag op de onschuld.

Een film die je eigenlijk in zijn greep houdt en ook al zijn sommige scènes lang aangehouden aan spankracht gaat er niets verloren.

Inzake acting, liet vooral het jonge meisje indruk en de prachtige slotscène waar genot tegenover levenslange trauma wordt gesteld is meer dan suggestief.

Op een mooie subtiele wijze neemt Heli ons mee naar een van de gevaarlijkste plekken op de aarde. Mexico in de buurt van de Amerikaanse grens. Waar vrijwel iedereen corrupt is en je bijna niet meer kan onderscheiden wie er een kartel is en wie politieagent.

Een politieagent die nog wel te vertrouwen is is de zekere Beto; maar dat word hem ook niet in dank afgenomen. Aan de andere kant volgen we een bij elkaar geraapt gezin die voor elkaar zorgt; de monteur Heli, zijn vrouw, zijn zusje en zijn oude vader. Zijn zusje Estella is verliefd op Beto. Ze laat zich bewonderen door zijn ervaren karakter, de opvulling in haar verveling... maar ook zijn werk. Wanneer Beto besluit om haar een "Ufo" te laten zien, gaat het goed mis.

En het sluipt erin. Eerst volgen we de personages, krijgen we te maken met die politiemacht die voornamelijk bezig is om kilo's coke te verduisteren; en dat uitbundig met het dorp viert, maar hoe langer het duurt, hoe meer Heli en zijn familie, en Beto in een wurggreep gehouden worden. Kortom, en weer die les: een pink in het wereldje en je wordt er gewild of ongewild in meegezogen.

Wat ik af en toe wel vervelend vond was dat ik Heli en Beto niet altijd uit elkaar kon halen.

Maar verder is dit een fraai stukje cinema. Je kan dit wel een arthouse versie van Scicario noemen. Alleen speelt de brigade hier slechts een bijrol. Mooie plaatjes ook van de zanderige vlakte en de broeierige dorpjes die zich onder de adem bevinden van dit genadeloze wereldje.

4,0*

Met nietsontziende drugsbendes wil je zo weinig mogelijk te maken hebben. Maar dat is geen evidentie wanneer je woont in een Mexicaans grensstadje waarbij drugtrafiek en criminaliteit schering en inslag zijn. En op de politie hoef je vaak ook niet te veel te rekenen, want het is niet zij die de plak zwaait in de regio.

Als er dan een lading drugs per abuis jouw richting uitkomt, dan heb je maar drie opties: verkopen, weggooien of terugbrengen. Altijd een linke boel denk ik. De ontvoering en de daaropvolgende marteling was heftig. Die lijfstraffen tot daar aan toe, maar (zijn piet) in brand steken? Niet min. Weet je ook meteen waar de openingsscène vandaan komt.

Je voelt de greep en impact van de drugmaffia in de regio tot in je zetel. Het is een onderhuids sluipend gif, uitzichtloos ook, want wie gaat je beschermen? De terugkeer van het zusje is wraakroepend. Dat is dan meteen de slotscène van de film. Sterk!

Rauw, bij vlagen erg intens drama over een doorsnee arbeidersfamilie die ongewild te maken krijgt met de genadeloze mexicaanse drugsmaffia. Door de afstandelijke, observerende cameravoering liggen sommige gewelddadige scenes behoorlijk zwaar op de maag, ook al voert geweld zeker niet de boventoon in de film. Met weinig middelen weet regisseur Amat Escalante een bijzonder naar en uitzichtloos sfeertje te treffen. Het akteerwerk is niet bepaald geweldig maar kan er mee door. Uiteindelijk iets te onbestendig en niet overal even boeiend, maar de film blijft evenwel lang in het hoofd rondspoken.

Rauw misdaaddrama met een aantal zware en harde geweldsuitspattingen. Regisseur Amat Escalante weet goed waar hij zijn sensatie vandaan moet halen en pakt daardoor uit met een aantal scenes die opvallend uitgesponnen en expliciet in beeld worden gebracht. De mistroostige toonzetting wordt in ieder geval vroeg al gemaakt met de opening, maar daarna volgt toch een beduidend rustigere vertelling. De neergezette wereld wordt door Escalante echter niet heel opvallend of boeiend neergezet. Eerder een alledaags leven op de grenspost van Mexico en Amerika waarin op de achtergrond af en toe hard wordt uitgehaald. De verdorde omgeving is uiteraard bewust gekozen, maar vormt een weinig interessant weerzien en het acteerwerk is daarnaast niet geweldig. Het laatste halfuur neemt bovendien grotendeels afscheid van de misdaadwereld waardoor het verhaal min of meer volledig inkakt. Voor de durf van Escalante nog bonuspunten, verder is Heli eerder teleurstellend.