Miele (2013)

Werd hier aangenaam door verrast. Het eerste deel van de film gaat vooral over de hulp die Irene biedt aan ongeneeslijke mensen die verlost willen worden uit hun ondraaglijke lijden. Op zich al best interessant. Gaandeweg ontwikkelt de film zich tot een subtiele karakterstudie van de gesloten, maar zoekende Irene.

Ja mooi.

Het meest interessante aan de film vind ik dat het net dat extra afwijkt van tegenhangers waardoor dit geen tegenhanger meer is. Als Miele traditioneel was dan liet Irene bij ontmoeting met Guido hem enorm zou helpen tot het in zien van de waarde van het leven, Golino draait de rollen om en geeft de patient de 'arts' een bewustzijn.

Dat werkt ook behoorlijk goed. Trinca is echt heel goed als Miele, en vooral haar mimiek is indrukwekkend. Naarmate de film vordert (en dus haar zelfontplooiing) passen haar facial expressions daar op aan. Erg fijne chemie ook met Cecchi die ook niet minder dan spectaculair is. Erg aandoenlijke development ook tussen de twee. Mooi.

Deze film die ik gisteravond in de sneak gezien heb heeft mij zonder meer verrast en dat ligt toch vooral aan het door grote taboe's omgeven onderwerp, zoals we lezen in de synopsis. Tja, wat zou jij doen als je het leven niets meer waard vind; een vraag die ik mij zelf vaak genoeg heb gesteld. Het is natuurlijk zo dat iedereen gehecht is aan leven, maar het leven moet natuurlijk wel kwaliteit hebben. Dit kan leiden tot zeer extreme beslissingen waarbij mensen zoals Irene die die mensen een handje willen helpen danig op de proef worden gesteld, want je wordt toch altijd geconfronteerd met je geweten, dat lijkt mij althans. Deze film blijft dus gezien het gevoelige onderwerp daarom nog wel een tijdje door mijn hoofd spoken.

3,5*

Miele greep me vast vanaf minuut 1 en meteen met een van dat soort momenten waarvan het moeilijk uit te leggen valt van wat er zo sterk aan is. We openen met een shot op de ruit van een deur waar we moeilijk doorheen kunnen zien en horen wat dialoog. De camera trekt achteruit en de deur gaat open. Hoofdpersoon Miele stapt naar buiten en terwijl de camera naar achteren blijft gaan gaat Miele ergens zitten. Uiteindelijk valt de camera stil en turen we door de donker verlichte gang met ergens middenin Miele en veraf de deur. Op een bepaalde manier vond ik dat prachtig gedaan, maar ik kan niet zo goed mijn vingers leggen op waarom. Het zet echter de toon, want ik vond de film qua vorm vaak wonderschoon.

Nog zo'n geweldig moment is als Miele veel later in een vliegtuig zit en door het raam de wolken ziet en zo terugdenkt aan een tijd met haar ouders in de sneeuw. Iets meer recht voor z'n raap en niet compleet origineel, maar geweldig gedaan. Wat mij hier zo aanspreekt is dat Valeria Golino ervoor gekozen heeft om tegelijkertijd een poëtische film als een realistische karakterstudie te maken. Ze vreest simpele, voor de hand liggende technieken evenmin als veel meer in het oog springende filmische toeren. Op een bepaalde manier laat ze die mix werken en vloeit de film lekker voort. Het onderwerp wordt nooit uit het oog verloren, maar tegelijkertijd voelt het vrij aan en ademt het. Golino neemt wat gewaagde keuzes en het betaalt zich over het algemeen sterk af.

Het belangrijkste wat deze film echter goed doet is dat het in filmische termen zowel de innerlijke als uiterlijke belevingswereld van het hoofdpersonage weergeeft. Soms op een duidelijke, directe manier, zoals die herinnering in het vliegtuig en soms wat vager, zoals vermoedelijk die openingsscène. Hoe dan ook, dit draait compleet om wie Miele is en wat voor een invloed haar werk heeft op haar als persoon en het is knap hoe sterk dat overgebracht wordt ondanks dat Miele een nogal gesloten personage is, in ieder geval aanvankelijk. En tussen alle gestileerde shots door zit er af en toe een enorm effectieve, simpele close-up van het gezicht van de hoofdpersoon, die vooral door de timing van wanneer het getoond wordt veel zegt. Ik vond dit filmmaken van hoog niveau en het is verbazend dat dit Golino's eerste film als regisseur is.

Hoe goed dit is wordt nog het best gedemonstreerd door de finale, die eigenlijk echt niet kan. Toen die suïcidale man zei dat Miele eens een papiertje onder die koepel moest leggen vreesde ik dat dit zou gaan gebeuren en jawel. Zo'n einde is veel te sentimenteel en dat het papiertje ook opstijgt is ook niet bijzonder sterk. Golino komt er echter mee weg door de prachtige manier waarop de omgeving in beeld gebracht wordt en de vluchtige, bijna terloopse manier waarop het opstijgende papiertje de lucht in vliegt wordt weergegeven, ver op de achtergrond. Er zijn toegegeven momenten waarop Golino haar hand misschien een tikkeltje verspeelt, zoals Miele die in een korenveld zit te zonnen (inmiddels het ultieme clichématige poëziebeeld? In ieder geval op gelijke hoogte als iemand die zich in een doorzichtige gordijn hult terwijl de zon er doorheen schijnt), maar niets om me uit de film te halen.

Dit is echt het type film die als het goed uitgevoerd wordt al snel tot een favoriet uitgroeit. Hoewel stilistisch en qua verhaal anders is de aanpak hier vergelijkbaar met wat Fish Tank indertijd tot mijn film van het jaar maakte. Sommige van de discussies over euthanasie zijn wellicht wat te direct voor zoiets als dit, teveel alsof ze onderdeel gaan uitmaken over het debat dat na deze film zou moeten ontstaan, maar het is een minpunt waarmee ik kan leven. Ook de hier in het forum eerder genoemde kritiek op de verschillende ringbaardmannetjes die enorm op elkaar lijken deel ik wel, maar het mag niet baten. Het gaat niet over hun en ze moeten het scherm altijd delen met Jasmine Trinca, een enorm acteertalent zo blijkt hier.

Miele was bijna langs me heen gegaan. In feite was het puur het enthousiasme van Mochizuki Rokuro wiens enthousiasme hier naar de film trok. Verder lijkt dit compleet door de wereld genegeerd te worden en dat is toch jammer.
4,5*

Imposante karakterstudie over een empatische jonge vrouw, die in gewetensnood komt wanneer ze ontdekt dat een kerngezonde oudere man ook gebruik wil maken van haar diensten om een einde aan z’n leven te maken. Krachtig regiedebuut van Valeria Golino, die als actrice eigenlijk nooit doorgebroken is, allicht omdat ze te vaak voor verkeerde films gekozen heeft. Dat Jasmine Trinca een steengoed actrice is, was mij in een handvol films al eerder opgevallen. Haar rijk geschakeerde rol in deze film bevestigt dat nogmaals.

Misschien op het verkeerde moment gekeken, maar in tegenstelling tot de schijnbaar unanieme verrukking van mijn voorgangers ben ik niet zo heel enthousiast over de film. Het verhaal raakte me niet echt, de ontwikkeling van de hoofdpersoon werd me niet eigen, van de acteerprestaties of cameravoering was ik niet diep onder de indruk. Een wat cliché film over een al te vaak bediscussieerd onderwerp, zo komt het even op me over.

Jammer, ik heb wellicht iets gemist. Op een later moment nog maar eens kijken dan. Tot het zover is ben ik niet zo positief.

Ik houd wel van Italiaanse films en kijk er dan ook regelmatig eentje. Door een paar enthousiastelingen, werd ik ook warm gemaakt voor Miele. Vooraf had ik wel het idee dat dit in mijn straatje zou liggen en achteraf kan ik gelukkig concluderen, dat dit ook zo was.

Dit is voor een groot deel te danken aan Jasmine Trinca, die een mooie hoofdrol neerzet. Door de manier waarop zij overkomt, zij haar werk doet, kreeg ik al vrij snel een soort van bewondering voor haar. Het werk wat ze doet is niet het gemakkelijkst. Tijdens de film noemt iemand het zelfs het meest verschrikkelijke klotebaantje dat je kunt hebben en daar zit best een kern van waarheid in. Het zou niets voor mij zijn in ieder geval. Langzaam maar zeker leer je Miele steeds meer kennen.

Ik vond het vooral mooi hoe de relatie tussen Miele en haar patiënt steeds verder uitgewerkt wordt. Die rol wordt trouwens ook erg goed neergezet door Carlo Cecchi. Op een gegeven moment lijken de verhoudingen haast om te draaien. De subtiliteit waarmee dat gebeurt, is mooi om naar te kijken. Het einde is dan wel weer wat aan de sentimentele kant, maar dat kon ik ook nog redelijk goed hebben.

Miele is al met al zeker een aanrader te noemen. Een kleine, ondergewaardeerde film, die nog te weinig stemmen heeft en zeker meer aandacht verdient.

4,0*

Hoofdpersoon blijft wat te afstandelijk en dat maakt het wat moeilijk meeleven, verder wil ik nog even mededelen dat een depressie wel wat verder gaat dan een beetje mopperige zeurpiet zijn die te veel rookt, al zijn de scenes waarin Grimaldi zit dan wel de beste stukken uit de film. Qua relaties interesseert het me werkelijk helemaal niets wat onze Irene/Miele allemaal uitspookt.

Die euthanasie-scene met die jonge knul weet nog wel te beroeren, ik ben tenslotte ook geen stuk steen. Verder zie ik dat de regisseuse ook nog haar best doet af en toe in filmisch opzicht iets meer te doen dan puur het registreren van een maatschappelijk relevant onderwerp.

Met goede bedoelingen alleen worden echter helaas geen meesterwerken gemaakt.

Film die anderhalf uur boeit en daarna nog een tijd blijft hangen.

Enig minpuntje zou kunnen zijn dat de inpact van de geïnde sommen amper wordt uitgediept.

Voor de rest evenwel zorgvuldig opgebouwd, zorg voor het detail, uiteraard emotioneel en met een sprekende scène waarbij Irena plots seconden lang in de camera kijkt : het is het ogenblik waarop de twijfels rond haar activiteiten haar gaan beheersen. "Een ziel in pijn" zingt Brassens bij de aftiteling.

Naast Jasmine Trinca, ook een zeer sterke act van Carlo Cecchi.

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Dit vond ik een redelijke goede film. Het onderwerp is interessant. De actrice speelt goed. Toch mistte ik iets. Kan niet goed zeggen wat?

Redelijke film over een vrouw die in de illegaliteit terminaal zieken helpt bij euthanasie. De scenes waarin ze hen begeleidt zijn respectvol in beeld gebracht en vormen de sterkste momenten uit de film. Het verdere verhaal wist me echter niet echt te grijpen, ondanks de mooie rol van Jasmine Trinca.

Miele is een film die onder de radar blijft en ik weet niet of dat bewust is. De film is in elk geval sfeervol en wil ook niet echt opvallen. Dergelijke thema's zijn anders wel stof voor films die een statement willen maken. En misschien is het niet slecht dat het wat dat betreft open blijft.

Miele is vooral een mooie film, en daar bedoel ik niet per se het cinematografische mee. Gewoon mooi door haar eenvoud, acteerwerk, muziek en warmte. Jasmine Trinca kan de film zonder probleem dragen. De film houdt een spiegel weer over euthanasie. Zonder een specifiek geval aan te duiden, maar vooral het onderwerp algemeen aan bod te laten komen. De 'patienten' zijn immers bijrollen, zodat euthanasie vooral een algemeen onderwerp blijft, voor wie er (nog) niet persoonlijk mee te maken heeft gehad. Euthanasie is niet zomaar voor/tegen maar ook een zoektocht naar grenzen.

Miele is geen te zware films, maar kan best wel boeien. Zeker van genoten.

Een fijn filmpje dat ondanks het heftige thema voortkabbelt door de aangename cast en het prettige verteltempo. Acteerwerk is in orde, locaties zijn meestal smaakvol te noemen en ook de muziek en het camerawerk zijn in orde.