Ascent (2016)

Vanaf 18 mei in de bioscoop (Periscoop Film)

Tijdens de Q&A na de film lichtte Tan haar maakproces voor Ascent toe. Gevraagd door het Izu Photo Museum in Japan om een vrij werk te maken begon ze door de archieven van het museum te graven. Daar stuitte ze op foto's van Fuji die haar intrigeerde. Zo is ze meer foto's van de berg gaan verzamelen (vooral van particulieren). Al deze foto's vormen de backbone van de film. Ook is Tan gaan experimenteren met verhalen en anekdotes om de film body te geven. Structuur kwam later, tijdens de montage. En dit maakproces voel je (ik) als kijker: je voelt het knip en plakwerk. Helaas vond ik dit geen positieve invoeling, eerder negatief. Ascent voelt als een rommelig en vrij lege film waarbij enkele anekdotes wel fascinerend zijn, maar als geheel vond ik dit amateuristisch overkomen. Vast vloeken in de (kunst)kerk, aangezien Tan een heel prominent kunstenares is.

Het verhaal is fictief, de beelden zijn echt. In Ascent zoekt beeldend kunstenaar Fiona Tan de grenzen van het medium film op. Een caleidoscopische fotocollage van Mount Fuji vraagt ons stil te staan en tot rust te komen in een wereld die schreeuwt om dynamiek en beweging. Japans eigen wereldwonder is het decor voor een ingetogen liefdesverhaal, dat onderhuidse sentimenten en cultuurfilosofische bespiegelingen blootlegt.

Verder lezen

Geen film, maar iets wat moet door gaan voor beeldende kunst. Al lijkt het alsof maker Fiona Tan zich tot Google heeft gewend en een heleboel foto's van Mount Fiji heeft gedownload, gegroepeerd en in een collage van 80 minuten heeft gezet. De voice-ver bestaat uit iets wat moet doorgaan voor een briefwisseling tussen een Westerse vrouw en een Japanner die dood schijnt te zijn.

Fiona Tan gooit er zo nu en dan wat filosofisch geleuter tegen aan en gaat bovendien te ver wanneer ze een poging waagt om ons ervan te overtuigen dat dit wel degelijk een film is. De vraag stellen is 'm beantwoorden, zoveel is wel duidelijk.

Ascent is veelal slaapverwekkend geneuzel, maar de episode over WOII met foto's van soldaten bij Fiji wekt wel degelijk interesse. Het is op dat moment dat de film even in focus komt en Fiji in een boeiend sociaal- historisch perspectief plaatst. Oh, en het antwoord op de vraag? Een hooghartig NEEN!

Fiji is een eilandengroep.

Lijkt mij een bijzonder project in de trend van Chris Marker's "La Jeteé".

Matige docu.

Dit onder "experimenteel" scharen is wel érg makkelijk. Oké, het is geen klassieke docu, maar een aaneenschakeling van fotos. Fotos waar verder niks mee gedaan wordt, en die is klassieke slideshow vorm de revue passeren, 80 minuten lang. Misschien iets boeiender voor mensen die Mount Fuji nog nooit gezien hebben, maar het is zo'n bekend symbool, ook in Japanse films, dat een fototje meer om minder niet veel indruk meer maakt.

De voice-overs maken het er niet beter op. De teksten zelf zijn redelijk leeg, behalve dan wat folklore. Tan zoekt het vooral in een poetische zwaai, maar heeft geen al te aangename stem en het begint allemaal wat te vervelen voorbij halfweg.

En verder is er echt niet veel. Nogal droog en simpel filmpje, dat iets te graag hoogdravend wil overkomen, maar dat nergens kan rechtvaardigen. Als Tan dan zélf nog eens haar vorm begint te verdedigen (met één of ander dwaas Goden-vergelijk), had ik het wel zo'n beetje gehad met deze film. Anno 2016 mag het wat experimenteler aub.

2.0*