Tasher Desh (2012)

De film op het Filmfestival van Rome die de meeste bezoekers (c.q. pers) deed weglopen of om werd (uit)gelachen / gegniffeld. Het begon al heel snel want na 10 / 15 minuten besloten ze al de film verder geen kans te geven. Toen waren pas net drie verhaallijnen uiteengezet en moest er nog een 'cruciale' komen. Deels in zwart / wit maar ook in (felle) kleuren geschoten met een digitale camera. Uiteraard kwam er ook gezang en dans aan te pas maar het heeft verder niets te maken met de traditionele Bollywoodfilm.

De film ging voor mij pas echt over de kop als de 'speelkaarten' worden geïntroduceerd. Op dat punt hebben we al verschillende taboedoorbrekende zaken voorbij zien komen en slaat de film compleet over zijn kop. Van een interessante en deels subtiele film gaat het over op een schreeuwerige opera.

Ben erg benieuwd naar de stem van Zazdarovje.

Wie houdt van een serieuze brok symboliek/fantasy gegoten in een indrukwekkend audiovisueel schouwspel is hier aan het juiste adres. Wie daarentegen steeds een logisch en realistisch plot verwacht, kijkt maar best snel ergens anders.

Q (zo wordt blijkbaar naar de regisseur verwezen op andere plaatsen) begrijpt het belang van visuele beeldtaal en goochelt met sfeervol zwart/wit, felle kleuren, schokkende beelden, splitscreens op alle mogelijke manieren, overlays, ondertitels die op het scherm gegooid worden op alle mogelijke plaatsen en feilloze editing met veel gevoel voor het ritme van de film. Voor sommigen zal het wellicht wat teveel van het goede zijn, zelf vond ik de balans nooit verloren gaan en de visuele kant perfect passen bij de inhoud van de film. Achteraf zag ik dat Manuel Dacosse (o.a. Amer, Alleluia, etc.) de cinematografie verzorgde, wat alvast een deel van de visuele strakheid kan verklaren.

Ook de soundband van Tasher Desh is erg bijzonder. Van onder de huid kruipende ambient over pompende beats naar Bollywoodiaanse musical songs (al heb ik nog nooit een Bollywood film gezien dus dat laatste is een beetje giswerk). Het ging er bij ondergetekende in als zoete koek. Zelfs de musicals vond ik passen bij de algehele gekheid van de film en daardoor zeker niet sfeerverlagend.

Tasher Desh is inderdaad een film die verder gaat waar veel films zouden stoppen en kan daardoor zeker een zware zit worden. Op het moment dat de "kaartenpopulatie" hun intrede doet in de film wordt het nog een pak drukker waarbij hun ideologie er als het ware letterlijk bij de kijker wordt in gedreund. De WTF-blik van mijn vriendin die net toen toevallig passeerde, sprak in ieder geval boekdelen...

Het verhaal (blijkbaar gebaseerd op een kortverhaal van Rabindranath Tagore) is in zijn geheel makkelijk te volgen maar het duurt even vooraleer je door hebt waar de film eigenlijk heen gaat. Denk verder zeker niet dat ik al de dubbele bodems heb meegekregen maar dat lijkt me niet noodzakelijk om hiervan te kunnen genieten.

Integendeel. Grote verrassing, deze Tasher Desh, en wat mij betreft de beste film die ik tot nu toe zag op Netflix (wel nog maar kort lid). Erg leuk, atypisch filmpje dat ik met weinig ander materiaal kan vergelijken.

Heerlijk.

Ik had eerder al wel wat van Mukherjee gezien en het was duidelijk dat hij iemand met talent was. Deze Land of Cards is echter z'n meesterwerk. Gebaseerd op een kortverhaal van Tagore, uitgewerkt als visuele poëzie.

Visueel echt een wondertje. Erg mooi kleurgebracht en strakke belichting, maar het is vooral de editing in "the land of cards" die mij volop wist te overtuigen. Zag er echt geweldig uit allemaal. Muziek is wat lastiger te pijlen, vooral omdat er toch wat Indische pop tussenzit, maar het sound design is duidelijk goed uitgedacht en uiteindelijk is het toch zeker een meerwaarde.

Duurt in het begin inderdaad wel even alvorens het duidelijk is waar deze film heen wil, zeker als je het verhaal van Tagore niet kent (wat voor de meeste mensen wel geldt denk ik), maar eens aangekomen in the land of cards is het toch redelijk duidelijk waar deze film heenwil. Compleet uniek, je komt ze nog maar zelden tegen nadat je X-aantal films teveel gekeken hebt.

4.5* en een uitgebreide review

Met Manu Dacosse als cinematograaf en Céline Loop als producer heeft deze film trouwens ook een stevige Belgische connectie. Beetje apart

Toch fijn dat jij vaak dit soort pareltjes op weet te vissen, want zonder je review was ik hier nooit naar gaan kijken. Onlangs is er weer een hele lading films uit India op Netflix gepleurd, ik ben benieuwd wat je eruit zal halen

Inderdaad een aparte ervaring. De film valt een beetje in twee delen uiteen: het eerste deel is behoorlijk vaag wat plot betreft, maar audiovisueel wordt er alles uit de kast getrokken: kleuren, overlays, split screens, sterke achtergrondgeluiden, noem maar op. En alles met een groots gevoel voor timing in de montage.

De tweede helft krijgt het plot meer structuur, terwijl audiovisueel de remmen er wat meer op gaan. De beeldtaal voelt een tikkeltje normaler aan dan de eerste helft (die dusdanig uitzinnig was dat de tweede helft nog steeds behoorlijk vooruitstrevend is) en de liedjes worden dominanter in de soundtrack. Ik ben niet heel erg fan van gezongen liedjes in film en hier is het ook niet allemaal even sterk maar sommige liedjes waren verrassend genoeg toch best wel sfeervol.

De film heeft een boodschap te vertellen, maar die wordt dusdanig verknipt en bevat de nodige symboliek dat het aanvankelijk lastig is alle stukken bij elkaar te vinden. Dus zeker niet een makkelijke film waarbij je achterover kan hangen in je stoel tenzij je voldoende hebt aan de stijl van een film om vermaakt te worden. In mijn geval voldeed de film ruimschoots aan dit laatste criterium: 4,5*.

Vrijzinnige en kleurrijke nazi - musical!

Waar heb ik zojuist naar zitten te kijken??? Na een wat abstract en weinig coherente, maar bloedmooie eerste helft gaan alle registers open en ga je van een zoetsappig gezongen liedje op een idyllische strandlocatie naar een onontdekt volk dat er een nazi/communistisch regime op na houdt. Gek genoeg voelt de film ondanks al zijn gekke ideeën, experimentatie drift, zijn musical elementen en boodschap nergens geforceerd aan. Verhaal doet er niet veel toe, beleving is alles.

Hier ging ik gewoon volledig mee in het grote avontuur dat deze film voor moet stellen. Jammer dat deze film nergens op dvd verschenen is, gelukkig is hij nog steeds op Netflix te zien. Klaar met de voorspelbaarheid van films anno nu? Sla uw slag hier! Lekker weird. 4,5*

Bijzondere ervaring. Visueel echt geweldig, maar dat kan ook niet anders met Dacosse als cinematograaf. Wat mij betreft echt wel de creme de la creme der cinematografen in het huidige filmlandschap, samen met Debie dan misschien.

Moet wel zeggen dat ik niet alles even goed vond werken. Zeker richting het einde zitten er wat teveel zoetsappige musical-stukken in die de flow van de film een beetje onderuit halen. In kwaliteit soms een beetje inconsistent dus, maar gelukkig zijn de scenes die wél goed zijn ook écht geniaal, waardoor het steeds weer snel vergeten is. De hele aankomst bij de ''Land of cards'' is een geweldig staaltje cinema bijvoorbeeld, lekker hyperactieve editing en gewoon heerlijk in-your-face allemaal. Verder inderdaad een totaal unieke film die met weinig te vergelijken valt. 4*

Verschrikkelijk raar en soms ook echt regelrecht verschrikkelijk, maar het had een hoge fascinatie factor en daarom ben ik uiteindelijk toch nog op een 3,5* uit gekomen. Ik heb er een paar van Mukherjee gezien en die vond ik eigenlijk allemaal niet goed maar ik was toch benieuwd genoeg om dit een kans te geven, en daar heb ik eigenlijk geen spijt van. Geen film die ik nog een keer zal kijken, ik had ook makkelijk zónder deze film gekund, maar toch maar toch... Het is wel lef in India om een paar witgeschminkte acteurs als speelkaarten neer te zetten en dan dingen te laten roepen over fascisme - ik ga spontaan grijnzen nu ik dit schrijf. In de beschrijving 'schreeuwerige opera' die ik hieronder zie voorbij komen kan ik me prima vinden.

Laatste kwartier had de meest warme en tropische beelden, was ook het meest sensueel en vond ik daarom het interessantste. Rare film die ik eigenlijk best aan meer mensen wil aanraden.

Een aparte film inderdaad. In eerste instantie had ik ook wel heel erg mijn twijfels of dit apart op een goede manier ging worden, het eerste deel was weliswaar visueel prachtig maar kon ik qua verhaal weinig mee. Nou ja, veel begrijpelijk verhaal kon ik er überhaupt niet echt uit destilleren. Zodra het verhaal in het daadwerkelijke Land of Cards echt begint, wordt het misschien visueel wat conventioneler, maar is er wel een zeer begrijpelijk en interessant vormgegeven verhaal. Schijnbaar een verhaal van Tagore, maar behalve de naam ken ik weinig van de beste man. De Cards zijn een soort van fascistisch, door orde en structuur geobsedeerd volkje, die door de aangespoelde figuren zich van hun culturele juk weten te bevrijden. Dat ze witgeschminkt zijn en dat Tagore uit de koloniale tijd komt is ook geen toeval, gok ik ook zo. Het heeft godzijdank verder weinig met typische Bollywoodfilms te maken, behalve dan dat ook hier er te pas en te onpas gezongen wordt. En ook had de film wat mij betreft wel wat korter gemogen, hoewel het er visueel interessant blijft was het punt me op een gegeven moment wel duidelijk en kabbelde het maar wat verder richting het einde van de film. Desondanks een positieve verrassing.