Soldier on the Roof (2012)

Stilzwijgende steun.

Esther Hertog toont de situatie in de Joodse nederzetting behoorlijk eenzijdig, maar oogst daarmee een des te heftiger effect. De Palestijnen ondergaan in dit verslag veelal zwijgend hun vernederende lot, wanneer lachende Israëlische soldaten hen continu fouilleren en doen identificeren. Het liefst tussen het tikkertje spelen met de Joodse kindertjes door. De Joodse kindertjes die al vroeg gevoed worden met haat jegens de 'stinkende' arabieren. Wat zal de soldaat doen als een Joods jochie met stenen gooit? Weinig. Het is andere koek als het Palestijnse jochies betreft. Zo vertelt een eerlijke soldaat. De jongens en meisjes in het groen maken sowieso een weinig objectieve indruk, maar je zal maar in hun schoenen staan.

Neen, na het bekijken van deze korte maar indringende docu wordt je zeker niet vrolijk. De uitzichtloosheid spreekt uit de met haat geïndoctrineerde kindertjes hun ogen. Dit komt nooit meer goed. Er is teveel gebeurd en op dit moment laait het vuur weer hoger op dan ooit tevoren. Kijk de nieuwsuitzendingen er maar op na. Feit is dat ondanks de dappere keuze van de filmmaakster om de onderdrukte Palestijnen met dit 'oogverslag' bijna stilzwijgend steun te betuigen, de film tegelijkertijd aanvoelt als een ongeleid projectiel. Ook ontbreekt een beetje voorinformatie, terwijl bijna geen enkele Nederlandse jongere van tegenwoordig nog begrijpt waarover dit klote conflict gaat en waarom en wanneer het ooit is begonnen.

Redelijk.

Ja, Zinema, je raakt daar wel een punt: dat zonder de context van de (letterlijk) voorgeschiedenis, de getoonde 'situatie' vooral als conflictueus beeld wordt neergezet, Beeld van een ontwikkeling. En waar die toe leidt over pakweg 30 jaar is vervolggeschiedenis.

Misschien hoeft het tonen van een conflict niet altijd tot zijde-kiezen te leiden. Maar mijn hemel.. Ook mij bekroop het gevoel van "Dit komt nooit meer goed".

Eenzijdig... jazeker. Maar als je kolonisten interviewt krijg je eenzijdige verhalen. Zijn namelijk zo'n beetje de meest koppige mensen die er op aarde rondlopen.

Zo'n verhaal wat iemand vertelt ook wat er dan voorbij komt:

- "Palestijnen hebben de landen voor het uizoeken, Syrie, Libanon, Iran. Wij kunnen alleen maar hier wonen..." .

.......

Met zulke mensen valt echt geen zinnig gesprek te voeren natuurlijk. Dit conflict is inmiddels dusdanig dat alles een viceuze cirkel wordt. En opzich vind ik dat deze documentaire wel een interessant punt in de cirkel neemt en dat gedetailleerd laat zien. Hoe kinderen al volop in het conflict zitten ook, aan de Palestijnse kant is dat allemaal niet anders natuurlijk.

Niet bijster briljant ofzo, en redelijk droog, maar ik mag altijd wel graag naar dit soort portretten kijken.

3*

Verbijsterend. Ook ik werd hier absoluut niet vrolijk van, maar vind het belangrijk dat mensen dit te zien krijgen.

Is dit Soldier on the Roof??