The Center of the World (2001)

Seksueel geladen film, op digitale video geschoten. Ziet er erg mooi uit en is goed gespeeld. Een beetje te vergelijken met Leaving Las Vegas, maar dan minder dramatisch. Voor een amerikaanse film vrij expliciet en best opwindend.

oprecht relatiedrama, dat nergens sentimenteel wordt. apart gefilmd ook wel

waardeloze film...enorm saai en deprimerend

1/2 *

Ik snap dat mensen dit troep vinden, maar toen ik deze film voorbij zag komen, maakte het toch best wel indruk op me. 4*

Jonge computermiljonair moet voor een belangrijke bespreking naar Las Vegas. Hij huurt een striptease-danseres als escort, maar zij stelt een aantal voorwaarden, waaronder: geen seks! Zij denkt hem zo onder controle te kunnen houden, maar zijn heftige seksuele fantasieën doen hem steeds meer willen van haar.

Niet oninteressant psychologisch oogt soms als een gemiddelde home-video en is derhalve niet erg filmisch. Het script levert echter een aantal interessante scenes en de twee hoofdrolspelers zijn prima. De aanwezigheid van Carla Gugino kan overigens ook geen kwaad. Niet helemaal geslaagd en zeker niet Wangs beste werk, maar bij vlagen redelijk boeiend.

Geschreven door Wayne Wang, Miranda July en Paul Auster.

Inderdaad een geladen, echt aandoend psychologisch portret, met een aantal interessante overpeinzingen over de sexuele macht en controle van de vrouw, en hoe de man het daar moeilijk mee kan hebben.

Niet voortdurend boeiend, maar in zijn geheel toch wel het aanzien waard.

Mijn interesse werd vooral gewekt door de medewerking van de (in ieder geval op filmisch gebied) spaarzaam actieve heldin July, hier nog in een vroege fase. Maar lag het nu aan mij of was haar ''creatieve'' hand nergens echt aanwezig? Meestal hebben haar korte verhalen (heb de bundel gelezen) wel iets wat ze compleet eigen maken, hier vond ik het wat dat betreft nogal ''gewoontjes'' nergens echt iets geks, wat schattigs ofzo. Ga de film er verder niet op afrekenen want die was verder gewoon fijn, goongumpa maait al heel mooi het spreekwoordelijke gras onder mijn schoenen vandaan. De inkakmomentjes zijn nog op één hand te tellen maar ze waren wel duidelijk aanwezig want ondanks al de goede bedoelingen wilde het nooit helemaal volledig overtuigen. Aandoenlijk momentje hier, grappig stukje daar, maar pas tegen het einde aan (waar de motieven van Florence duidelijk werden) voelde ik een beetje met ze mee. Interessant wel hoe vrouwen altijd als de grootste slachtoffers gezien worden in de vieze seksuele spelletjes van ''de man'' maar ze zelf een niet te onderschatte macht in hun mars hebben om ''ons'' op zo mogelijk nog hardere manier terug te pakken. Nu eindigt het niet compleet zonder hoop maar had het weldegelijk met Richard te doen. Verder moet het het, net als zoveel van dit soort films, vooral van de sterke rolverdelingen hebben waarin vooral Molly Parker (die ik nog niet eerder in een film had gezien) in positieve zin opvalt. Sfeertje deed wel iets mumblecore-achtig aan ook soms, vooral bij die rollercoaster ride met de extreem korrelige lo-fi montage, altijd fijn! (3*)

Intrigerend psychodrama over de relatie tussen een computernerd en een stripper, met wie hij een paar dagen in Las Vegas spendeert op basis van een zakelijk contract. Die overeenkomst houdt evenwel geen rekening met het feit dat mensen dikwijls gestuurd worden door (soms conflicterende) emoties.

De films van regisseur Wayne Wang zijn nogal wisselvallig van kwaliteit, vind ik. Ik reken dit tot een van zijn betere werken, temeer omdat hij er voor waakt dat valse sentimenten een rol gaan spelen. Het is naar mijn mening een oprechte film met een bedachtzaam verhaal en bovendien een indrukwekkende vertolking van Molly Parker, die lekker in haar vel lijkt te zitten als sekswerker. Goed gedaan.