Hamilton (2006)

Je vindt veel 'Putty Hill' terug in 'Hamilton', de eerste film van Matt Porterfield. In beide films dient de naam van een arme buurt in de noordelijke buitenwijken van zijn geboortestad Baltimore als titel. Porterfield filmt wat hem bekend is, zijn twee langspeelfilms ademen authenticiteit. Maar terwijl "Putty Hill" een fictionele dimensie introduceerde in de documentaire (of vice versa), blijft "Hamilton" in pure fictiestijl, ook al mogen we de acteurs ervan verdenken dat hun echte levens zeer verwant zijn aan deze die zij voor de camera neerzetten. We volgen Lena en Joe gedurende een rustig zomerweekend. Nauwelijks de adolescentie voorbij moeten zij al de verantwoordelijkheid dragen over een baby. Zoals in "Putty Hill" ligt de oorsprong van de gebeurtenissen vóór het begin van de film. Wij bevinden ons op de terugweg naar het normale leven, naar het dagelijks bestaan dat volgt op een bijzondere gebeurtenis (een overlijden, een geboorte). Eerder dan een verhaal te vertellen, geeft de film gestalte aan een moment, een situatie, personages. Porterfield filmt met zorg en neemt volop de tijd om een maximum aan emoties te halen uit beeld en klank. Zeer weinig wordt openlijk gezegd (er is overigens maar weinig dialoog), en toch is "Hamilton" zeer beklijvend. Je voelt van bij deze debuutfilm al dat Porterfield een regisseur is om in de gaten te houden. Wij wachten alvast vol ongeduld op zijn volgende film, "I Used to be Darker", verwacht in 2012.

A wondrous movie... Extraordinary... If there's an independent cinema, this movie is it, and if there's a new director, here he is. --Richard Brody, The New Yorker