Inch'Allah (2012)

Is het te makkelijk, wat deze film doet - partij kiezen voor de zwakkere in het conflict, de metafoor van de Palestijnen op de vuilnishoop van de Israelische settlements? Misschien wel. En de ultieme emotionele troefkaart wordt twee keer gebruikt. Twee keer gebeurt er het meest afschuwelijke dat een mens meemaken kan. En het moment dat alles helemaal echt niet lukt, alles helemaal mis gaat - dat breekt mijn kleine hartje wel. Daarmee is het toch eigenlijk wel heel dichtbij - voor iedereen die iets echt heel graag gewild heeft, alles daarvoor opzij gezet heeft, z'n uiterste best voor gedaan heeft - en het toch niet bereikt heeft. Daar gaat het om, dat verlies probeert de film uit te drukken - en de manier waarop dat in beeld gebracht wordt is denk ik heel integer en naturel. Melodramatisch wordt dat dan nauwelijks, vind ik. Emotioneel wel, maar hoe kan het ook anders.

En daar breekt het me dan toch wel wat. Want als kijker weet je - ondanks dat 'het maar een film is' - dit soort dingen dagelijks gebeuren. Komt niet eens meer in het nieuws. Niks aan de hand, doorlopen mensen. Er zijn alleen wat kinderen dood, niks aan de hand.

De film komt daarin niet verder dan een aanklacht, een kreet om hulp misschien. Zoals gauke dat hiervoor ook al zegt, wordt de complexe relatie buiten beschouwing gelaten, en niet naar antwoorden gezocht. Met het niet beschouwen van de complexe relatie kan ik dan nog vrede hebben - want hoe complexer je de materie maakt, hoe onmogelijker het antwoord. Wil je een oplossing, dan zal je de materie simpel moeten maken. Dat zal toch echt het antwoord moeten zijn - of je dat nou expliciet zoekt of niet, daar zal het moeten liggen. In een conflict zal je van beide kanten uiteindelijk toch de ander de ruimte moeten geven, en moeten gunnen - anders kom je er nooit uit. Maar het is aan de andere kant toch ook wel een conflict dat al zo lang bekend is in de internationale politiek, en zo'n lange en grote rol gespeeld heeft, dat het toch echt volslagen onverteerbaar is dat er nog steeds geen behoorlijke oplossing voor is.

Evelyne Brochu kende ik als het onwerkelijk mooie meisje, de ideale vrouw in Cafe de Flore (2011) en daarna in een vergelijkbare rol in Frisson des Collines (2011). Hier laat ze een veel meer doorleefd en onder druk staand karakter tot leven komen - de wellicht idealistische arts die iets liefdadigs gaat doen in een daarvoor ontvankelijke situatie, die dan toch heel erg weerbarstig blijkt. Dat doet ze zo volkomen natuurlijk dat er geen speld tussen te krijgen valt. Mooi om te zien, en heel aimabel qua idealistische inzet - niemand zal denken met dit soort film een rijke blockbuster te scoren, dus zal het echt uit het idealisme en de overtuiging van het goede zijn. Ook dat heeft iets moois. Fijn mens.

Ietwat tegenvallende film over het Israëlisch-Palestijnse conflict, waarin een Canadese dokter in gewetensnood komt en uiteindelijk breekt na één schrijnende ervaring te veel. Het verhaal had best wat meer diepgang mogen hebben en ook van het acteerwerk ben ik niet echt onder de indruk geraakt. Zeker Evelyne Brochu (Café de Flore) en Sabrina Ouazani (La Graine et le Mulet) kunnen veel beter.

Ik vind Etz Limon (Lemon Tree) ook over de impact op gewone mensen van het conflict tussen Israël en de Palestijnen een veel betere film.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Perfect achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Ook jij kijkt zeer eenzijdig hiernaar. Wist je dat de joden een twee staten oplossing wilden vanaf het begin en dat het de Palestijnen waren die dit afwezen? Ze wilden geen Joden daar, klaar uit.

Wist je dat de Islam al joden haatte in 632 na Christus? En dat jodenhaat onder moslims dus niets te maken heeft met het Israel van 1948?

WIst je dat er vrijwel dagelijks raketten uit Palestijnse gebieden naar Israel vliegen?

Wist je dat (en nu komt het meest bizarre) er vele vele arabische moslims wonen in Israel en dat zij een beter leven hebben met meer rechten (democratie namelijk) dan in welk ander arabisch land daaromheen dan ook?

Dus ga even niet zo eenzijdig kijken en trap niet in al die zielige verhalen van de Palestijnen. Natuurlijk ontken ik niet dat er daar leed is en ook misstanden. Maar ze zijn een meester in het opzoeken van de slachtofferrol. Dat zie je overigens overal in de wereld bij arabieren. Maar dat terzijde.