Inch'Allah (2012)

Vanaf 28 maart in de bioscoop (Cinéart)

Een emotioneel en melodramatisch verhaal over de emotionele en psychische gevolgen die oorlog heeft op het individu, gezien door de ogen van een buitenstaander. Als kijker bezorgt de film je een claustrofobisch gevoel. Jammer is dat de regisseur de complexe relatie, vooral op het terrein van politiek, geschiedenis en religie, tussen Israel en Palestina teveel terzijde laat. Noch wordt er naar antwoorden gezocht.

Is het te makkelijk, wat deze film doet - partij kiezen voor de zwakkere in het conflict, de metafoor van de Palestijnen op de vuilnishoop van de Israelische settlements? Misschien wel. En de ultieme emotionele troefkaart wordt twee keer gebruikt. Twee keer gebeurt er het meest afschuwelijke dat een mens meemaken kan. En het moment dat alles helemaal echt niet lukt, alles helemaal mis gaat - dat breekt mijn kleine hartje wel. Daarmee is het toch eigenlijk wel heel dichtbij - voor iedereen die iets echt heel graag gewild heeft, alles daarvoor opzij gezet heeft, z'n uiterste best voor gedaan heeft - en het toch niet bereikt heeft. Daar gaat het om, dat verlies probeert de film uit te drukken - en de manier waarop dat in beeld gebracht wordt is denk ik heel integer en naturel. Melodramatisch wordt dat dan nauwelijks, vind ik. Emotioneel wel, maar hoe kan het ook anders.

En daar breekt het me dan toch wel wat. Want als kijker weet je - ondanks dat 'het maar een film is' - dit soort dingen dagelijks gebeuren. Komt niet eens meer in het nieuws. Niks aan de hand, doorlopen mensen. Er zijn alleen wat kinderen dood, niks aan de hand.

De film komt daarin niet verder dan een aanklacht, een kreet om hulp misschien. Zoals gauke dat hiervoor ook al zegt, wordt de complexe relatie buiten beschouwing gelaten, en niet naar antwoorden gezocht. Met het niet beschouwen van de complexe relatie kan ik dan nog vrede hebben - want hoe complexer je de materie maakt, hoe onmogelijker het antwoord. Wil je een oplossing, dan zal je de materie simpel moeten maken. Dat zal toch echt het antwoord moeten zijn - of je dat nou expliciet zoekt of niet, daar zal het moeten liggen. In een conflict zal je van beide kanten uiteindelijk toch de ander de ruimte moeten geven, en moeten gunnen - anders kom je er nooit uit. Maar het is aan de andere kant toch ook wel een conflict dat al zo lang bekend is in de internationale politiek, en zo'n lange en grote rol gespeeld heeft, dat het toch echt volslagen onverteerbaar is dat er nog steeds geen behoorlijke oplossing voor is.

Evelyne Brochu kende ik als het onwerkelijk mooie meisje, de ideale vrouw in Cafe de Flore (2011) en daarna in een vergelijkbare rol in Frisson des Collines (2011). Hier laat ze een veel meer doorleefd en onder druk staand karakter tot leven komen - de wellicht idealistische arts die iets liefdadigs gaat doen in een daarvoor ontvankelijke situatie, die dan toch heel erg weerbarstig blijkt. Dat doet ze zo volkomen natuurlijk dat er geen speld tussen te krijgen valt. Mooi om te zien, en heel aimabel qua idealistische inzet - niemand zal denken met dit soort film een rijke blockbuster te scoren, dus zal het echt uit het idealisme en de overtuiging van het goede zijn. Ook dat heeft iets moois. Fijn mens.

Ietwat tegenvallende film over het Israëlisch-Palestijnse conflict, waarin een Canadese dokter in gewetensnood komt en uiteindelijk breekt na één schrijnende ervaring te veel. Het verhaal had best wat meer diepgang mogen hebben en ook van het acteerwerk ben ik niet echt onder de indruk geraakt. Zeker Evelyne Brochu (Café de Flore) en Sabrina Ouazani (La Graine et le Mulet) kunnen veel beter.

Ik vind Etz Limon (Lemon Tree) ook over de impact op gewone mensen van het conflict tussen Israël en de Palestijnen een veel betere film.

Uitstekende film over het Israëlisch-Palestijnse conflict, waar ik persoonlijk altijd neig voor de Palestijnse kant.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Perfect achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Zeer bevooroordeelde film die de slachtofferrol van de Palestijnen zwaar benadrukt en de Israelieten als machtige sterke onderdrukkers ziet. De palestijnen leven allemaal op een vuilnisbelt waar ze naar spullen zoeken, volgens de film, en de joden feesten wat af iedere nacht waarna ze in de ochtend weer hun geavanceerde militaire kleding aantrekken en over kleine jongetjes heenrijden in hun leger jeeps. Het is een misselijkmakende propaganda film die maar weinig met de waarheid te maken heeft.

belangrijke Spoiler:

Het meest misselijkmakende is het einde, waar de canadese vrouw meewerkt aan een zelfmoordaanslag, emotieloos toekijkt hoe onschuldige burgers op een israelisch terras sterven, en pas in tranen uitbarst als ze erachter komt dat de zelfmoordenaar haar goede vriendin was die achter haar rug om deze stap genomen heeft. Om de dode burgers geeft ze niets en de film maakt ook duidelijk de afweging dat dat palestijnse leven meer waard is en geeft zelfs de kijker een beetje het idee dat de actie om onschuldige burgers op een terras op te blazen misschien wel begrijpelijk is na alles wat die arme palestijnen te verduren krijgen geduren hun dagelijkse leven. Persoonlijk vind ik het dus niet alleen een slechte inaccurate film maar ook een zeer kwalijke film die duidelijk bedoeld is om de kijker te bedriegen.

Ja en ja.

Ja, de Palestijnen zijn al sinds 1948 slachtoffer van de westerse schaamte over wat er in de Tweede Wereldoorlog met de Joden is gebeurd.

Ja, de Palestijnen (en andere niet joodse bevolkingsgroepen) worden sinds 1967 onderdrukt in de bezette gebieden (Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem, Golan Hoogvlakte).

Ook jij kijkt zeer eenzijdig hiernaar. Wist je dat de joden een twee staten oplossing wilden vanaf het begin en dat het de Palestijnen waren die dit afwezen? Ze wilden geen Joden daar, klaar uit.

Wist je dat de Islam al joden haatte in 632 na Christus? En dat jodenhaat onder moslims dus niets te maken heeft met het Israel van 1948?

WIst je dat er vrijwel dagelijks raketten uit Palestijnse gebieden naar Israel vliegen?

Wist je dat (en nu komt het meest bizarre) er vele vele arabische moslims wonen in Israel en dat zij een beter leven hebben met meer rechten (democratie namelijk) dan in welk ander arabisch land daaromheen dan ook?

Dus ga even niet zo eenzijdig kijken en trap niet in al die zielige verhalen van de Palestijnen. Natuurlijk ontken ik niet dat er daar leed is en ook misstanden. Maar ze zijn een meester in het opzoeken van de slachtofferrol. Dat zie je overigens overal in de wereld bij arabieren. Maar dat terzijde.

CCD, ja, het meeste van jouw beweringen is mij bekend, hoewel het hier en daar ontbreekt aan nuanceringen (soit). Nee, ik kies niet eenzijdig partij. Maar wat ik van een uitermate goede kennis wel weet is dat steeds meer hulpverleners in gewetensnood komen (zoals ook in deze film) door het soms meedogenloze, brute optreden van sommige Israëlische soldaten t.o.v. Palestijnen (vooral jongeren). Gelukkig beginnen ook steeds meer Israëli's dat in te zien. Dat zou ruimte geven voor een sprankje hoop, ware het niet dat aan weerszijde van het conflict de diehards nog steeds de grootste mond hebben.

Overigens, de Canadese regisseur Anaïs Barbeau-Lavalette heeft o.a. in Ramallah gestudeerd. Ze schreef zelf het scenario en putte daarbij vooral uit haar eigen ervaringen.

Tot slot nog een tip: Bekijk de film Etz Limon [Lemon Tree) (2008) eens, gemaakt door de Israëlische regisseur Eran Riklis. Heel leerzaam.

Nogmaals je kunt de Islamitische jodenhaat (en die is giga) niet loszien van de Islam. Jij koppelt het wellicht aan het Israel-Palestina conflict. Dat is echter veel en veel te kort door de bocht. Ook zonder dat Israel zou liggen waar het nu ligt, dan zou de jodenhaat er niet minder om zijn. Sterker nog: die was nooit minder. Hitler had een goede vriend in de moslimleider van Jeruzalem. Dit alles was voordat de joden naar hun beloofde land gingen.

Arabieren in Israel hebben het vrij goed trouwens. Zij worden niet gelynched. Sterker nog ze hebben het beter dan hun mede-Arabieren in alle omringende landen waar geen democratie heerst maar slechts onderdrukking. Je zult misschien sympathie hebben voor Hamas (weet ik niet maar het kan) en niet voor het Israelisch leger. Maar stel jezelf de vraag of Hamas een jood zou toelaten in haar leger. Israel laat moslims toe in haar leger. Zou een jood het overleven in Gaza? Vele duizenden moslims overleven dagelijks zonder moeite in allerlei delen van Israel.

Deze zaken zijn compleet tegenstrijdig met het beeld dat jij wil schetsen: dat er een moslim/palestijnenhaat is vanuit de joden en andersom valt dit wel mee. Onzin natuurlijk want het is vice versa. De joden haat bij moslims is gigantisch en ongefundeerd. Nou ja, gefundeerd op hun profeet Muhammad die de joden al voor van alles en nog wat uitmaakte in de 7de eeuw. En zoals je weet (neem ik aan) is Muhammad het beste morele voorbeeld voor iedere moslim. Dat is nu eenmaal een verplichting. Of ze het nou doen of niet. Dat Muhammad in 1 dag 800 joden onthoofde wordt alleen maar gevierd in moslimkringen. Dat Muhammad christenen liet martelen voor geld is de meeste moslims niet bekend, maar daarmee geconfronteerd zullen ze er ook geen kritiek op hebben want dat mag niet. I rest my case.

CCD probeert me steeds in de schoenen te schuiven dat ik partij kies en haalt daar zowat de hele geschiedenis van de slechte relatie tussen het jodendom en de islam bij.

Maar ik kies helemaal geen partij. Deze film, die trouwens de nodige diepgang mist, gaat over een Westerse hulpverlener, die na één negatieve ervaring te veel in gewetensnood raakt en uiteindelijk een keuze maakt. Allicht is dat de verkeerde, maar niettemin verklaarbare keuze. Van een kennis ter plekke weet ik dat meer hulpverleners in gewetensnood raken door het overmatige geweld dat van Israëlische zijde regelmatig gebruikt wordt. Het automatisme waarmee vanuit het westen vaak de kant van Israël gekozen wordt, vind ik enkel en alleen om die reden niet terecht.