Sing As We Go (1934)

Gracie Fields (1898-1979) was een uit Lancastershire (in het Engelse industriële noorden van Engeland) afkomstige music-hall-zangeres en komediënne die in de jaren 30 een filmcarrière begon en daarmee tot de oorlog één van de succesvolste filmsterren zou worden (eindigend als Dame of the British Empire in het jaar van haar dood). Uit haar oeuvre van ongeveer 20 titels wordt Sing as we go meestal genoemd als de film waarmee ze in het collectieve geheugen van het Engelse publiek zit gebeiteld. Hierin speelt ze haar standaard-personage van een vrolijke meid met het hart op de tong die op een kwade dag werkeloos wordt omdat de katoenfabriek waarin ze werkt failliet gaat, en gedurende de rest van het verhaal gaat ze op zoek naar een nieuwe baan. In de praktijk komt dat er op neer dat ze de ronde doet van de typische Engelse vakantiekustplaats Blackpool met z'n pier, boulevard en kermisvermaak, onderwijl een paar liedjes eruit knallend en tevens haar vriendin koppelend aan de man op wie ze eigenlijk zèlf een oogje heeft. Naar het schijnt het beste portret dat de Engelse cinema van "the industrial North" uit die periode heeft overgeleverd, en als zodanig een fraaie mix van escapisme en sociaal bewustzijn. Uiteraard gedateerd, maar voor wie gevoelig is voor Gracie's grenzeloze energie, uitbundige optimisme en aanstekelijke vrolijkheid nog altijd een genot om naar te kijken; het is in ieder geval niet moeilijk om te begrijpen wat haar in de donkere jaren 30 zo populair maakte.

        Mocht het titelnummer van deze film overigens bekend voorkomen, dat kan dat zijn omdat volgens mij de heren van Monty Python de melodie hebben geleend voor Sit on my face ("…and tell me that you love me / I'll sit on your face and tell you I love you too").