Kirikou et les Hommes et les Femmes (2012)

Niets nieuws onder de zon zo te zien - al lijkt Ocelot zich nog steeds weer iets verder te perfectioneren. En hij integreert meer uit de de stijl van zijn 3 non-Kirikou films (die nachtelijke - silhouet scènes bijvoorbeeld).

Ik merk dat ik ook helemaal niet de behoefte heb aan grote vernieuwing. Ik heb die vorige twee Kirikou films dermate vaak gezien met mijn dochter (vooral Bêtes Sauvages) dat het én fijn is om eens iets nieuws te zien dan de bekende verhaaltjes én dat ik heel erg dol geworden ben op Kirikou / Ocelot.

Vanaf 24 januari 2013 in de bioscoop (Cinéart)

Wederom een erg sfeervolle en lieve Kirikou film.

Het is inderdaad een herhalingsoefening, maar wel een fijne.

Niet alle verhaaltjes zijn even aansprekend, maar het gaf me toch weer een goed gevoel.

Deze derde Kirikou film heb ik gisteren in de bioscoop gezien, nadat de eerdere twee films goed waren bevallen.

De animatie is erg mooi, op dit vlak is het allemaal net wat scherper en de kleuren zien er prachtig uit op groot doek.

De muziek is ook erg mooi en past goed bij de film.

De eerste Kirikou film blijft mijn favoriet. Die is net wat grappiger en de verhalen nog wat mooier.

Dit is de eerste Kirikou-film, die ik heb gezien. Wellicht is het daarom zo'n aangename verrassing. Ik heb de laatste tijd vaker familiefilms gezien, die ik met een hoge beoordeling beloon. Dat komt misschien juist door de speelsheid en vaak geniet ik juist van de grappen, die de jonge kinderen nog niet eens begrijpen.

De animatie zelf is functioneel, maar de wisselwerking tussen de personages, met de boze heks en de omgeving: alles werkt. En de opdeling in verhaaltjes werkt heel goed. Geen thema wordt zo te lang uitgewerkt en voor de kinderen is het niet een te grote uitdaging.

Kindvriendelijke Kirikou.

De derde Kirikoufilm was voor mij een kennismaking met het aandoenlijke jochie uit de titel. Eentje met gemengde gevoelens vanwege de niveauschommelingen qua vertellinkjes. De kleurrijke en mooi vormgegeven kinderfilm bestaat namelijk uit verschillende verhaaltjes, die niet allemaal even sterk zijn. Toch zal menig kind hier een geslaagde prent aan beleven, maar voor volwassenen is de spoeling iets te dun. De balans tussen die twee is wat een animatiefilm wel vaker ontbeert, maar desondanks wel van belang.

Redelijk.

Een redelijk animatiefilm...

Redelijk verhaal...

Redelijk gemaakte animatiefilm...

Redelijk geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Redelijk kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Geen moeite waard...

Net iets minder dan de eerste Kirikou, maar nog altijd erg leuk en origineel.

Het verhaal uit het eerste deel vond ik prachtig, heel wonderlijk en avontuurlijk. Dit derde deel bestaat veel meer uit wat kortere, op zichzelf staande verhaaltjes. Dat spreekt me iets minder aan, maar gelukkig is Kirikou nog steeds een geestig, uiterst bijdehand kereltje dat er een dusdanig levendige kijk op de wereld op nahoudt dat er makkelijk weer een onderhoudende anderhalf uur mee te vullen is.

De animatie lijkt inmiddels scherper, maar ik had het idee dat er nu iets minder met bijzondere achtergronden werd gewerkt. Mocht er ooit een vierde deel komen, dan hoop ik dat ze daar weer wat meer aandacht aan besteden.

Qua achtergronden is het tweede deel Kirikou et les Bêtes Sauvages (2005) - daar verwijs je niet naar, dus die heb je wellicht niet gezien?? - het mooist vind ik. Vooral in het giraffen verhaal heeft veel natuur met mooie vegetatie en vogels. Achtergronden zijn ook heel mooi verzorgd in Ocelots Azur et Asmar (2006) , maar dat verhaal is nogal stompzinnig en plat.

Of er nóg een deel komt weet ik niet. Ocelot is inmiddels ook al weer 70.

Nee, NOG niet gezien, jammer dat hij alleen als import dvd te krijgen is.

Azur et Asmar staat eveneens op de verlanglijst, al klinkt "stompzinnig en plat" nu niet echt als een warme aanbeveling

Ik hoop dat de man ondanks zijn leeftijd - laten we hopen dat het kan - nog meer van deze fraaie, originele films zal gaan maken.

Ja dat is nogal cru en plat uitgedrukt. Simplistisch. Dat is Kirikou ook, maar op een aangename warme manier. Bij Azur et Asmar komt het een beetje belerend over. Veel meer op een toontje van wijze volwassenen. De toon van de wijze oude man in Kirikou is altijd mild en met een knipoog.

Vond hem saai en kinderlijk, kon mijn aandacht niet vasthouden.

Lang geleden ooit eens Kirikou en de heks gezien. Omdat ik die graag nog eens wou zien, had ik die van de bibliotheek gehuurd althans dat dacht ik toch. Nu weet ik ondertussen dat na Kirikou en de heks nog 2 andere films zijn gemaakt met het kleine ventje in de hoofdrol. Het was dus deze met een nogal saaie titel en niet één maar meerdere verhaaltjes. Dit was ook wel tof al waren ze niet alle verhaaltjes even sterk. Uiteindelijk prefereer ik toch de eerste met een sluitend einde. En gezien het einde van de eerste film is er natuurlijk totaal geen chronologie of logica meer in te brengen. Deze verhalen en die van Betes sauvages zouden dus nog allemaal tussen de gebeurtenissen van de eerste moeten worden gepropt dan?

JIj bent een fan Mochizuki Rokuro hoe zie jij dat qua chronologie?