Scipione Detto Anche l'Africano (1972)

Nog geen stemmen voor een film met Silvana, Gassman, Woody Strode, en de gebroeders Mastroianni ? Dit is nog wel hun enige film samen ! Misschien komt het omdat ze hier allebei biljartbal kaal zijn...ja, dat lezen jullie goed. Marcello als Scipio Africanus en Ruggero als zijn broer Asiaticus, ze lijken hier echt verduiveld veel op elkaar. Dat dit hun enige film samen is spreekt voor zich, omdat de monteur hier zijn enige rol ooit speelde, en hij detoneert zeker niet naast de rest van de cast, die toch verre van mals is.

Een ontmythologisering, peplumdeconstructie, anti-epos, kostuumsatire, noem het hoe je het noemen wil. In ieder geval tamelijk hermetische kost en een film die louter bedoeld lijkt te zijn voor binnenlandse consumptie, meer bepaald Romeinse consumptie, nog meer bepaald Romeinse consumptie anno 1972. Dat maakt hem anno hier en nu moeilijk grijpbaar en ik weet niet precies waar Magni naar toe wilde. Beweringen als zou dit vergelijkbaar zijn met de mythologische films van PPP slaan natuurlijk volstrekt nergens op, en Magni wist natuurlijk ook wel dat anno 200 BC de ruines in Rome nog geen ruines waren, zijn keuze om de film wel tussen de huidige ruines te laten spelen is opzet.

Voor binnenlandse consumptie zei ik: je moet wel minstens begrijpen dat de personages , bekend als half -mythologische figuren uit de geschiedenisboekjes, hier praten in Romeins slang vintage 1972, dus ongeveer als Milian-Monezza...inclusief de aooowhs en Cato die steeds wordt aangesproken als eccetone. En deze film bevat net zoveel gepraat als een toneelstuk.

Cato wordt hier gespeeld door Gassman, terwijl Silvana de gade van Marcello- Scipio Africanus is. Woody Strode verschijnt hier ten tonele als Massinissa, koning van Numidie, maar wie die koning uit de synopsis is ? Geen idee.

Het ontmythologiseringsaspect is duidelijk: de helden zijn moe, Silvana wil scheiden van de Afrikaan omdat zijn deugdzaamheid haar verveelt, net zoals hij iedereen in zijn omgeving verveelt omdat hij ze herinnert aan meer heroische tijden, terwijl men zich nu liever amuseert. Cato beschuldigt Scipio ervan niet alleen corrupt te zijn maar ook een intellectueel, waarop de brave ziel besluit zijn filosofische Griekse vriendjes het huis uit te flikkeren omdat hij "niet begrijpt waar ze het over hebben " .

Ook de goden zijn trouwens moe: Scipio wordt eigenlijk alleen terzijde gestaan door een ouwe, vadsige Jupiter Capitolinus die het liefst zelfmoord zou plegen.

Deze film werd helaas begeleid door een anachronistische score met dwarsfluit die eerder leek te passen bij een 18-e eeuwse pastorale.