Clémenceau (2012)

Biografisch drama om door een ringetje te halen.

Chapeau.

Levendige brok film over de Franse politicus Clémenceau en zijn impact op de houding van Frankrijk in WO I.

Het verhaal van het nakend eind van de oorlog, een terugblik en een impressie vanuit de naoorlogse periode en archiefbeelden wisselen elkaar bestendig af.

Amper af en toe emotie, eerder een scherp relaas van het doen en laten van een man die men "Le Tigre" ging noemen.

Indrukwekkende betogen en eigenlijk wel een aanrader voor wie zich in de historiek van WO I interesseert.

Als biografisch portret vond ik dit niet erg bijzonder. Dit soort films kan me nochtans anders wel boeien. Wie er zich toch wil aan wagen wint best wat informatie in vooraf, want dit is een flinke en vrij ingewikkelde brok Franse politiek waar weinigen uit de Lage landen mee vertrouwd zullen zijn tenzij je historicus bent. De TV-film omspant de carrière van Clémenceau in de laatste twee oorlogsjaren (1917-1918) en zijn bijdrage aan de eindoverwinning. Tja, waarom zo'n kort stukje uit zijn anders lange carrière nemen; hij heeft ook een rol gespeeld in de zaak Dreyfus, of in de parijse commune? De dialogen lopen zo sterk over van vaderlandsliefde en bewondering voor Clémenceau dat het vervelend begint te worden. Ook de man heeft zijn fouten en gebreken gehad maar zo objectief wordt het nooit. De film kiest voor chauvinisme.

Clémenceau wordt in flashbacks verteld en wordt doorspekt met archiefbeelden, wat ik hier wel passend vond. Het geheel is echter teveel een reconstructie van een historische biografie. Het is goed gedocumenteerd en dat kan ik niet anders dan waarderen, maar ik mis toch drama in deze film die veel te droog de historische anecdootjes aframmelt onder de vorm van een interview met een Canadese journaliste dan nog wel...

"De film kiest voor chauvinisme", schrijft Filmkriebel hierboven.

Is die opmerking bij een Franse film/docu niet een beetje een open deur intrappen ???

Vind je dan niet dat het weinig kritisch is? Geen slecht woord over de man te bespeuren.

Ja, dat is zeker weinig kritisch. Maar dat is ook het kenmerk van (Frans) chauvinisme.

Laat ik dan maar stellen dat het gebrek aan een objectieve benadering niet aan mij besteed is. Er bestaan ook voldoende niet-chauvinistische franse films zoals bvb La Rafle.