The Motel Life (2012)

deprimerende maar tegelijk indrukwekkende film, eigenlijk kijken we een paar weken mee in het trieste leven van een paar jonge mannen die het niet mee heeft gezeten in het leven, pas op het laatst breekt er een zonnestraaltje door. Leuk zijn de verhalen die Frank verteld om zijn broer op de been te houden.

Ongelukkige zin in dit geval.

Anyway, ik had hier niet zo veel van verwacht. Een verzameling b-acteurs, die een toch al soapy verhaal op film knallen over 2 broers met een rotleven. 1 ongelukkig in de liefde en het leven, de ander zonder been, die net een kind dood reedt. Dat kon toch niet goed gaan?

Zeker in het begin lijkt het er ook sterk de foute richting in te gaan. Stephen Dorff doet stevig aan over-acting en Kris Kristofferson, tsjah eh die speelt een soort iin-elkaar-gestortte versie van The Dude.

Toch gaat het al snel lopen. De film is eigenlijk een aaneenschakeling van short stories (vaak met animatie), ongelukkige situaties en de "bijna humor" die uit al dat leed voortkomt. Gooi ook nog een prachtige "Americana" setting in de mix en een stukje road movie. De algehele sfeer is tragisch, maar toch ook luchtig en ontspannen. Het werkt gewoon. Dit had makkelijk een niet te harden tranentrekker kunnen wezen (is het ook deels), maar de fijne sfeer, verhalen en (pijnlijke) humor redden het geheel.

Had hier dan wel niets van verwacht, maar wel gehoopt. De film kwam ik op het spoor doordat ik me al een tijdje aan het verdiepen ben in Willy Vlautin, die het boek "The Motel Life" schreef. Het boek heb ik niet gelezen (wel Lean on Pete, maar die vond ik niet meer dan aardig), maar Vlautin is ook zanger bij Richmond Fontaine. Dat is een alt-country band met heel verhalende albums. Een album als Post To Wire luistert al alsof je een boek aan het lezen band, waarbij de hoofdpersoon steeds brieven schrijft naar een vriend, deze gaan dan over drank: gokken, diefstal, geweld en het hebben van geen geld. Een album dat al haast klinkt als een roadtrip. De sfeer van Vlautin komt ook sterk in deze film naar voren en dat is knap gedaan.

Ja positief verrast. Tof!

Twee inmiddels volwassen broers leiden een zwervend bestaan in motels na het overlijden van hun moeder. Eigenlijk houd ik wel van dit soort films. Er wordt prima geacteerd en de sfeer, weliswaar wat deprimerend, spreekt me wel aan. Maar het verhaal wil maar niet van de grond komen. Iedere keer denk je, nu gaat er wat gebeuren en dan dooft het weer als een nachtkaars en sukkelt het weer verder. Alleen helemaal aan het einde is er toch nog iets van een verhaal gebeurd maar daar hebben we dan wel erg lang op moeten wachten. Deze film had mooier moeten zijn dan hij nu was. Jammer.