Massacre on Aisle 12 (2016)

Komedie in combinatie met horror levert zelden een geslaagde uitvoering op. Dat feit geldt zeker voor dit gedrocht, waar het amateurisme van afdruipt.

De beoogde komedie zit 'm waarschijnlijk in de overacterende cast, in de absurde verhaallijn, in de tekstjes en in de krakkemikkige decors. Ik gebruik het woord 'waarschijnlijk', want het is onduidelijk of er opzet in het spel is. Misschien zijn sommige zaken wel serieus bedoeld en is er gewoon sprake van gebrek aan talent. Het is giswerk. In ieder geval komt er van de komedie helemaal niets terecht.

De horror zit 'm in wat hakwerk, in wat bloedspatten en in wat grotesk uitziende verwondingen. Echter op alle fronten zo slecht gedaan, dat de horror op de lachspieren werkt.

En zo viel er toch nog iets te lachen. Maar niet heus.

Triest dit.

OMG.....dit is pure trash, maar heel negatief bedoeld. Op IMDb zelfs 5,3 tot nu toe.

Ik kan me helemaal vinden in de mooie recensie van Collins.

Melissa Saint-Amand en vooral Amber Jean zijn nog leuk om te zien. 2/10

Hm.

Hoe een naam als Jim Klock van figurant zijn in grotere films naar dit soort B-films trekt is me een compleet raadsel. Hij lijkt het zelf behoorlijk leuk te vinden overigens want het bloedbad op gang 12 is volledig volgestouwd met humor, dwaze momenten en gekkigheid. Horror ook, maar tot in zekere mate.

Wat deze film redt is dat het allemaal nog wel enthousiast wordt gepresenteerd aan de kijker. Kwalitatief zijn ze niet, maar de montages verlopen vlot en de makers doen er alles aan om deze film niet te laten vervelen. Het helpt ook dat de crew er zelf ook wel zin in leek te hebben, want de motivatie springt er geregeld af. Misschien dat ze ook geluk hebben gehad door net de juiste namen te vinden.

Verder voelt het eerder aan als een film waarbij er soms iemand uit de dood opstaat, want visueel ziet de film er ook zo uit. Doods. Erg lelijk ingerichte winkel en op het gebied van versiering geen enkele creativiteit te bekennen. Het gebruik van materie om elkaar vervolgens de hersens in te slaan brengen hier weinig verandering in, want KIock en McCullough weigeren om iets van de grafische kant te laten zien.

De humor is dwaas en in grote mate aanwezig, maar erg grappig is het niet. Het enige moment waarbij er een klein glimlachje vanaf kwam was het proloog. Dat zijn de droge momenten waar de film profijt aan heeft, maar het regieduo vond de typetjes toch vele malen leuker. Uiteindelijk beginnen de grappen elkaar ook te herhalen en merk je als kijker dat na enige tijd de koek wel op was.

Leuk als je niets anders kan vinden, als je deze film überhaupt kan vinden dan. Massacre on Aisle 12 wil wel opgemerkt worden, maar met zo'n nonpromotie zal je het natuurlijk nooit kunnen aanschrijven bij het grote publiek. Het lijkt me overigens ook dat films als deze nooit in de bioscoop komen door hun goedkope opzet, maar de pogingen zijn er in ieder geval wel. Daarvoor dan ook mijn punten.