Testimone Oculare (1990)

Goede toevoeging
Wederom 1 van de 4 tv-gialli van Bava, het betreft hier geen remake van de gelijknamige Argento tv-film uit 73, zoals u vermoedelijk al had begrepen. Eentje die dus voortborduurt op het gekende blinde/dove/stomme/amnesische/achterlijke/knettergekke getuige gegeven, in dit geval slechts een blinde. Een officieus subgenre op zich, het verhaal gaat niet voor een originaliteitsprijs.
Er wordt hier echter wel een au fond anti-giallo procédé gebruikt: dat van de zgn. dramatische ironie, i.c. geen whodunnit want wij weten wie ut gedaan heeft. Al de derde giallo in een week waar ik over kakel die dit toepast, maar het zijn uitzonderingen.
Goed, de hele premisse is duidelijk absurd: blinde Cupisti voelt, ruikt, hoort in een verlaten mall waar ze zich met haar shopliftende vriendje had opgesloten, hoe een pervert een secretaresse die we daarvoor nog een wippie hadden zien maken slasht, en wij zien ook wie die maniak is: haar baas, de manager van de mall.
Vervolgens meldt Cupisti tegen de verbrouwereerde inspecteur Davanzati dat ze de dader kan herkennen aan....zijn " vibraties "! Blijkbaar is er een onderzoeksrechter die er in trapt, want ze krijgt een getuigenbeschermingsprogramma en blijft betrokken bij het onderzoek...
Volslagen ridicuul, maar scenarist Stegani probeert het enigszins spannend te houden door
de moordenaar wel te laten weten dat er een getuige is, hij weet alleen niet wie, laat staan dat het een blinde is. Bovendien is er nog wat afleiding via het bad boy vriendje van Cupisti dat om de haverklap ontsnapt.
Blijft allemaal dwaas allicht, maar de film is toch goed uit te zitten door de prima visuals en sfeerschepping, met een paar aardige kills. Het heeft zeker geen tv-film look, de moorden zijn grafisch maar niet gory, als u begrijpt wat ik bedoel. Het betreft hier eerbetonen aan Argento en Fulci ( de gebroken fles ), maar dan enigszins in toom gehouden door tv-censuur. Helaas is de laatste kill wel degelijk verknipt door de moraalfanaten van de tv, want die cut was wel heel erg onnatuurlijk en duidelijk niet het idee van de regisseur.
Zitten een paar prima sfeerbeelden in : de verlaten, akelige mall na sluitingstijd , en vooral de nachtscène op de weg, die tracht profondo rosso te evoceren met zijn unheimliche uitstraling. Let ook op de hitchcockiaanse ironie met de politie-autotjes.
Voor genreliefhebbers die door de absurditeiten heen kunnen kijken zou dit goed te doen moeten zijn, en zou eigenlijk wel een fatsoenlijke, afzonderlijke release verdienen.
Dit alles werd ook geholpen door een uitstekende score van Boswell.

Klinkt goed, ergens op dvd verkrijgbaar?

Nope, ook niet in IT.