Persecución hasta Valencia (1970)

Ze bestaan bij de duizenden : films uit 1970...vooropgesteld echter : dit is er geen want hij werd uitgebracht in 1968. Lijkt een onbetekenend detail, zou het ook zijn als deze film niet heel erg sixties zou ( proberen te ) zijn en waarschijnlijk in geen ander jaar gemaakt had kunnen worden.

Weliswaar een Spaanse 68 variant met chippies ( sic ) die op nogal koddig/ moraliserende wijze voorgesteld worden en uiteindelijk blijken te dienen als anti- drugs posterboys and girls, bovendien is hun aanwezigheid tamelijk irritant te noemen. Maar dat neemt niet weg dat ze hier duidelijk fungeren als een soort diegetische tijdwijzers, samen met de algehele sixties look en sound.

Dat suggereert swingendheid, valt echter visueel een beetje tegen omdat de regisseur een oldschool representant was die in de jaren 50 op de goede weg leek te zijn met enkele aardige cine negro producties, echter wat was afgedwaald en hier wat krampachtig poogt aan te sluiten bij de tijdgeest, bovendien gehinderd door censuur allicht. Zoals gebruikelijk betreft het hier een co- productie met IT, dat een deel van cast en crew leverde alsmede settings, meer bepaald Rome. Samen met Barcelona en Valencia levert die stad de authentieke locaties, wederom dus het tijdsbeeld versterkend van deze mediterrane sixties prent.

Inhoudelijk zou je dit een proto eurocrime/ poliziottesco kunnen noemen, heeft er ook trekjes van maar dat is toeval: de film knoopt eerder aan bij de B noir/ policier traditie en kijkt wat dat betreft eerder achteruit. De held is dan ook een noirish- oppervlakkig gezien- personage, vertolkt door ene Tryon. Blijkbaar ooit een gekend sterretje, zij me geen hol maar hij bleek als grootste claim to fame de hoofdrol in the cardinal van Preminger te hebben. Hier bakt hij er niet overdreven veel van, verveelt zich duidelijk in een rol die - retro dus- meer aansluit bij de hardboiled Mike Hammer traditie dan bij Bond. Want ten overvloede: dit is zeker GEEN eurospy, hoewel dat door sommigen wordt gesuggereerd.

Inhoudelijk zijn we derhalve op gekend terrein : ex cop gone rogue Tryon/ Charry is nu PI, en gaat voor zijn ouwe compaan Bodalo ( die jullie kennen uit Django...) en een heleboel doekoes een drugtransport achterhalen dat Bodalo- met mallotige halfdonkere bril uitgedost- kwijtraakte bij een ripdeal in Marseille. Uiteraard zegt de held ook ja vanwege een femme fatale, zijn ouwe lief Sonia/ Castor dat het nu doet met die Bodalo... een soort out of the past uitgangsgegeven dus.

De zoektocht naar de drugs voert Charry langs de halve mediterranee en langs eurocultregulars als Brana en Baldassare in veredelde cameo's, maar vooral langs heel veel chippies, met als belangrijkste Guerrieri , bloemenkind dat een merkwaardige voorkeur heeft voor rogue cops van in de 30, blijkbaar. Of is ze ingehuurd door de mafia ? Pas later leren we wat haar functie hier is, tot dan is ze behalve lekker ook vrij irritant maar uiteindelijk blijkt ze nog het interessantste onderdeel van de film te zijn.

Dat zegt meer over de rest, want we worden hier niet vergast op een overdosis aan actie : eigenlijk slechts 3 scènes die naam waardig, niet te lang en zonder zelfs een fatsoenlijke chase. Wel aardig was de pyromanie scène, wat te weinig echter overall. Hoewel de fotografie en de locaties goed zijn, wordt door de nadruk op triviaal gepraat en de voortdurende chippie intermezzi deze would be actioner dan ook al vrij snel tamelijk boring. Met een clou die je van mijlenver ziet aankomen, gekend uit de noir canon uiteraard en niet geheel bevredigend.

Beste onderdeel in feite de swingende score van Giombini, maar dat is niet meteen uitzonderlijk voor een sixties eurocult B film.

Die trouwens gezien moet zijn door velen onder de VHS titel "narco men " dan wel "Blutspur" . Waarom stemmen jullie niet ?