Lo Strano Ricatto di una Ragazza per Bene (1974)

Goede toevoeging
Maar...wat zie ik ???? Nog geen cult/Rosalba Neri buff observaties voor deze cultklassieker van auteur Batzella waarin Rosalba de boze stiefmoeder van Skay speelt, als altijd bezig is met smerige dubbelspelletjes en probeert er samen met haar minnaar vandoor te gaan met het losgeld ???? Misschien komt het omdattie niet aan de Heilige Grindhouse Database is toegevoegd...nee natuurlijk niet, waarom zou een auteursfilm daar op moeten staan ?
Het betreft hier een uiteenanderzetting met de sociale realiteit in IT begin jaren 70, meer bepaald het post 68 generatieconflict, gecombineerd met een toen al even actueel vraagstuk : dat van de ontvoeringen, meer bepaald de kidnappings van telgen uit rijke bourgeois families.
Batzella geeft er echter een auteuristische twist aan : de bourgeois telgen zijn zelf volledig verrot, net als hun ouders. OK, niet meteen de origineelste invalshoek.
Babel-Skay zet dus haar eigen kidnapping in scène met hulp van enkele dubieuze vriendjes die zich bezighouden met sex, drugs en rock and roll zoals we reeds zagen in de orgiesequentie in het begin, de idee voor de hele kidnapping is afkomstig van Rick-Giorgi, een typische spiegepaat. Ze betrekken voor hun doeleinden een verlaten villa, maar zoals u begrijpt keren de eigenaars daarvan plotseling terug en ontstaat er een kruising tussen een ontvoerings en een home invasion film.
Dan heeft papa Raho ook nog eens het niet zo snuggere idee om zijn vrouw Stella-Neri het losgeld te laten brengen en is de ramp niet meer te overzien.
Het dreigde op het eind even spannend te worden, maar Batzella maakt er ouder gewoonte weer een nihilistische puinzooi van, al dan niet onder druk van de censor en/of producent breide hij er tot overmaat van ramp nog een twist aan, overigens niet de eerste of laatste van dit soort ( het was een stranddroom onder invloed, snappi )
Een schoenveter budgetfilm natuurlijk, production values nihil, geen actiespektakel en al evenmin overtuigend als sociale kritiek om over de psychologie van de personages nog te zwijgen. De walgelijke, godvergeten smeerlapperij die erotiek/sex/bloot heet en imho volledig verboden zou moeten worden als de vuiligheid die het is, valt gelukkig mee en dient bovendien strikt auteuristisch te worden verstaan : behalve de zouteloze orgiesequenties ook de genreconforme lesbo negerin die de anti-heldin beft, maar dat is dus een metafoor voor de rassenstrijd.
Rosalba dan : ze zal nog geen kwartier in beeld zijn, flasht even haar boobs - auteuristische metafoor voor de degeneratie van haar stiefmoederschap- en is net als hubby Raho te goed voor deze film.
De score van Gigante hoorde waarschijnlijk oorspronkelijk bij een andere film, zoals wel vaker bij dit soort producties.