Malaria (1943)

Ze bestonden nog : films met Mireille Balin....niet voor lang meer want na de bevrijding 1 jaar later viel ze in ongenade en was het afgelopen met deze gekendste femme fatale uit de Franse cinema rond 40, die jullie natuurlijk ook kennen uit Pepe le moko.

Niet de enige goede gekende hier : wat dacht je van Hayakawa ( die jullie ook kennen uit bridge on the river Kwai...) hier nog maar eens opdravend als sinistere oriëntaalse schurk. Waarvandaan komen we nooit precies te weten, loopt hier rond als een soort Javaanse jongen. Vreemd, want de film wordt geacht zich af te spelen in een niet met name genoemde kolonie in Afrika, maar ok. Authenticiteit is er sowieso niet bij aangezien alles is geschoten in de studio's, maar wat verwacht je.

Van de regisseur niet veel, vrij actief baasje maar nu totaal vergeten en beschouwd als een soort cine papa Ed Wood, pas de derde film van hem die ik heb gezien. Hij schreef het scenario samen met de gekende Achard.

Ik heb de eigenlijke protagonist nog niet genoemd : dat blijkt Vitold te zijn als de koloniale officier, die het aanlegt met de enige doenbare blanke chick ter plaatse: Balin dus, wederom femme fatale maar hier een wel heel lusteloze. De chemie met Vitold is verder 0, ik snap dat ze als verveelde plantersvrouw in de jungle lusteloosheid moest uitstralen maar dit was wel erg overdreven. Misschien dacht ze aan de nakende nederlaag van haar geliefde Reich...

Wat volgt is een tamelijk trite, boring affair waarin we moeten geloven dat Balin en Vitold gepassioneerde gelieven zijn die van Balins hubby afwillen , helaas worden ze permanent bespioneerd door de- uiteraard permanent zwijgende- trouwe valet van hubby, Hayakawa dus. Dat brengt Vitold op de idee om deze verklikker eens uit de weg te ruimen. Helaas echter is Vitold door allerhande tropische ziektes zo uitgeput dat hij geen pap meer kan zeggen laat staan moorden.

Vervelend, want in deze rassistiese film moet Vitold jacht maken op een locale verzetsstrijder die kolonialen vermoordt, de expeditie in de brousse op jacht naar deze onverlaat is waarschijnlijk het dieptepunt uit deze toch al niet geweldige film, zeker ook de knullige afloop ! Ik vraag me trouwens af waar ze in 43 in FR al die zwartjes vandaan haalden om als locals te fungeren, ze zullen zich ook niet erg senang hebben gevoeld tijdens de opnames, maar daarbuiten nog minder...let u trouwens ook op de antropologisch verantwoorde blote tieten van de negerinnen. Hilarisch was nog het gebruik van een.... tam tam als locaal communicatiemiddel, "de vooruitgang schrijdt hier voort " aldus een blanke koloniaal cynisch. Dat mocht toen allemaal maar gedacht en gezegd worden.

Het einde is ook niet denderend, met een " achterhouden van informatie " procédé dat wel heel erg knullig is uitgevoerd.

De film besluit dan met een verfrissend politiek incorrecte boodschap: " de koloniën zijn niet voor emo fags. De jungle vreet de zwakkelingen op die haar niet aankunnen " . Waarvan akte.

Is niet uitgebracht met anderstalige onderschriften bij mijn weten, misschien hebben Balin of Hayakawa buffs hier fansubs voor in mekaar geknutseld. Denk van wel, heb nog niet gechekt echter dus onder voorbehoud. Zou er niet te gehaast achter aan gaan.