Shaitan (2011)

Leuk.

Indië - Bollywood levert vaak toch best aardige films. Niet meteen de grootste meesterwerken, maar een film als Shaitan heeft toch genoeg troeven om 120 minuten te boeien. Het is alleen wat lastig om uit te vissen welke films niet-Bollywood zijn.

Niet dat die invloed volledig weg is, zeker in de muziek herken je nog wel wat Indische pop. Niet meteen mijn stijl, al klinkt het dan wel net iets moderner dan wat je in de typische Bollywood film te zien krijgt. Daar viel in ieder geval makkelijk doorheen te kijken.

Het verhaaltje is niet meteen origineel, maar wel goed uitgewerkt. Aardige personages (herkende Koechlin ook, die kiest toch altijd iets apartere films precies), visueel best netjes en met veel zwier en tempo in elkaar gedraaid. De film raast voorbij, wordt nergens saai en weet z'n 120 minuten vlot te vullen. Naar het einde wordt het dan allicht net wat te melig, maar op dat moment kon ik ook dat de film nog wel vergeven.

Leuke ontdekking, beetje jammer dat niemand het verder aandurft blijkbaar.

3.5*

Ik geef alles uit India in elk geval een kans, Bollywood of geen Bollywood. Met Bollywood ben ik er na verloop van tijd achter gekomen dat ik erg van hun thrillers en romantische komedies hou, maar de onafhankelijker cinema zoals deze, daar ben ik nog niet over uit. Deze film vond ik in elk geval vrij vervelend. Acteurs die ik van Bollywood ken - Kalki Koechlin deed een jaar later het mooie Zindagi Na Milegi Dobara - en Rajkummar Rao is een naam die ik ondertussen ook begin te herkennen, maar ik vond de personages vervelend en de stijl in kleur en geluid sterk verouderd. Weer zo onmogelijk irritant gemaakt 'kijk ons eens hip doen'-stijl waar ze in India vaker last van hebben. Fijn dat Netflix dit soort producties ook heeft evengoed, mooi dat er ruimte voor is.

2,0*