Dyn Amo (1973)

Hier kon ik helaas weinig mee. De hypnotiserende score van Gavin Bryars is sterk, en met name het stuk (dat wat deed denken aan William Basinski) bij het derde meisje was prachtig. Dat in combinatie met de benauwde setting en vooral de trieste uitkijk van dat meisje zorgde voor een diep melancholische sfeer. De eerste stripper vond ik weinigzeggend en daardoor saai, was nog te doen doordat het de opening betrof. De tweede was wat beter, ditmaal vergezeld door een man. Experimenteler camerawerk en dito soundtrack, echter niet geweldig boeiend. De derde stripper was mijn favoriet (of ik bedoel: het derde deel was mijn favoriet, hoewel dat toevallig samenging ). Dan hebben we er zo'n drie kwartier opzitten en wordt er meer dan een uur aan het laatste meisje besteed. Deze opbouw duurde zooo lang, werkelijk een verschrikking. Leek op die optredens in The Killing of a Chinese Bookie, maar dan ultiem op de acteurs gericht en zonder beklemmend o.i.d. te werken. Einde van dat optreden was dan wel fantastisch, maar dan heb je je zo'n drie kwartier zitten vervelen. Daarna helaas een close-up van rond de 13 minuten wat weer totaal niet bij mij binnenkwam, om vervolgens juist wel leuk af te sluiten met een droogkomisch, hoewel aan de flauwe kant, tafereel. Wisselvallig dus, waarbij het negatieve de overhand nam. Mijn grootste probleem was waarschijnlijk dat ik me totaal geen voyeur voelde, wat volgens mij wel de bedoeling was.

Lastig om zo'n film laag te scoren, omdat ik het gevoel heb dat het meer aan mijn zwaktes ligt dan aan de kwaliteit van de film. Met andere woorden: laat je niet afschrikken door mijn lage waardering, want ik kan me goed voorstellen dat dit voor sommige een meesterwerk kan zijn.