Kueki Ressha (2012)

Gek genoeg pas mijn eerste Yamashita. Leuke film inderdaad. Erg fijne humor, met name de eerste helft. Op den duur wordt Kanta meer en meer zielig en ging ik ondanks (of misschien wel dankzij) zijn fratsen en klunzige houding en domme blik steeds meer met hem meeleven. Het moralistische einde vond ik hier ook passend. Het verhaal speelt zich trouwens af op het einde van de jaren 80, maar dat wil niet zeggen dat de film niet levendig is, ondanks dat we dus geen 'echte' mensen zien. Er worden sfeervolle locaties gebruikt en vooral de steegjes met allerlei lichtjes en een grove korrel hebben hun charme. Voor een hogere score is het dan weer niet onderscheidend genoeg, maar zeker een van de betere recente Japanse films. Deed me denken aan Sad Vacation met meer humor, maar misschien komt dat door de soundtracks die op elkaar lijken. Ook niet qua verhaal verder. Eigenlijk is dit van die typische lome Japanse drama/komedie. En waarschijnlijk lijkt dit gewoon op Yamashita's vorige films, dus die krampachtig gezochte referenties kan ik in het vervolg beter buiten beschouwing laten.

Ik zag van Yamashita alleen Tennen Kokekkô (2007) en dit is toch wel anders. Dat was een licht dromerige opgroeifilm spelend in een piepklein Japans dorpje. Dit is een een zwartkomische film over een man die totaal niet in de maatschappij past en zich niet weet aan te passen aan anderen. Als hij, oh schrik, ineens een vriend krijgt en ook nog verliefd wordt lijken zijn kansen te keren maar de film is te onromantisch voor een happy end en zijn karakter blijft hem in de weg zitten.

Ik doe er ook eens een referentie bij, moest af en toe denken aan Naked van Mike Leigh, al is deze film lang niet zo goed en de hoofdpersoon een veel minder intelligente man. maar ook deze film is vaak grappig, maar bepaald niet optimistisch.

En het einde is inderdaad geweldig en trekt de film naar een 3.5*.

3.5*

Redelijk saaie film over een voortploeterende simpele ziel, die door gebrek aan sociale vaardigheden binnen de kortste keren iedereen tegen zich in het harnas jaagt. Het hoofdpersonage (een uitstekende vertolking trouwens van Mirai Moriyama) zit zo knullig in elkaar, dat het haast onmogelijk is enige sympathie voor hem te ontwikkelen. Vooral daardoor glipte mijn interesse te snel weg.