Mémoire des Apparences (1987)

Wat zie ik, nog geen stemmen van de fantasy/associatieve cinema/ Ruiz buffs voor een fantasy van auteur Ruiz die ook wordt gememoreerd in essential cinema van Rosenbaum ?

Typische jaren 80 Ruiz, dus de buffs weten waar ze visueel ( weird angles in close up, monochrome sequenties, fantasy- achtige landschappen aan zee enz. ) en inhoudelijk aan toe zijn. Waarbij de still de indruk zou kunnen wekken dat dit in z-w zou zijn geschoten , dit is niet het geval muv enkele pastiches op het diegetische doek.

Het hierboven gememoreerde exposé wordt verteld per voice-off, daarna begint de eigenlijke intrige. Ignacio- Thirolle keert na 10 jaar ballingschap terug naar het Chili van Pinochet omdat de verzetscel weer ontwaakt zou zijn, ergo hij moet zich het beruchte lijstje weer herinneren...en heeft daarbij de hulp nodig van de gekende klassieker LVES van Calderon, die hij al eerder uit zijn hoofd kende.

Zoals u begrijpt is hij ook het stuk totaal vergeten, en op advies van zijn buddy Leibovici probeert hij zijn herinneringen terug te krijgen in de bioscoop van Valparaiso, waar vreemd genoeg nog dezelfde films draaien als 20 jaar eerder. Die films zien we ook, maar het betreft hier zoals reeds aangestipt stijloefeningetjes/ pastiches, e.g. een Agatha Christie style mystery, een semi- Hitchcock jaren 30 spy thriller, een kostuumdrama, iets Casablanca achtigs enz.

De held krijgt zo enigszins zijn geheugen terug, maar fragmentarisch en puur associatief. Hij poogt vervolgens het stuk en de lijst aan elkaar te verbinden via willekeurige objecten, en dreigt zo alleen maar verder te dissocieren.

Dat is zo'n beetje de idee, de intrige ontvouwt zich vervolgens op typisch ruizeske, niet meteen lineaire wijze met allerlei uitstapjes en kronkelwegen, waarbij het stuk van Calderon de rode draad vormt. En uiteindelijk ook de eigenlijke intrige overwoekert, Thirolle moet als protagonist plaatsmaken voor Ruiz regular Guillard als melancholicus * Sigismundo en de intriges gaan min of meer parallel lopen.

Ruiz beweerde zich voor deze film te hebben gebaseerd op- behalve Calderon- het boek the art of memory van ene Yates, alsmede het intertextualiteit/ semiotiek discours van die tijd. En als altijd Borges, denk aan b.v. Funes el memorioso.

Halverwege vond ik het wat slepend worden, het einde was weer beter maar bepaalde zijwegen als bij voorbeeld het bezoekje aan de nachtclub dat schijnbaar voor comic relief moest zorgen, vond ik minder geslaagd. U moet zich wel realiseren dat de inhoud van het stuk naarmate de film vordert steeds belangrijker wordt, en er zit een sequentie van ongeveer een kwartier in die volledig uit het stuk is overgenomen. Het betreft trouwens een Calderon in moderne Franse proza vertaling, of u dat nu leuk vindt of niet. Ik vraag me af of dit te volgen is zonder kennis van de klassieker, maar misschien doet het er geen bal toe.

De score werd als altijd verzorgd door Arriagada.

*: zoals u zich herinnert werd Sigismundo geboren in het teken van Saturnus, planeet van de melancholie...wat betekent dat uit deze prins nooit iets goed kon voortkomen...de brave Calderon echter trachtte in zijn stuk aan te tonen dat een melancholicus zijn melancholie kan en moet overwinnen met behulp van het grootste geschenk dat god hem gegeven heeft: de vrije wil...daarmee ging de devote katholiek Calderon in tegen de melancholische doom and gloom theologie van melancholicus Calvijn...

Jawadde. Is dit ergens te bekijken?

Was het maar zo. Helaas is het meeste van Ruiz nog steeds niet fatsoenlijk beschikbaar.

Hoop doet leven. Zeer benieuwd naar deze man's werken.