Voci nel Tempo (1996)

interessante ontdekking weer Alastor! lijkt me een bijzonder filmmaker

Al primo soffio di vento en Nostos: Il ritorno zien er ook érg mooi uit...

Ben deze al eens tegengekomen op KG (of was het ergens anders?), maar bedankt voor de reminder!

Al primo soffio di vento zojuist gezien, maar kan niet wachtten met mijn comment tot de toevoeging; wat een ontdekking is deze regisseur zeg!! WoW. Met het oog van een schilder / fotograaf en een gevoel voor compositie en ritme dat ergens tussen Duras en Malick in zit, maakt hij zeer poetische films. Voci nel Tempo zit door de duidelijke structuur en het onderwerp tegen het sentiment aan (maar blijft daar gelukkig toch echt van weg) en ook in Al primo soffio di vento zitten wel wat idyllische plaatjes die in andere handen kitsch zouden zijn (veel katten en andere beesten bijv.), maar toch is de stemming daar behoorlijk melancholiek. Niet het cyclisch verstrijken van de tijd, maar eenzaamheid lijkt nu een belangrijk onderwerp. Veel meer hoeft er niet over gezegd te worden, gewoon gaan zien! (goedkoop op DVD bij Amazon.it met Engelse subs ) 4,5 sterren

Je hebt me benieuwd gemaakt, al heb ik nog nooit van regisseur Franco Piavoli gehoord!

Sprakeloos. Tranen met tuiten ...

Is er een reden geweest voor Piavolo om deze film in 4:3 te draaien??? Zijn de opnames met een 'verborgen camera' gemaakt? Ik zat hetzelfde te denken bij Rivette's "Pont du Nord" deze week. Je bent geneigd 4:3 op budget of mogelijkheden (denk aan Satyajit Ray) te schuiven, tegenwoordig is de keuze voor 'Academy formaat' weer aardig fashionable. Bij Rivette bekroop mij het gevoel dat het toch wel stilistisch was (en daar werkte het niet helemaal).

Bij Piavoli weet ik het niet. Ik ervaarde het in elk geval best wel als storend en ik moet bekennen dat ik de film op een gegeven moment via de TV-instellingen op volbeeld heb gezet. Dat werkte stukken beter (sorry...), want de zwarte balken links/rechts deden daadwerkelijk afbreuk aan de sfeer. En het licht vervormde beeld is alleen bij mensen écht opvallend, bij een veld of meertje zie je dat nauwelijks.

Verder vond ik de film aanvankelijk toch wel makkelijk/sentimenteel, maar vanaf de bruiloft (halverwege) bekroop mij toch de overall zeggingskracht van 'het leven'. Maar "Boyhood" evenaart het zeker niet, al kwam ik door de "Canon" van Pachelbell aan het eind nog wel in een "Ordinary People"-modus.

Na het zien van de film begrijp ik sowieso Verhoevens waardering voor Le Quattro Volte (2010) beter...

Mooie film hoor. Het zoveelste bewijs, dat beelden meer zeggen en spreken dan woorden.

Ik moest er even inkomen, maar daarna is het tot het einde toe boeiend. Er gebeurt niet altijd evenveel, maar het rustige sfeertje dat wordt uitgeademd, is geweldig om te ervaren.

Erg mooie plaatjes van de natuur, maar ook van de mens zelf. De simpele manier van met elkaar omgaan en vooral het ervaren van de geluiden om je heen, vond ik best bijzonder om te zien. Aangename zit dus en een ideale film, om eens even lekker tot rust te komen. Bij mij werkte dat in ieder geval.

4,0*

Een fraaie film die me uiteindelijk best raakte. Deed me erg denken aan 'The Tree of Life' van Malick al komt deze film véél minder gekunsteld over dan die. Ik zou het niet vreemd vinden als Malick deze film gezien heeft.

Piavoli laat ons werkelijk prachtige plaatjes zien; van de natuur, van de menselijke leefomgeving en (erg liefdevol) van (soms best 'lelijke') mensen zelf. De combinatie hiervan vind ik juist zo goed getroffen.

Het levert een film op die me een ongelofelijk gevoel van nostalgie en melancholie gaf. De combinatie van (omgevings)geluid, soundtrack en beelden vind ik overigens ook ontzettend goed in deze film! Deed me denken aan de badscène in 'Romance for Bugle'.

Sensualiteit, verwondering, begeerte, lust, verleiding.

Je laaft je aan het genot van het bestaan, van de pure ervaring van de natuur, jezelf en de ander. Je gaat op in muziek, zang, dans, eten, drinken. Zie jezelf in de ander weerspiegeld, verlies jezelf in het onbekende. Je hebt genoeg aan het nu, aan dit hier, deze plek in het gras aan de rivier, dit uitzicht op de maan, de nabijheid van deze vrouw.

Maar ook (onvervuld) verlangen, verdriet, nostalgie,melancholie, eenzaamheid, kwetsbaarheid.

We zijn menselijk: we zijn soms bang, bang in het donker, bang om gekwetst te worden, bang om verlaten te worden, bang om ons te verbinden aan de ander, bang om eenzaam te sterven. We willen onze toekomst nu, we willen nu groot, volwassen en onafhankelijk zijn, maar als we het eenmaal zijn, verlangen we terug naar onze onschuld, onze jeugd, de kracht van ons leven. En uiteindelijk berusten we.

Soms cerebraal symbolisch, dan weer opulent zintuiglijk. In Piavoli's films vind je alle tegenstrijdigheden van het leven.

Niet meer Iemand die 'm heeft en de uitgever kan vertellen? Scheelt puzzelen op Ebay...

Een ode aan het leven.

Mooie film. Misschien niet heel origineel om de levenscyclus te koppelen aan de seizoenen, maar het werkt wonderwel. Misschien omdat Piavoli het zo klein houdt, en geduld heeft. Af en toe stuurt Piavoli wel een beetje richting een narratief, bv als de jongeren flirten en dansen en hun ouders weemoedig toekijken. Het is ook gefilmd als een natuurdocumentaire: je hóórt bijna de stem van Richard Attenborough: The young females gather in the centre, while the young males try to attract their attention by circling round them on their Vespa's.

Over buitenkansjes gesproken: Filmhuis de Spiegel in Heerlen haalt deze film exclusief naar Nederland in januari. Ik heb daarvoor een flinke treinreis over. Wilde dit al een tijd zien en op het grote doek is helemaal mooi.

Filmhuis De Spiegel graaft unieke film van Franco Piavoli op uit de Italiaanse filmgeschiedenis - Filmhuis de Spiegel - filmhuisdespiegel.nl

Hij is 21 en 31 januari. Ik ga naar de eerste voorstelling.

Aanvulling op voorgaand bericht:

Programma - Filmhuis de Spiegel - filmhuisdespiegel.nl