Largo Retorno (1975)

Er bestaan er inmiddels al aardig wat van : films die in 2014 spelen... veertig jaar terug echter minder, en q.q. als science fiction. Dat klinkt altijd wel interessant : ouwe film die in onze eigen tijd blijkt te spelen , en dan zien hoe men zich dat toen voorstelde. Voor cultuurhistorici heb ik echter slecht nieuws : deze film is 99 procent absurd melodrama en hooguit 1 procent science fiction. En dan ben ik nog vriendelijk. Bovendien speelt 90 procent van de film ook in 74 en gaan we pas tegen het eind back to the..present. 2014 wordt gesuggereerd via wat...betonnen misbaksels die volgens mij in 74 al volkomen normaal waren. Om maar aan te geven hoe dat zgn. SF gedoe er bij de haren bijgesleept is en slechts bedoeld om het toch al bezopen verhaal nog wat gekker te maken.

Vrijwel integraal een soap, opzichtig beinvloed door algemeen gekende, onbedoeld hilarische tearjerkers als love story of nog meer anonimo veneziano, het is dan ook geen toeval dat de huwelijksreis naar de lagunestad leidt. Degenen die deze soap gestalte mogen geven zijn de mij ongekende non acteur Burns en Frederick, die laatste zei me ook vrij weinig al had ik wel enkele italocultfilms met haar gezien, zo bleek. Ik leerde n.a.v. deze kijkbeurt dat ze de laatste mevrouw Sellers was. Wereldhistorische ironie : ook hier zit ze opgescheept met een tig jaar oudere mummie ! Alles uit ware liefde, dat snap je.

Hoe dan ook, 2 Britten dus als protagonisten die hier blijkbaar voor Spanjolen moeten doorgaan- waar die bewering hierboven op slaat over gringo's weet ik verder niet- en vooral onbedoeld comic relief verzorgen met de enormiteiten die ze bloedserieus en overacterend uitkramen. Deze film kan je laten lachen om gruwelijke, zeldzame, ongeneeslijke ziektes, dat garandeer ik u. Vooral dankzij Burns en diens reacties op de kruisweg van zijn Geliefde. De idiote invriezingskunstgreep is dan de kers op de taart.

Maar er zijn ook wel bedoeld goede dingen : de score van Abril die toepasselijk en onbeschaamd sentimenteel is, de plaatjes van Venetië die overigens 3 keer worden herhaald, en last but not least het erg Engelse, hagelwitte naakte lichaam van Frederick, met prima , pronte tietjes . Of wie weet nog het optreden van Rigaud- is ie weer- en Diego als artsen die hun flauwekul serieus pogen op te dissen.

Niet voor iedereen dit, maar zeker ouwe campnichten zullen deze kitsch wellicht op waarde kunnen schatten.

Dat zal vrees ik niet lukken met de 116 minuten versie die geloof ik nergens meer te zien is, er zijn meerdere versies op VHS/ dvd-r die geen van allen meer dan 100 minuten duren, bij mijn weten.

Velen hier moeten dit gezien hebben, ik wil dan ook dat hier ASAP op gestemd wordt.