Kumaré (2011)

I want to go to the poor children in Africa and teach them yoga

Een leuke, zij het iets te lange docu (ik zag de versie van 84 minuten). In de eerste helft lijkt het een geinige SB Cohen-achtige 'lachen met new-age gekkies' te worden (iets waar ik ook wel voor te porren ben), maar de omslag heeft een serieuzere ondertoon en valt eveneens zeer te pruimen.

Kabam! 3,5*.

Prachtige scam van de heer Ghandi. De man heeft best iets charismatisch met zijn gewaden en teksten die voor de goede verstaander al een tipje van de sluier weggaven maar de volgelingen, waarvan 14 hardcore wilden alleen maar horen wat ze willen horen. Kan me ook best voorstellen dat het voor Kumaré lastig is geweest om zijn scam uit de doeken te doen. De reacties van de discipelen vielen me nog erg mee. De meest trieste gevallen reageren het meest sportief, de 4 anderen die zichzelf nogal serieus nemen niet.
Mooie, bij vlagen hilarische documentaire met bovendien een sterke boodschap.

Goede goeroe.

De mens wil graag besodemieterd worden, zo lijkt het haast in deze documentaire over een nep-goeroe. De Indiase Vikram Gandhi laat er geen gras over groeien. Na een korte intro met een pedofiele profeet en ander zogenaamd wijs tuig, wordt hij zelf levensleraar. Niet om labiele meisjes aan zich te binden of de ongegeneerde narcist uit te hangen. Nee, niets van dat alles. Gandhi verwondert zich, geheel terecht, over de welvarende westerlingen die het schijnbaar aan geestelijk geluk ontbreekt. En zo ziet hij hoe men zich wendt tot zijn landgenoten, die de boel meestal besodemieteren met duistere beweegredenen. Seks en geld in ruil voor spiritueel zwetsen. Het is dan ook fijn te weten dat hij de goeroe speelt als vorm van goed bedoeld experiment. Het levert ons mooie beelden op, maar hem een schuldgevoel. Goede goeroes bestaan dus wel.

Vanaf het moment dat hij zijn baard laat staan en zich in lakens hult, voldoet hij ook direct aan het beeld dat je zou hebben bij een 'gecertificeerde' mystieke wijsheer uit het oosten. George Harrison zou er misschien niet intrappen, maar de gemiddelde blanke burger wel. En zo geschiedde. Met een zowel komische als gênante documentaire als gevolg. Een aanrader welteverstaan. Want Gandhi is al snel succesvol en de camera registreert feilloos hoe gemakkelijk het oplichten gaat. Ook indrukwekkend zijn de bezoekjes aan vakbroeders, waaronder een doodenge dikkerd die middels ‘The Law of Attraction’ zijn volgers oppept. Het zal de man ongetwijfeld een minderwaardigheidscomplex schelen, maar de slachtoffers zijn talloos. Men wil nu eenmaal besodemieterd worden, zo blijkt maar weer. En dat is, ondanks ‘The Secret’, geen geheim.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Zeer de moeite van het kijken waard.

Zeker in deze tijd, met zoveel geldkloppers die soms zelf oprecht (maar onterecht) denken dat ze je beter kunnen maken, de enige juiste weg kunnen wijzen etc.

Kern van dit alles is: het zit allemaal in jezelf.

Dat zou ik in deze context geen spoiler willen noemen.

Vind het zelf wel min of meer een must-see.

4,0

Best aardig, hoewel het ook weer geen echt nieuwe inzichten biedt. De volgers zijn van zichzelf al zweverige types (waarmee ik niets te na wil doen aan serieuze onvrede met een 'normale' manier van leven) en de aanhang is niet erg groot. Voeg daar wat oppervlakkige psychologie aan toe waarin iedereen hoort wat hij wil horen en vooral zichzelf speciaal gaat voelen, plus peer pressure (als anderen het normaal vinden om met een oranje gewaad een duin te beklimmen, dan zal het wel normaal zijn), en de benigne sekte van Kumaré is al snel geboren. Het aardigste aan deze docu is dan ook de worsteling waarin 'goeroe' Vikram zelf belandt, hoewel je je niet aan de indruk kan onttrekken dat hij vooral in het belang van de documentaire toch is gaan onthullen. Wel lief dat het zo goed wordt opgepakt door de groep. Al met al leuk om een keer gezien te hebben, en bepaalde principes (vooral het belang van persoonlijke aandacht) zijn ook buiten de hoek van kwakzalverij uitstekend toepasbaar.

Een beetje flauw. Op zich is het uitgangspunt best leuk gevonden: de goeroe die eigenlijk wil onderwijzen dat je geen goeroe's nodig hebt. Het levert alleen niet veel meer op dan voorspelbare reacties van goedgelovige, kwetsbare mensen die erin meegaan. Echt grappig of ontroerend wil het ook niet worden. Alleen de uiteindelijke bekentenis is spannend in beeld gebracht.

Het is wel een grappig idee van de skeptische Vikram Gandhi. Zelf de goeroe uithangen om te proberen te begrijpen waarom er zoveel mensen antwoorden en betekenis zoeken bij allerlei nep-goeroes die Indiase spiritualiteit gebruiken voor zweverige doeleinden. Tja, het antwoord wordt al snel duidelijk; naast het feit dat veel mensen nou eenmaal graag horen wat ze willen horen (zoals nu ook pijnlijk duidelijk is in de wereld), zijn een hoop mensen ook simpelweg op zoek naar menselijk contact, naar het gevoel hebben bij een groep te horen, naar iemand die luistert en je serieus lijkt te nemen. Nou ja, een hoop, zo gigantisch is die groep volgelingen van Kumaré nou ook weer niet, maar er zijn toch wel een hoop mensen die graag onzin willen geloven. Hoe dan ook, het idee is dus wel leuk, maar echt heel interessant is het niet. In het begin irriteerde ik me aan veel van die naïeve figuren (en helemaal aan de nepgoeroes), maar langzaam begon ik ook wel een beetje mee te voelen met die mensen die uiteindelijk gewoon liefde, menselijke connectie en een luisterend oor nodig hebben. Maar er gebeurt eigenlijk niet zoveel interessants, de personages blijven vlak en een beetje simpel (en in sommige gevallen gewoon bloedirritant, ik wil die Molly echt nooit meer zien), en hele diepe inzichten komen er ook niet voorbij. Het kijkt verder wel soepeltjes weg en is gelukkig niet zo lang, en het einde was wel fraai, maar echt een topdocumentaire, nou nee.