Bitter Seeds (2011)

Wordt vertoond op het komende cinema Novo Festival. ( Regisseur aanwezig )

Gemanipuleerde gemeenschap.

Hoe vrolijk de Indiase boerenbevolking zich hult in de meest kleurrijke kleding, hoe grauw en naargeestig is het leven dat ze daadwerkelijk leiden. De lange 'ij' zou bij dat laatste werkwoord ook gemakkelijk hebben gekund. Prachtig zijn de tinten die hun gewaden doen schijnen. Van uiterlijke schijn gesproken. Al is er niemand die hem ophoudt in deze dramatische documentaire. Met uitzondering van de zaad dealende criminelen dan. Uiteraard. Zij doen hun zegje al glimlachend en, nog erger, overtuigd van zichzelf voor de camera. Zij zijn namelijk voorzien van genoeg geld en willen dat graag zo houden. Misschien krijgen ze wel een bonus voor het ook nog eens kunnen liegen tegen een camera. Je weet maar nooit. Legaal liegen brengt immers geld in het laatje.

Het moge duidelijk zijn: Bitter Seeds maakt emoties los. De DVD-uitgave op IDFA's Delicatessen-label, gedistribueerd door Filmfreak, kent niet voor niets een kort voorlichtingsfilmpje en logo van Oxfam Novib. Er moet namelijk worden onderwezen. En dan niet zo zeer aan de arme zwarte bevolking in India, maar vooral aan de volgevreten witte filmkijker die liever de volgende Batman had opgezet. Alhoewel. Zoals 'recensent' Peter Sellars al zegt: de schurken die voorbij komen in deze film zijn erger dan die in een Batman-flick. En ze zijn echter. Zeg maar gerust echt. Vooral dat laatste is erg.

Waar gaat het nu eigenlijk allemaal om? Het antwoord is een slordig en schokkerig geschoten filmpje dat het leven van een dorpsgemeenschap landbouwers in bittere armoede ontleedt. Middels een meisje dat graag journaliste wil zijn. Iets wat overigens heel bijzonder is in een cultuur waar meisjes vooral hun mond moeten houden en nooit mogen trouwen uit liefde. Zoiets brengt namelijk schande met zich mee. De schande van het Amerikaanse bedrijf dat met genetisch gemanipuleerde zaadjes de gehele gezonde katoenteelt in India om zeep hielp, uit naam van het grote geld, is natuurlijk veel schandaliger. Zo schandalig zelfs dat de getroffen boeren uit schaamte zelfmoord plegen na de zoveelste mislukte oogst. En masse. Ze doen dat bij voorkeur door middel van het drinken van landbouwgif. Verstrekt door? Jawel, dezelfde fabrikant als van die zieke zaadjes.

Vandaar dat de doorgaans minder geëmancipeerde gemeenschap, per hoge uitzondering, het meisje laat onderzoeken en filmen. En vragen en praten. Over zaadjes die zo ver zijn 'doorgemanipuleerd' dat de plantjes die eruit voortkomen gelijk het ongedierte aantrekken, waardoor de oogst mislukt. Ondanks de loze beloften brakende zaadjesverkopers, die de dorpjes systematisch bezoeken met hun gladde gelul. Wonderzaad zou het zijn. Het meisje durft achter ze aan te bellen om te vragen waarom de zaadjes zulke rare plantjes opleveren. Zijn de zaadjes soms niet in orde? Feit is dat er geen andere zaadjes meer zijn in India. En nog schokkender is dat de gewone zaadjes vroeger gratis waren. Niet gemanipuleerd door winstgeile wetenschappers, maar verkrijgbaar via de natuur in plaats van de fabriek en zijn vieze vertegenwoordigers. Je had er bijna geen kunstmest en gif voor nodig om ze te laten groeien. En gratis dus. Je meent het! Wat zei je nou, gratis? Echt waar? Dûh!

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Goed.