Crimen de Doble Filo (1965)

Ze bestonden toen al : teevee krimi's...althans : het betreft hier gewoon een FF film, maar wel eentje die tamelijk ontaardt tot wat niet meer dan een doodordinaire krimi is. Jammer, want hier had een aardige noir ingezeten, vooral dan via de figuur van Estrada/ Andres, een oernoirish figuur die leeft in de schaduw van zijn papa, een schijnbaar groot componist terwijl zijn zoon niet verder is gekomen dan een bescheiden plaatsje in een zarzuela orkest.
Deze vindt op een regenachtige dag het lijk van zijn pianostemmer, schijnbaar vermoord, en ziet een duister figuur wegrennen van de locus delicti. Hij geeft de moord wel aan, maar zwijgt over de aanwezigheid van degene die- denken wij- de killer is. Zo lijkt het een noir van het witness to murder type te worden, zeker als de protagonist dreigtelefoontjes begint te ontvangen.
De film slaat echter totaal andere wegen in en wordt een keurig whodunnitje incl. kunstgrepen van de inspecteur via het "telefoontje ", en een uiteindelijk zeer banale ontknoping : die zgn. killer was de minnaar van Andres' vrouw, en zijzelf de moordenaar die panikeerde omdat ze vreesde dat haar affaire uit zou lekken...tsja, niet echt wereldschokkend. Opvallender misschien : die opzichtige zeiknicht/ kleermaker, verwacht je niet in een film uit tio Franco spanje.
Bovendien vreemd dat de 2 protagonisten beiden door Argentijnen worden vertolkt, die er niet te veel van bakken en ook nog eens overdubd zijn- ach ja, het speelt immers in Madrid. Ook hun dialogen kwamen wat soapachtig over.
Fotografie ook niet echt noirish te noemen, al was het camerawerk wel ok en is Borau een capabele regisseur. Goede score ook. Toch wel een tegenvaller dit, al staat hij in Spanje redelijk aangeschreven. Is daar ook uitgebracht op DVD.