The Bunny Game (2011)

Verhaal is eigenlijk heel simpel, een onnozel drugs hoertje wordt meegenomen door een gestoorde vrachtwagen chauffeur die haar daarna gedwongen onderwerpt aan idiote en perverse martelingen. Eerlijk gezegd stellen die martelingen weinig voor (een paar brandmerken en een kaal geschoren hoofd, haar pruim overigens niet) en heb je ook totaal geen medelijden met het drugs hoertje (ze had overigens best aardige borsten). Ze krijgt eigenlijk wat ze verdient. In de film wordt overigens zeer weinig gepraat (wel heel veel vreselijk gekrijs) waardoor het eigenlijk ook nooit echt een verhaal wordt. De black metal muziek in het eerste gedeelte van de film en de eerste 15 minuten van het verhaal waren nog het beste van deze film want de rest stelt echt bitter weinig voor en is het kijken amper waard. De film is bedoeld om te shockeren, maar ik kreeg het er niet warm of koud van. Het enige wat voor mij een ware marteling was, was om deze film helemaal uit te kijken want ook al duurt hij amper 75 minuten, het zijn 75 hele lange ellendige minuten.

Tja. Wat moet je met zo'n asociaal, snuivend, als een koe vretende hoer? Na tien minuten heb je eigenlijk al besloten dat je haar een domme snol vindt waar je geen sympathie voor kunt opbrengen. Ze roept het over zichzelf af. Met haar uitgroei, vieze nagels, vreemde borsten die veel te ver uit elkaar staan en haar vrije mannelijke gezicht is ze verre van aantrekkelijk te noemen.

Het duurde allemaal ook vrij lang. Dialogen waren ruk, en toen het 'echt begon' werd ik helemaal gestoord van dat eeuwige gekrijs, gekraak, geschreeuw en gemekker. De martelingen vond ik ook maar zo-zo, het echte schokeffect bleef bij mij uit. Niet dat het niet gruwelijk is, daar niet van. Maar het blijf voornamelijk bij heel veel geschreeuw en een vreselijk gestoorde trucker. Het hoertje wordt ook steeds koekwauzer.

75 minuten is kort, maar in dit geval erg lang. Met 40 minuten was je er ook geweest.

Vreemde ervaring. Weet nog steeds niet waar ik nou naar gekeken heb.

Een soort Alternatieve Poughkeepsie Tapes?

Fascinerend maar behoorlijk smerig, vuig en meedogenloos filmpje uit de Underground-scene, een wereld die geen grenzen kent, en soms ook weer wel.

We worden al meteen in de diep chaotische, zwart-witte, en smerige montage gedonderd en maken kennis met straat-prostie Bunny die de ene agressieve gestoorde klant na de andere vertoefd waarbij ze haar verdriet ook regelmatig wegsnuifd met coke, waarbij alles ook overduidelijk erg hard moet gaan aankomen bij de kijker. De film gaat steeds verder wanneer ze de psychopatische Trucker Hog aantreft, waarbij we ons dan met de rest van de film in het pijn, lijden, en kwellen van Bunny.

Alles wordt ook stevig aangedikt met de vuige soundtrack, de oorslopende geluiden die nog wel eens opduiken, en een hoop gerommel met beelden, flashbackjes en geknipper. Ook hadden de makers overduidelijk een ode aan stad/land-plaatjes.

En dan te bedenken dat dit hele verhaal gewoon is bedacht en geschreven door de actrice, die hier eindeloos verwaarloosd mag worden.

Het einde was ook WTF???

3,5*

Heb het niet vaak maar moest toch wel even slikken bij sommige reacties hier. Tegelijk zijn ze een uitstekend voorbeeld van een maatschappij die met de dag sneller verhard en emotioneel dood bloed doordat ze steeds meer gewend raakt. Nou ben ik zelf verre van een heilige en heb ik ook zo'n beetje het ergste van het ergste wel gezien als het gaat om dit sub-genre maar dat dit soort geweld tegen het vrouwelijk lichaam goed gepraat worden omdat ze het over zichzelf uitroepen gaat me toch wat ver. Ik had juist een intens medelij met Bunny. Mocht dit zo'n tien a twaalf jaar geleden zijn uitgebracht dan had het, vermoed ik, veel meer stof doen opwaaien. Maar ik vrees dat er tegenwoordig toch op z'n een necrofiele scene aan te pas moet komen wil het bepaalde mensen nog een beetje wat doen. Toch spijtig want ik was hier tegen verwachtingen in best van onder de indruk. Ben blij dat ik hier door twee voorgangers nog in gesteunt word want verder lijkt dit unaniem met de grond gelijk gemaakt te worden op het net, vooral het imdb gemiddelde slaat daar in nergens op. Nu zijn dit soort films lang niet voor iedereen weggelegt, maar vind toch dat het op z'n minst visueel te prijzen valt. Ik denk dat als ze Rehmeier een wat forser budget uit zouden keren en hij op deze koers doorvaart er wel iets heel moois uit zou kunnen komen, gezien al dit aanvoelde als een samenwerking van Grandrieux en Aranofsky (in zijn hoogdagen) met veel hinten naar Begotten en andere cultwerkjes. Met name de montage is bijna niet van deze aarde. Grimmig nihilistisch, maar bijna ritmisch als een videoclip. Echter slaat dit naar enige tijd wel een wat repetatieve richting in waardoor ik toch op (3,5*) blijf steken. Maar het is zeker een van de betere in zijn soort.

Ja watte...wat was me dat voor iets?

De opzet van de film is gewoon irritant : voortdurend schokkende beelden precies gegoten in een soort videoclip. Het gebruik van zwart-wit beelden is misschien wel een goede keuze, maar de film wist mij op geen enkel vlak te boeien. De personages zijn totaal niet interessant en het verhaal leidt naar niks. Spannend of eng is het allerminst ondanks heel wat martelingen en vieze beelden. Die beelden kunnen je wel verbijsteren, maar het deed mij niks. Het voelde gewoon leeg aan. Blij dat de film maar een korte speelduur had. Oef.... 2/10

Lol echt ik weet niet wat me tussen 2010-2013 overkomen is, maar dat ik dit ook weer een 8/10 heb gegeven, is me groot raadsel, oké ik hou van het rauwe enzo, de muziek is soms vet, maar eerlijk dit is té amateuristisch geschock tv om goed te zijn. Ook is er eigenlijk weinig expliciet in te zien. Echt waar van 4 naar 2.5 op z'n minst

Oef...door verschillende recensie hier ging ik denk ik met verkeerde verwachtingen naar deze film kijken. Het geweld en de wreedheid zouden volgens sommige kijkers wel meevallen maar tjonge...dat was wel even slikken! In 76 minuten werden hier de fysieke en psychologische mishandeling van een hulpeloze vrouw en sadistische en seksuele genot dat een man hieraan ontleent, op het scherm getoond

Met een scène waarin een plastic zak over het hoofd van een slachtoffer wordt getrokken en een expliciete "gag" fellatio kom je terecht in het dagelijks leven van een prostituee die we door LA volgen. Haar leven.. heeft de bodem bereikt. Bewust is er gekozen voor deze vrouw met een uitzichtloos bestaan. Want haar situatie kan blijkbaar toch nog erger, als ze instapt bij een vrachtwagenchauffeur!

Enfin als je hiernaar kijkt, zie je hoe iemand wordt gemarteld. Ongeacht of deze vrouw zich nu op straat prostitueert voor drugs of niet, vernedering, aanranding, marteling of verkrachting zijn nooit echt gerechtvaardigd. Een controversiële film dus maar daarnaast is het ook nog opgenomen in een niet conventionele zin van het woord. Het enige wat regisseur Adam Rehmeier en actrice Radleen Getsic voor ogen hadden was volgens de ‘verzin het ter plekke’-methode: een film maken die nooit aarzelde met terughoudend. Behalve de drugs- en alcoholscènes schijnt alles niet nep te zijn.

Tja voor de gore-hounds, er is geen bloed te zien, dit had toch weinig nut als het is opgenomen in grimmig digitaal zwart-wit. Wel is de brutaliteit nuchterder en daardoor misschien beangstigender en realistisch. Er is bijna geen dialoog, veel werd begeleidt door de metal/punk/experimental -soundtrack van Harassor en het geschreeuw van mevrouw Getsic.

De film biedt helaas geen echte verrassingen, wendingen of een uitgekiend verhalend plot Het is doordat fictie en realiteit zijn gemengd letterlijk de term ‘martelporno’ Aangenaam was het vanwege de stijl met zenuwachtige close-ups van een handcamera en een paar andere stilistische keuzes. Dat veel wordt uitgevoerd in fragmenten is dan weer een mindere keuze! Zwart beeld tussen overgangen is nooit prettig! Wegens zijn expliciete martelscènes is de film in Groot-Brittannië verboden. Kortom het is niet echt een film waar je van kan zeggen dat je heb genoten. Nare film maar ook een enigszins boeiend en opvallend werkje!

Intens.....

Indrukwekkende montage die een werkelijk snoeiharde toonzetting neerzet, maar deze debuutfilm van regisseur Adam Rehmeier vergt behoorlijk wat uithoudingsvermogen (in de negatieve zin) voor zo'n korte duur. De eerste paar minuten laten in ieder geval meteen zien wat je de komende zeventig kunt verwachten, maar helaas vormt dat een uitgesponnen schouwspel van geschreeuw, getoeter, gezucht en vulgaire teksten. Een oplettende kijker die door de intense editing heen kan kijken zal ook zien dat het allemaal in termen van geweld best meevalt. Het ontgaat me daarnaast persoonlijk waarom Rodleen Getsic haarzelf in zo'n verschijning wil neerzetten. The Bunny Game is uiteindelijk niet veel meer dan een verzameling van grenzeloos domme personages die merkwaardige en idiote handelingen uitvoeren, in beeld gebracht door een wild schuddende en snel knippende cameraman. De zwart-wit-fotografie heeft trouwens geen enkele meerwaarde.