Kill Your Idols (2004)

Leuke documentaire over een scene die volgens mij helemaal niet zo beroemd was of is. Wat muzikanten begonnen los van elkaar 'amuzikale muziek' te maken. Geen liedstructuur, geen melodieën, geen teksten, alleen raggende gitaren, een hoop herrie en een hoop geschreeuw. Toen de muzikanten van elkaars bestaan leerden, onstond er vrij snel een scene die het maar 18 maanden heeft volgehouden. Mensen van heel Amerika kwamen naar New York vanwege dit hippe, nieuwe ding. Omdat dit vooral kunststudenten bleken te zijn, werd de muziek "art punk" genoemd. De term "no wave" is (volgens mij) jonger. De scene explodeerde eerste ind e goede zin van het woord, daarna in de slechte zin. Vrijwel meteen na de ondergang van de originele scene, kwamen er bands die een iets mildere vorm maakten en die wèl een groter publiek bereikten. Het bekendste voorbeeld: Sonic Youth.

Deze documentaire laat een interessant schakelpunt in de muziekgeschiedenis zien. Waar mensen als Lydia Lunch worden geïnterviewd, is er ook ruimte voor een band Suicide, Michael Gira van Swans, Genesis P Orridge en heel even Foetus. Dit zijn zo'n beetje de proto-industrial bands en als je zo naar de muziek luistert, zit je inderdaad al snel in de industrial hoek, die wel voornamelijk underground is gebleven.

Vreemde artpunk is er tegenwoordig nog steeds. Sommige bands komen aan de orde in deze documentaire, veel niet (maar die komen dan ook niet uit New York). De mensen van het begin blijken weinig op te hebben met hun nazaten.