Silent Snow (2011)

De bescheiden maar gemotiveerde Pipaluk Knudsen reist naar Tanzania, India en Costa Rica om te leren dat er overal ter wereld chemische middelen worden gebruikt en opgedrongen die niet alleen een heftige invloed hebben op de lokale bevolking, maar ook op het vis en vlees waarvan Pipaluk's eigen familie afhankelijk is, en uiteindelijk op iedereen.

Het verhaal van de Masaï vond ik aangrijpend. In de V.S. geproduceerde chemicaliën die in Tanzania belanden, waar je gedwongen wordt om je huis te laten 'sprayen' tegen Malaria, ook als je bestaan niets meer inhoudt dan het leven van een schaarse organische katoenoogst, die verloren gaat door het verplichte sprayen. Als je tegenstribbelt, dan word je opgepakt., de ellende compleet!

De film laat zien hoe eenvoudig het is om natuurlijke preventie tegen malaria in de praktijk toe te passen: voorkomen dat er in je omgeving stilstaand water blijft staan waar muggen eitjes kunnen leggen, en het bevorderen van het gebruik van muskietennetten. Maar ja, kunnen wij daaraan wel wat verdienen?

De problematiek in deze documentaire lijkt buiten je te staan. Want heb ik en mijn omgeving nou zichtbaar last van deze problemen? Bij een beetje introspectie kom je dan je genotzucht en hebzucht tegen, je hoge en relatief passieve levensstandaard, de onwetendheid en struisvogelgedrag in jezelf en binnen onze eigen samenleving m.b.t. mondiale chemische gevaren, en de angst om paar procenten 'op achteruit' te moeten gaan, om iets van het kunstmatige leven in te moeten leveren.

Deze docu straalt de kracht en pracht van de natuur uit... de steeds zeldzamer wordende natuurlijke leefwijzen van bepaalde etnische groepen... laat wonderschone muziek horen... en laat twee kanten van globalisering zien: uitbuiting en vervuiling enerzijds... anderzijds het kennis delen en een prachtige documentaire namens 'onderontwikkelde' willekeurige plaatsen elders op Aarde kunnen maken. Pipaluk neemt hier een inspirerende houding aan: bescheiden, betrokken, je kwaliteiten gebruiken (kennis, talenknobbel, creativiteit e.d.), je niet verliezen in luxe aan de ene kant of wanhoop aan de andere kant, je niet vastklampen aan grafiekjes over dit soort problemen, maar de verwantschap opzoeken met de machteloze lokale bevolking die al vol in de shit zitten.

Ondanks dat Jan van den Berg maar 71 minuten nodig heeft om heel wat problemen en oplossingen zichtbaar te maken, gaat de film niet mee in de haast van alledag. De stem van Pipaluk is wel twee keer zo traag dan die van Matthijs van Nieuwkerk bijvoorbeeld, maar misschien ook wel twee keer zo relevant! Kan niet anders dan 4,5* neertellen.