Hwa-i-teu: Jeo-woo-eui Mel-lo-di (2011)

Ja waarom niet: een schokkerig bewegend meisje á la Ju-On gebruiken in een dans/muziek-thema...

Uiteraard een vloek erbij en dit keer niet alleen de bekende lange zwarte haren maar ook wit als Lady Gaga, en zelfs een vleugje Black Swan.

Dat laatste maakt de cliché-elementen behapbaar maar dit is eigenlijk minstens zoveel een audiovisuele horror en op dat vlak is het genieten. Goed geschoten, mooi kleurrijk en een gave editing van zowel beeld als geluid, vooral in de eerste helft van de film. Daarna zwakt het in (zo ook het verhaal..) maar tegen het einde veert het weer op met bijvoorbeeld een strakke stroboscoop-achtige scene.

Spannend wil het alleen niet worden, uitgezonderd een paar keer in het begin in de studio en in de dressing rooms wanneer de tijd wordt genomen voor spanningsopbouw. Maar vooral kijken als je houdt van Asian-ghost-curse elementen (die mij allang koud laten) en daarbuiten is het gewoon een mooi gemaakte horror, met een paar erg lekkere meiden trouwens, vooral die Soon-ye.

Heel fijn geestfilmpje uit Zuid-Korea over een popgroep bestaande uit vier meiden die geen van allen de X-factor bezitten. Wanneer er eentje een verloren videotape vindt en de song kopieert breekt de hel los. Ja, alweer een vloek, maar White: The Melody of the Curse voelt in alle opzichten als een kwalitatief werkje die vooral uitblinkt in de cinematografie.

De film is mooi geschoten en heeft een strakke editing. Door het muziekthema knallen er regelmatig tracks door je speakers al blijft het vaak bij Britney Spears-achtige nummers. Het maakt de film lekker vlot, al worden die scenes afgewisseld door tragere, maar spannendere momenten. Goedkoop pluspunt is dat je naar vier (redelijk mooie) meiden zit te kijken die af en toe een sexy dansje opvoeren. Dan vliegt de tijd nog sneller.

Maar ook het werkelijke horrorgedeelte pakt goed uit. Het verhaal is gemiddeld, maar met een voor mij verrassende twist. Er zitten een paar effectieve schrikscenes in, spelen met tapes en geluidsopnames doet het altijd goed, maar bovenal is de geest geslaagd. Wit dit keer, maar met overtuigende make-up en door de belichting vaak best angstaanjagend. Het is een klein detail, maar het einde met de stroboscoop geeft zo'n confrontatie toch weer net dat beetje extra unieks. Geen moment verveeld.

Als je zoekt op horrorfilms uit Zuid-Korea met meer dan 5 sterren, dan staat White: The Melody of the Curse bovenaan. Niet helemaal terecht wat mij betreft, want beter dan A Tale of Two Sisters, The Host of The Wailing is de film wat mij betreft niet. Leuk om naar te kijken is het wel, deze donkere twist op het K-pop wereldje waarin de jonge wannabe idooltjes elkaar continu af proberen te troeven om in het middelpunt te kunnen komen.

White: The Melody of the Curse bevat de Aziatische vloek-horrorelementen die wel al kennen van films als The Grudge en The Ring, maar dan tussen de jonge popsterretjes in. De film heeft prima effecten, een aantal leuke actrices en de song en dansnummers zijn prima gedaan. Ik ben een paar keer toch geschrokken en de beenharen hebben een keertje overeind gestaan, wat je zou kunnen zien als JM’s horrorkeurmerk. Desalniettemin zakt de film in het midden wat in, vond ik het whodunnit plot wat mager en warrig en komt de nadruk op een gegeven moment iets teveel op de jump scares te liggen. Maar alsnog best aangenaam.

3*