Arrowhead (1953)

Absoluut geen standaardwestern en al helemaal geen één om zomaar even in een verloren uur te gaan bekijken omdat je je lekker wil ontspannen.

Heston, de hoofdrolspeler, speelt een bittere klootzak; arrogant, racistisch, vrouwonvriendelijk ... en in het algemeen mensonvriendelijk.
Die rol is hem op het lijf geschreven, vind ik, en hij speelt het erg goed. Binnen 5 minuten had ik al een grondige hekel aan zijn karakter.
Waarom twee vrouwelijke personen met hem dwepen wordt niet uitgelegd en is ook volkomen onbegrijpelijk. Heston speelt een karakter waarvan zelfs de meest trouwe moeder afstand zal nemen.
Het ontvouwen van het verhaal zit logisch in elkaar, met een goede opbouw en prima mede-acteurs (Keith, Palance).

De film maakt een flinke zwaai na het eerste uur en dan moet een klein beetje uitleg voldoende zijn om de bitterheid van Heston te verklaren en maken zijn tegenstanders ook opeens ruim baan voor hem, beginnen hem te respecteren en kan de achtervolging op de achterbakse roodhuiden beginnen. Want die roodhuiden zijn opeens toch wel de grootste rotzakken en leugenaars die er ooit bestaan hebben, ook volgens alle anderen die het eerst niet zo met Heston eens waren.
Van enige redelijkheid in opbouw is niets meer te bekennen.
Ik begreep van de hele bedoeling van de film niets meer en de toon die gezet werd, stond me ook zwaar tegen.
Mijn advies zou zijn om de film wel te gaan zien, maar na het eerste uur afzetten.

Al ben ik ook wel weer benieuwd naar wat anderen van deze film vinden.