L'Assassino È Ancora tra Noi (1986)

Gebaseerd op ware feiten rondom een in Florence anno 80 wekzame serial killer, identiteit nooit opgehelderd. Raakt u niet te opgewonden over vergelijkingen met NYR of GAV: de eerste 75 minuten is dit een extreem vervelende, slecht uitgevoerde en geacteerde pulpgiallo met enkele zouteloze POV slashings waarvan we er al duizenden gelijkaardige hebben gezien.
Na 75 minuten belanden we echter in een ander universum: na de zoveelste slashing zien wij hoe de gloved killer in extreme close up een tepel met chirurgische precisie verwijdert, en hoe hij vervolgens zijn instrument naar de schaamstreek beweegt, alwaar hij enthousiast een XXL besnijdenis uitvoert. Het product hiervan toont hij triomfantelijk aan de kijkers als ware het een scalp ( ze had zich niet geschoren) en we zien voor alle duidelijkheid de opengesneden vagijn nogmaals in volle close-up. Dit alles met cross-kutting( haha) naar een seance waar hysterici contact menen te hebben met de doden. Als de film 3 van dit soort scenes had gehad, zou vrijwel niemand nog van GAV of zelfs NYR hebben gehoord.
Alles besluit dan met een - hoe zal ik het zeggen- meta slot .

Naar klein filmpje dat misschien wel de gratuite sleaze van The New York Ripper mist, maar des te verontrustender vanwege zijn schijnbaar artistieke pretenties: het groteske van een Fulci zien we hier nergens terug, in de plaats daarvan een sober relaas dat de gebruikelijke stijlkenmerken vreemd is: geen killer met zwarte handschoenen, geen vergezochte Freudiaanse motieven, geen opzwepende muziek, geen ontknoping. Dit streven naar realisme en authenticiteit (let ook op de heerlijke dislaimer op het eind dat de film zogezegd als 'cautionary tale' gemaakt is) staat natuurlijk haaks op de eerdergenoemde beruchte scène.