Volver a Morir (2011)

Ja 80 minuten zoiets en da's zelfs nog net iets te lang omdat de time-loops te weinig afwisseling bieden (zoals in bijv. Los Cronocrimenes). Hadden ze er maar een relatief langere intro tegenaan gegooid of er een kortfilm van gemaakt, had meer recht gedaan aan de sterke punten van de film.

Zo zijn de momenten waarop ze door het vreemde huis zoekt degelijk en spannend gemaakt: effectief muziek weglaten, prima acteerwerk, veel close-ups van d'r ogen. De weinige gore is subtiel en er hangt een goed uitzichtloos sfeertje door de angst die ze uitstraalt en langzaamaan steeds meer te weten komt om het proces te kunnen doorbreken.

Maar ondanks dat Andrea Montenegro best in mijn bed iedere keer wakker mag worden raakt het allemaal dus een tikkeltje saai, uitgezonderd een enkele opvering zoals de dode 'Psycho'-moeder en de gevulde potjes. Een échte climax blijft echter uit - had op wat harders gerekend - en de geëdite intermezzo's passen er ook niet lekker tussen. Jammer, had zeker meer in gezeten.

Strak!

Heerlijk filmpje, prachtig vormgegeven en lekker mysterieus. Het probleem is een beetje dat het verkocht wordt als een standaard horrorwerkje terwijl het meer een sfeervolle mindtrip is met wat horror elementen om het op te leuken.

Audiovisueel zit het helemaal goed. Mooi camerawerk, prachtige belichting en scherpe editing (maar Urrutia is dan eigenlijk ook cinematograaf). De soundtrack is leuk, vooral wanneer Bach's werkje industrieel afgebroken wordt.

Einde voldoet zeker wel, alles blijft vaag terwijl het thema van de film wel volledig tot bloei is gekomen.

Sterk uitgevoerd genremixje, 't is alleen geen high-adrenaline horrorfilm. Verder zie ik niks wat dit laag gemiddelde kan rechtvaardigen.

4.0* en een uitgebreide review

Minder.

Kon er niet zoveel mee. Bij dit soort films moeten dingen je denk ik aanspreken. Na een tijdje heb je door dat we dit verhaaltje 10x gaan zien. Dan moet er toch wat spanning komen uit de scenes, maar ik kon weinig met de karakters en het oogde ook allemaal wat goedkoop. Die shots tussendoor met die vis in de achtergrond waren ronduit lelijk zelfs. Dat bleef een beetje door de gehele film heen gaan. Net niet goed genoeg afgewerkt allemaal. Als het sfeertje/karakters me meer had aangesproken had het wellicht een redelijk filmpje geweest. Met het verhaaltje en einde had ik niet zoveel problemen eigenlijk.

2 sterren.

Colombiaanse Groundhog Day

Al kan het Groundhog Day gedeelte vervangen worden door eender welke film die gebruik maakt van continu dezelfde tijdlus want voor de rest hebben de films bitter weinig met elkander gemeen. Soit, de film is vandaag de dag te vinden in de Box of Horror Volume 6 onder de titel Wake Up and Die samen met Gangsters Guns and Zombies en Devil Seed. Het is niet direct een collectie die ik zelf had aangeschaft maar mijn broer had hier al een aantal keer met in zijn handen gestaan en heeft hem een tijd geleden dan toch maar eens meegepakt.

Al moet ik zeggen dat het uitgangspunt op zich wel interessant is. Camilla wordt keer op keer wakker in hetzelfde bed maar wordt ook keer op keer vermoord door een mysterieuze man met wie ze de nacht ervoor seks mee heeft gehad. Het hoe en waarom wordt nergens duidelijk maar de pogingen van Camilla om het raadsel te ontrafelen intrigeert wel. Het grote probleem aan Wake Up and Die is dan ook dat de film op zich te repetitief is. Mijn broer lachte er in het begin nog mee dat we 90 minuten lang gingen kijken hoe Camilla altijd terug in het bed wederkeert en hij zat er uiteindelijk niet ver naast. Het concept op zich is wel origineel maar zelfs met de korte speelduur van een dikke 80 minuten is de film nog altijd te lang en vooral saai in het midden. Regisseur Miguel Urrutia doet wel een poging om wat diversiteit te introduceren maar komt niet verder dan wat clichés (de Psycho moeder en Camilla die zich verkleed als moeder) en dat is wel zonde.

Temeer omdat de film qua sfeer wel vrij goed in elkaar zit. Het klassieke stuk Air van Bach wordt veelvuldig in de film gebruikt maar Urrutia maakt een geslaagd onderscheid tussen twee versies (de klassieke en een meer elektronische) die bij de twee versies van Dario passen. Visueel ziet dit er ook netjes uit en bewijst Urrutia dat je zelfs met een weinig aan gore toch een heuse spanning weet op te brengen. De film speelt zich nagenoeg compleet af tussen de vier muren van het huis van Dario en kent dan ook maar twee voornamelijke acteurs, namelijk Andrea Montenegro en Luis Fernando Bohórquez. Het zal geen makkelijke taak zijn geweest om dit tot een goed einde te brengen, ik zou er eerlijk gezegd niet om staan springen om je gehele rol in je blootje te brengen, maar ze slagen er wonderwel in. Acteurs in het horror genre zijn meestal niet al te denderend maar dit kan er zeker en vast mee door.

Volgens mij is dit een typisch filmpje dat beter tot zijn recht was gekomen als kortfilm. Knap van Urrutia dat hij zowel het script, de regie, het producen alsook de editing tot zijn rekening heeft genomen maar hij had moeten inzien dat dit op den duur allemaal te veel van hetzelfde wordt. Zonde eigenlijk want voor de rest een film die goed in elkaar zit.

2.5*

Markante horror.

Nog eens iets anders dan je doorsnee one-night stand. Volver a Morir deed me, voornamelijk omwille van de repetitieve structuur en de mysterieuze sfeer, wat terugdenken aan Rabbits van Lynch. Derhalve werd de beduidend lage score hier me ook subiet duidelijk. Persoonlijk vond ik het echter een prima te behappen tussendoortje.

Visueel wordt er van alles uit de kast getrokken; veelal fraai, vooral de belichtingen leken prioriteit te zijn, hoewel bij wijlen wellicht net wat te cheap (terugspoeleffectje, mweh). Het zorgt voor een intrigerend, enigmatisch sfeertje, waar de soundtrack overigens ook debet aan is. Denk bijvoorbeeld aan het abrupt vervormende nummer van Bach, ook de muziek die steeds speelde zodra het riedeltje opnieuw begon was sfeervol.

Aparte, indringende mindfuck dus - de economische speelduur verdient ook een pluim. Enige wat de film wellicht nog een niveautje hoger had kunnen tillen was als er, doorheen de individuele sequenties, nog iets meer een rode draad verweven zat. Het voelt achteraf een klein beetje doelloos aan, al heeft dat me gedurende het kijken nimmer gehinderd.

Ruime 3,5*. Eventuele ophoging sluit ik zeker niet uit.