Il Sogno della Farfalla (1994)

Op het Gramado Film Festival in 1994 sleepte de prent één Award en één Nominatie in de wacht.

Award: Golden Kikito voor de Beste Fotografie (Giorgos Arvanitis)

Nominatie: Golden Kikito de Beset Latijnse Film (Marco Bellocchio)

Bedankt voor de info weer . Jammer dat u zelf niet stemt, en nog spijtiger dat de auteurscinema buffs het niet oppiken . Want zien wij daar niet de naam van "jullie " Giorgos Arvanitis staan ? De camera auteur van " jullie " dikke stront trage Angelopoulos klassiekers ? Die dan ook nog draaide in Cannes ! Goed, bij de un certain regard sectie, maar toch. En Bibi Andersson was toch ook 1 van "jullie " muzes, of ben ik seniel geworden ? Ok, ze is niet veel in beeld.

Bellocchio ook een auteur die geen introductie behoeft, maar hier probeerde hij met Arvanitis iets- gedeeltelijk- anders. Schijnbaar geinspireerd door Angelopoulos poogde hij hier een semi- poëtisch werk in mekaar te knutselen ; om te zorgen dat iedereen de inspiratie meteen begreep zijn we het laatste half uur ook daadwerkelijk in Griekenland, waar deze mythologisch geinspireerde prent dan zijn koddige coda krijgt.

Het betreft hier een bijna non- narratief mood piece dat zoals de titel reeds suggereert ( wat was het Griekse woord voor vlinder ook weer- GET IT ) , ons meeneemt in de bizarre innerlijke wereld van de anti held: ene Massimo, een proto emo die op zijn veertiende heeft besloten dat het klootsjesvolk hem onwaardig is, en directe communicatie aan deze verachtelijke lieden verspild zou zijn. Uiteraard is hij niet echt stom, maar speelt hij vervelende geaffecteerde spelletjes en spreekt hij slechts in citaten uit gekende klassiekers ( ook Oidipous in Colonos, ja ).

Wat dat betreft krijgen papaatje en mamaatje hun verdiende loon: papa een pedante professor die gelooft in een Freudiaanse interpretatie van de odyssee ( remember le mépris ) , mama- Bibi Andersson dus- een prulschrijfster. Zijn broer is "normaal" en daarom verachtelijk, bovendien een ingenieur en dus blijkbaar een proleet die niet ontvankelijk is voor verheven poëzie ( zie de fabriekssequentie ). Maar met deze flauwekul heeft Blanc in zijn eerste en laatste rol dan toch Cavallari ( die jullie ook kennen uit la piovra...) aan de haak geslagen, die wij op de poster een vlinder zien imiteren. Gelukkig zien we haar later nog even FF nude op het strand liggen, ongeschoren dat wel. Gelukkig lag die gast op zijn buik ( sexisme ! )

Het is allemaal pretentieus tot in het belachelijke, al is dit dan niet geheel de schuld van Bellocchio. Die was namelijk helemaal in de ban van zijn goeroe Fangioli, een freudiaanse kwakzalver die het scenario schreef vol semi- veelbetekenende one liners en nog veel betekenisvoller "stiltes " . Het slot lijkt te suggereren dat we hier idd. met een oedipuscomplex i.c.m. narcisme bij de kladden hebben ( de "echo" ) , maar who gives a shit ?

Jullie zullen echter meer aandacht hebben voor de visuals van Arvanitis, met oneindig trage zoems , pens en treks en ondenkbaar lange takes. Not your average Bellocchio kortom, door die afwijkende stijl. De afwisselende locaties zijn geselecteerd op fotogenialitiet, da' s duidelijk.

Wel een erg goede score van Bellocchio huiscomponist Crivelli weer.

Goed, ik kon weer weinig met deze neuzel/ traagheids combi maar Arvanitis buffs zullen daar vermoedelijk anders over denken. Rip kan uiteraard worden gedownload met fansubs, kwaliteit is echter erg matig en komt sowieso op kleiner scherm niet tot zijn recht. Zou wachten tot er een betere versie met subs is om dit te zien.