Sono un Fenomeno Paranormale (1985)

Zeker iemand* vertelde me dat deze film moet worden verstaan uit de tijdgeest waarin interesse voor het occulte en paranormale hoogtij vierde. Zo had je op zondagmiddag op Veronica een radioprogramma dat het zwarte gat heette, gepresenteerd door Bartje van Leeuwen, waarin na een lugubere intro brieven van luisteraars ( waarschijnlijk geschreven door de redactieleden zelf ) aan de orde kwamen die handelden over ontmoetingen met vampiers, weerwolven, zombies, alter ego's, aartsengelen, incubi en succubi, sfinxen, centaurs, cyclopen, harpijen, griffioenen, hippogriefen, basilisken, hermafrodieten, alf's, e.t.'s, marsmannetjes, gnomen, kobolden, aardmannetjes, elfjes, dartelende nimfjes , hitsige saters, kelpie's, brownies, banshees, monsters van Loch Ness, zeeslangen, reuzeninktvissen, zeemeerminnen, fata morgana's, draken, dzjinns, yeti's, pontianaks, sasquatchen, toverkollen, trollen, berserkers, hobbits, kabouters, wenende madonna's, wandelende crucifixen, witte wuven, zwarte hellehonden, poltergeisten, fantomen van dierbare overledenen enz.

De redactie ging dan bij deze lieden op bezoek ( vermoedelijk familie van de redactieleden ) en concludeerde dat het allemaal wel eens waar zou kunnen zijn...dan had je ook nog paragnost André de Groot die kassajuffen uit Jubbega of tieptrutjes uit Tubbergen vertelde dat ze in een vorig leven Catharina de grote of Cleopatra waren geweest.

Klinkt allemaal belachelijk nu, maar die iemand was toen scared shit** , middag en zon of niet. Hierna kwam trouwens radio romantica, maar dat ging over sex en was dus vies, daar luisterde je niet naar en je ging voetballen***.

Dit was dus de umwelt waarin deze film werd uitgebracht, en waar Sordi die het scenario schreef met Corbucci een schijnbaar James Randi geinspireerde figuur speelt, die voor de tv een soort anti-zwarte gat presenteert en met occulte mallotigheid afrekent, maar van lieverlee moet constateren dat the truth is out there, meer bepaald in India waar hij een wijze goeroe ontmoet die hem zal inwijden in alle geheimenissen van hemel en aarde, en nog veel meer.

Intussen heeft Sordi privé besognes: deze brunette met hoge jukbeenderen buff constateert dat Elsa Martinelli op haar vijftigste nog slechts een lijk van een middelmatige actrice is, en dattie liever zijn lieftallige assistente Rebagliati zou doen...En Pippo dan ? Baudo speelt hier zichzelf, in een sequentie die reeds vooruitloopt op de bagger die we later echt op de tv zouden zien en eigenlijk nog de grappigste scène uit de film is.

Een uiterst laagdrempelige- laten we het zo formuleren- film waarin de Indiers worden gespeeld ddor gescminkte blanken of stock exote Ines Pellegrini, en die slechts geschikt is voor de diehard Sordi tifosi. Score als gebruikelijk van Piccioni.

*: het betreft hier GEEN fictief personage.

**: POV kiddie.

***: POV iemand die toendertijd verkeerde in wat Freud en zijn navolgers de zgn. a-sexuele fase van de kindertijd noemden. Laten we zeggen dat die iemand toen de film uitkwam 9 was, en dattie zich- zo wordt toch beweerd- sindsdien normaal heeft ontwikkeld....maar wat is normaal...