Nemuriyusurika (2011)

Een enorme ergernis deze film.

In het begin een ellende op elkaar stapelend sociaal drama. In de korte inhoud staat dat al te lezen. In de openingsscène zit de verkrachting, in de tweede scene zijn we 15 jaar verder al is dat qua sfeer niet echt te merken. 15 jaar later is de ellende compleet. Om niet opgehelderde redenen blijkt het gezin inclusief verlamde opa die op de rug van de vrouwen regelmatig naar kamers in goedkope hotels wordt getild ook uit hun huis te zijn gezet. Men zwerft wat rond en het enige doel is de verkrachter achterhalen. Dat lukt en alsof alle ellende nog niet genoeg is heeft de man terminale kanker.Verder prostitutie met uiteraard de nodige nare klanten en op de koop toe krijgt dochterlief ook nog een verkrachting te verwerken. Qua ellende houdt pakweg Von Trier nog maat vergeleken bij alle registers die hier opengaan.

De pogingen om het leed in perspectief te zetten doen tamelijk lachwekkend aan. Net als de pogingen iets met schuld en vergeving te doen. Als dan plotseling de ellendekraan nog eens open wordt gezet, met geen andere functie dan het allemaal nog erger te maken en de opa en moeder worden bewerkt met een honkbalknuppel door een nare jongen die verder geen rol meer heeft in het verhaal haakte ik definiet af.. Te benaderen als exploitatie is het niet, daarvoor is de toon te serieus. Mooie beelden bevat de film ook niet echt, gewoon doordeweekse digitale filmerij, het mooiste shot is het plaatje hierboven.

Het einde dat de bevrijding moet brengen is stompzinnig en werkt niet. Dat alles wordt begeleid door pianoklanken van een wonderkind. Want een claim to fame van deze film is dat de piepjonge pianiste Aimi Kobayashi niet alleen de soundtrack volspeelt maar ook een bijrolletje heeft als dochter uit het nieuwe gezin van de verkrachter. Daarin is het belangrijkste dat ze doet op een moment waarop de emoties hun hoogtepunt bereiken achter de piano te kruipen en te gaan spelen. Tuurlijk. Het arme kind kan het beter bij concerten houden.

Vreselijke film.

0.5*