La Sangre y la Lluvia (2009)

Iemand vroeg zich hier onlangs af hoeval rip-offs van taxi driver er onderhand zijn, ik weet het niet precies maar ongetwijfeld een hele schijtlading. Dit is weer zo'n voorbeeld, mede mogelijk gemaakt door de taxi driver buffs van ons aller HBF, en de Argentijnse overheid. Navas kreeg aanvankelijk het geld voor deze productie ter plaatse niet bij elkaar, want geen reclamespotje voor de plaatselijke VVV, dat lijkt me duidelijk. Dat is vreemd, want Navas begon juist als regisseur van reclamespotjes en videoclips, waar hier gelukkig niets van te merken is.

Eigenlijk blijkt het een taxi driver meets bad lieutenant te zijn, maar het begint nog als een pure rip-off van TD met Jorge-Mendoza die eenzaam en wanhopig door de groezelige straten van Bogota cruiset en al bijna meteen in mekaar wordt getiefd door een bad cop. Daarop ontmoeten we het snolletje Angela-Montoya, party animal die we in het begin al vingerend in actie hebben gezien, terwijl haar vriendje on-screen aan zijn lul zat te trekken. Tsja, blijkbaar vielen ze mekaar wat tegen in het gebruik.

De afwijking van het origineel is dus dat de anti-held hier gezelschap heeft van een soort Maria Magdalena, maar de afwijking wordt steeds groter en uiteindelijk wordt de hoofdintrige overwoekerd door de bad-lieutenant hommage in de figuur van tenente Gonzalez-Mendez, van wie we in het begin al meekregen dat hij Jorge's broer- ook geen lieverdje- heeft vermoord, en op wie Jorge zich wil wreken. Deze onverlaat is als Harvey Keitel continu in de weer met hoertjes, coke en booze, heeft bovendien nog gezelschap van 2 stooges- sommigen zouden de figuur van Mena rassisties en stereotiep noemen trouwens- en vuilbekt er op los.

Wat ik precies verwachtte van een taxi driver en bad lieutenant die mekaar fysiek ontmoeten weet ik niet meer, maar waarschijnlijk meer dan wat hier gebeurt. Meer sex en geweld i.i.g., al ontbreken deze zaken niet. De beloften van de gewelddadige eerste minuten worden niet geheel waar gemaakt.

Niet zo heel veel bloed dus, wel heel veel regen in wat de grootste troef van de film blijkt te zijn: niet het afgezaagde verhaaltje maar de fotografie van het grauwe, groezelige, zeikend natte Bogota, waarbij gepoogd is de urban deprivation klassiekers uit de jaren 70 en 80 fotografisch zoveel als mogelijk te evoceren, en dat lukt aardig.

Die Navas verdient het om in de gaten te worden gehouden, maar ik hoop wel dattie voor zijn volgende films dezelfde fotograaf inhuurt en wat aan zijn scriptvaardigheden werkt.