Troppo per Vivere... Poco per Morire (1967)

Eurocaper/eurospy van genreveteraan Lupo met scenario van o.a. niemand minder dan Gastaldi, zoals gezegd spelend in swingin London en ons reeds in den beginne tracterend op de gebruikelijke heist tijdens een galadiner waar een zooi juwelen wordt gejat, de daders blijken leden van een kosmopolitische bende te zijn waarvan we als altijd de chef eerst niet in beeld zien, al even genreconform blijkt er een verrader in hun midden te zijn die de juwelen heeft gejat en verstopt, en de jacht op deze rat begint.

Scotland yard stuurt inspecteur Chandler- wat een metaverwijzing weer- op het zaakje af, gespeeld door Chaplin. Het is echter sterverslaggever Robert Foster- Brook die toevallig op de meest nuttige clue stuit, en al snel verdoold raakt in de gekende eurospylabyrinthen. Tijdens zijn twistrijke wederwaardigheden stuit hij behalve op sinistere schurken ook op de nodige sixties babes, onder wie Bondgirl Bianchi als lieftallig maar perfide mannequin, en zowaar een piepjonge Tina Aumont - in de credits nog Tina Marquand geheten- als onnozel maar gelukkig uiterst ontvankelijk modelletje/snolletje dat reeds hier in haar blote reet door het beeld hupst, let ook op de gesuggereerde rape met een even schokkende camera !

Tijdens de finale worden we dan weer getracteerd op een serie twists en epi-twists, de onthulling van de identiteit van de chef kwam voor mij - onnozele- als een verrassing.

Hoewel niet te groot, want voor een film die draait om zijn permanente twists is een speelduur van dik 20 minuten boven genreconform toch wat royaal, zonder dat het saai wordt overigens. Minpunten zijn verder het gebrek aan exotische locaties of zelfs highlights van Londen, speelt voornamelijk in interieurs of wazige buitenwijken. Ook Brook is een wat charismaloze held die zich hier bovendien zonder permanente wisecracks alla Bond moet behelpen.

Groot pluspunt echter was de cameravoering van Massi, die hier regelmatig als zijn geliefde NV Fransozen handheldwerk verricht en dit het liefst helemaal op 8mm had geschoten waarschijnlijk, en we worden ook getracteerd op weird angles alla Welles- noirs in een door Lupo vlot gemonteerde film, die echter wel een Italiaanse genrefilm blijft die poogt het record zinloos inzoomen weer eens aan te scherpen en smijt met tig close ups van ogen.

De allicht loungy score werd geleverd door De Masi.